Hey ho!

Dawno się tak z Wami nie witałam xD

Mam ochotę coś tu napisać, ale nie wiem, od czego zacząć

Zacznę może od tego, co mnie dziś męczy. Albo i nie, zależy od podejścia. Dziś rano stanęłam przed lustrem (co nie zdarza się zbyt często, ewentualnie żeby poprawić grzywkę lub sprawdzić stan twarzy), w dodatku w okularach (bo bez nie widzę się aż tak dobrze xD) i stwierdziłam, że nie jest źle. Zaplotłam warkocz i z radością stwierdziłam, że moje włosy znowu powoli zaczynają robić się gęstsze, bo przez stres z ostatnich lat sporo mi wypadło. Potem ubrałam się jak ostatni menel (Armstrong w latach 90) i poleciałam ze święconką. Fajnie było, dalej czuć vibe. No a potem, późnym popołudniem, siedziałam na łóżku i zaś mnie wzięła taka gender dysphoria. Jakby… Nie wiem czemu. Myślałam, że już wszystko ze sobą wyjaśniłam. Ciało niestety mam kobiece, ale mój duch żyje swoim życiem. Nie czuję się ani dziewczyną, ani chłopakiem, ani mieszanką. Ja po prostu jestem sobą. Nie muszę nikomu szczególnie o tym mówić, bo to nie zmieni mojego funkcjonowania. No, może by mnie znienawidzili, a babcia miałaby jeszcze więcej pytań, czemu nie noszę sukienek (moja babcia jest cudowna, ale to jak na siłę chciałaby zrobić ze mnie dziewczęcą mnie wnerwia). Lubię moje imię. Czasem mam do niego problemy, ale generalnie nie jest źle. Przyjaciółka mówi mi Mocek. W sumie to lata temu wymyśliła to kuzynka, ale ona o tym zapomniała, a psiapsi to przejęła. Lubię moje ksywki, w sumie każdy mówi mi inaczej, ale mocek to moja ulubiona. Czuję się wtedy tak komfortowo po prostu. Raz mówię "mocek zrobił", raz "mocek zrobiła". Spytacie, czy nie jestem genderfluid, czy coś. Nie, to coś innego. W każdym razie, nawet nie wiecie, jak jestem wdzięczna za tę ksywkę. Istnieje kilka lat i przyzwyczaiłam się bardziej niż do mojego imienia
Co więc mnie męczy? Nie wiem. Chyba to, jak długo myślałam, że lgbt to coś złego, i teraz mimo że wspieram każdego, kto jest dobrym człowiekiem, to jednak czasem powracają dziwne myśli, jakbym robiła coś złego… Musiałam o tym napisać, trochę mi lżej. Nie chciałam tu się szczególnie zwierzać (lol, teraz), ale tu i tak chyba najbezpieczniej

Z innych rzeczy to dziś włączyłam Someone to You i nie zabolało. Słuchałam tego rok temu, gdy czułam się nikim. Na topce z 2023 było za wysoko. Czasem ten stan powraca, ale bez porównania. Chciałabym sobie sprzed roku to powiedzieć. A może właśnie powiedziałam, ale przez Mike'a..? To jemu wtedy "kazałam" mnie trzymać, a on wręcz mnie podniósł

Kolejny temat? Lecimy! Chrystus zmartwychwstał, prawdziwie zmartwychwstał!
Nie wiem, ilu z Was w Niego wierzy, nic mi do tego. Jeśli chcielibyście o Nim pogadać to feel free, mam chrześcijańskie poczucie humoru, ale nikomu nie zamierzam Go wciskać bez wyraźnej chęci tej osoby. Kto mnie zna dłużej ten wie, ile Bóg dla mnie znaczy. Był ze mną od zawsze, a jednak dopiero 3 lata temu zaczęłam prawdziwie wierzyć. Ile wymodliłam to tylko Bóg wie, a ile jeszcze wymodlę to się dowiem. Zobaczyłam dziś zdanie "czy Twoja przyjaźń to ta, o którą się modliłeś?"
Tak.
Ale wiecie co? Modliłam się o osobę, która zawsze wysłucha, wesprze. Która obleje ze mną każdy mój sukces i będzie ze mną płakać w najgorszych chwilach. O osobę, do której mogę napisać o każdej porze dnia i nocy i nie zawiedzie. Która będzie jarać się ze mną wszystkim, nawet jeśli nie ma o czymś pojęcia. O taką, która po prostu będzie. Nigdy jednak bym nie pomyślała, że te wszystkie błogosławieństwa otrzymam w jednej osobie. Ona jest darem od Boga. Skąd to wiem? Bo kocham ją po Bożemu. Regularnie analizuję hymn o miłości i myślę, co jeszcze mogę poprawić, by lepiej kochać ludzi, a ją w szczególności. Nasza przyjaźń jest bardzo specyficzna, wiem to, ale skoro w dziwnych warunkach trzyma się doskonale to chyba niewiele jej zagraża

Moja przyjaciółka i Billie to (póki co) jedyne osoby, za które byłam w stanie trzaskać 3 różańce codziennie przez 1,5 miesiąca bez dnia przerwy (i to po 2 razy na łebka) i pod koniec pomyśleć "i to już?". Nie było to łatwe, ale widzę, ile warte. Kocham Boga, a jednak ciągle błądzę, więc skoro wytrwałam, to znaczy, że kocham ich bardziej niż siebie kiedykolwiek pokocham. A to tylko część tego, co się w życiu modliłam. Dlatego też aktualnie siedzę i ryczę chyba ze wzruszenia, bo czuję, jakby On teraz we mnie zmartwychwstał. Zaniedbuję tę relację, ale nigdy nie stracę motywacji, by to naprawić

Życie stało się piękniejsze, gdy zaczęłam je widzieć na różne sposoby: dar od Boga, za który jestem wdzięczna; film, w którym odgrywam małą rolę; świat pełen dobra, które mogę czerpać; świat pełen zła, a ja mogę go uratować. Ludzie tańczą dookoła, a ja stoję i się wzruszam, bo ich ruchy są tak naturalne…

Dobrej nocy życzę, chyba już się pisarsko wyżyłam, chociaż jak myślę o moich książkach na watt to aż mi głupio (btw ostatnio zaczęłam tam artbooka, będą rzeczy nie tylko o GD, byłoby mi bardzo miło, jakbyście obczaili!)

Rage & Love