Nauka histy, dzień 2

Godzina 21:07 — ramen płacze, bo doszło do niej, że nigdy nie da rady zaadoptować tych wszystkich kotków, które nie mają gdzie spać, że nigdy nie powyprowadza tych wszystkich psów, które tak bardzo na to czekają, że nigdy nie przytuli tych wszystkich ludzi, których nikt nigdy nie przytulił, że nigdy nie da rady modlić się za wszystkie intencje, za jakie by chciała i że nie da rady pomóc wszystkim

Ale z drugiej strony, widziałam dziś rolkę, gdzie kobieta ratuje przywiązanego do torów psiaka, tuż przed pociągiem. Momentalnie się rozpłakałam. W sumie to taka już jestem. Nie wyobrażam sobie, co, gdyby jej się nie udało..

Co u mnie? Ano właśnie tłumaczę mojej poduszce z Green Daya politykę ostatnich Jagiellonów xD
Jest lepiej. Zaczęłam trochę słuchać muzyki klasycznej (i innej instrumentalnej), wróciłam do porannej modlitwy, co już działa cuda. Byłam w szkolnej bibliotece i gdy tylko podbiłam z książką, pani się uśmiechnęła i kazała pozdrowić mamę. Jeszcze nie wie, jak się nazywam, ale kojarzy mnie przez mamę, bardzo urocze. Przypomniałam sobie klasową wycieczkę do Czech, gdy w szóstkę byłyśmy w jednym pokoju. Tańczyłyśmy Macarenę, Chocolate, jedna nawet próbowała Rasputin, co było bardzo urocze. Ona w ogóle jest urocza. To, jak się śmieje z rzeczy, których inni może nawet by nie uznali za śmieszne. Albo inna, z którą stworzyłyśmy dziś ship Tré × Terzo z Ghost. I gdy dziś powiedziała mi, że powiesiła nad biurkiem obrazek, który jej narysowałam — ją samą z jej gitarą i kimś właśnie z Ghost, ale znawcą nie jestem. Albo jeszcze inna, która zrobiła nas wszystkie w jakiejś grze i ja stałam się żabką.

Ustawiłam se w telefonie odliczanie do koncertu GD. Jeszcze 153 dni. Codziennie o północy oglądam, jak numerek przeskakuje o jeden niżej. Pamiętam, jak było 200, a nawet więcej. I jak nie wiedziałam. Jak zaczynałam rysować kreski na kartce, jak więzień. Niedługo dobijemy tam 1000 dni. Sama znam ich już prawie 2000. Pamiętam mój pierwszy miesiąc z nimi. Słuchanie Boulevard of broken dreams tuż po wieczerzy wigilijnej w 2018, wiedząc, że dzieje się coś wielkiego. Pierwsze słuchanie 21 Guns — mojej pierwszej ich piosenki, gdzie już wtedy poczułam, że to ci, na których moje serce czekało całe życie. A teraz jestem tu.

Wczoraj na przedsiębiorczości pani spytała, czego nauczyliśmy się w 2023. Większość mówiła o zarządzaniu czasem lub priorytetach. Jeden kolega powiedział, że nauczył się robić sernik. On też jest uroczy, jak ta laska od Rasputina. Ja powiedziałam, że nauczyłam się, jak żyć z moimi problemami. Nic więcej. Żadnych szczegółów. Wiem, piszę Wam dużo. Mojej psiapsi jeszcze więcej. Ale innym? Nie lubię mówić za dużo o sobie, zwłaszcza przy w sumie losowych ludziach. W szkole lubię być tajemnicza. Kocham to, jak moje znajome dopiero teraz dowiadują się jakichś dość podstawowych informacji o mnie. I że niektórych nie dowiedzą się nigdy

Dużo piszę tu o mojej emocjonalnej relacji z Billiem. Uwielbiam to. A jeszcze bardziej uwielbiam fakt, że to tylko malutka część tego wszystkiego. Że nie wiecie wszystkiego ani Wy, ani znajome ze szkoły, ani moja psiapsi, ani rodzina, ani Billie czy ktokolwiek z GD, ani ja sama. Wie to moje serce, jego serce i Bóg, nikt więcej. Jeśli kogoś kocham to na pewno chociaż raz powierzyłam tę osobę i naszą relację Bogu. No i muszę przyznać, że Billie może być rekordzistą. Jest moją komfortową osobą. Nie dlatego, że robi coś konkretnego. Dlatego, że pokochało go moje dziecięce serce, które razem z nim ewoluuje, a jednak ciągle jest sobą. Że obgadałam go z Bogiem na miliardy sposobów i już wiem co i jak. Że wręcz męczę Boga, że u niego ma być dobrze. U mnie nie musi, u niego tak. Rok temu o tej porze błagałam Boga, że u mnie może się zawalić, ale on ma być szczęśliwy. U mnie, no cóż. Wiecie jak było. Ale Billie ostatnio mówił, że u niego lepiej. A mnie uratował jego najlepszy przyjaciel. Tak jakby wszystko nam się połączyło

Dobra, spadam, teraz będziemy z grin dejami obgadywać Rzeczpospolitą Obojga Narodów😏

Dobrej nocki <3