Jeju, jakie to dziwne
Byłam se dziś w spowiedzi i pierwsze, co (a raczej kogo) zobaczyłam w kościele to kolega z klasy, z którym chodziłam też do podstawówki. To było tak dziwne. Chyba też mnie widział, ale byliśmy daleko od siebie. Teoretycznie nie zrobił mi nic złego, w praktyce, dziwnie mi się na niego teraz patrzy, bo przywraca wspomnienia z podstawówy, której nie wspominam zbyt dobrze, chociaż spoko chwile też były (np czekanie na znajomych po egzaminach pod szkołą i gadanie o autach z jednym kolegą, mimo że o autach nie wiem praktycznie nic. Ale ziomek poszedł na mechanika i ogółem fajnie o tym opowiadał, aż się chciało słuchać)
No i w sumie tamten wcześniejszy kolega wyszedł z kościoła wcześniej, a ja se klęczałam w ławce, oczywiście łączyłam się z Bogiem, ale myśli w mojej głowie przejęły też ten drugi tor, o podstawówce..

Potem byłam też pod blokiem innej znajomej z podstawówki, która aktualnie jest w równoległej klasie. Często się z nią widuję, ale to już nigdy nie będzie to samo. Chciałam dać jej drobny prezent i życzyć wesołych świąt. Rozpoznanie jej bloku to banał, ale w której klatce mieszka to się nigdy nie nauczę
No i tu się zaczyna jazda. Ta laska (Z), mieszka drzwi od mojej dawnej przyjaciółki, mojej Whatsername (K). Pamiętam, jak kiedyś byłam u Z, albo po prostu jak na nią czekałam żebyśmy gdzieś poszły, i ich klatkę rozpoznawałam przez różowe firanki w oknach K. Albo szłyśmy w trójkę, albo machałam jej, albo zwyczajnie częściej bywałam u K (sh¡t, teraz mnie to jeszcze bardziej zabolało, nawet jak kazała mi oglądać ekipę to było spoko bo oglądałam z nią..). A teraz.. obeszłam ten blok kilka razy. Nie było różowych firanek, fioletowego światła, tylko zasłonięte szare rolety. W końcu łaziłam od klatki do klatki, aż w końcu Z wyszła (jednak dobrze obstawiłam, ech, byłam tam zbyt wiele razy chyba). Przytuliłam ją, dałam prezent, złożyłyśmy se życzenia i wróciła, a ja dalej stałam i jak jakiś stalker gapiłam się w rolety

I to jest tak dziwne… Moja mama pracuje z mamą K, może mają inny typ zawodu, ale widują się kilka razy w tygodniu. Opowiadają sobie nawzajem, co tam u nas słychać, bo mama K to serio kochana kobieta. Chyba tęsknię za nią bardziej niż za samą K. A na pewno bardziej niż za K od 2018. Pamiętam, że nawet w wakacje (w te wakacje.) była akcja, czy byśmy się nie spotkały, na szczęście do niczego się doszło. Miałabym przez kilka godzin gadać z osobą, z którą przegadałam dobre 5 lat jak nie więcej, a teraz jedyny temat (szkoła), zapewne przetrwałby maksymalnie kwadrans. Jakoś mnie to dobiło

I co prawda moja przyjaciółka teraz jest najcudowniejszą osobą, na którą mogłam wpaść, ale uczucie braku K jest tak dziwne…. Aczkolwiek w pewnym momencie musiałam wybrać, czy podporządkować się ratując przyjaźń (co i tak było niepewne), czy być sobą i rzucić to wszystko. Na szczęście przyszły zdalne i problem sam się rozwiązał

Nie wiem, czemu o tym piszę, chyba musiałam się wygadać