Dziś w szkole na wykładzie usłyszałam, że kobiety rodzą i mają okres żeby poczuć się jak facet z 36,7. Powiedziała to lekarka. Pewnie dla żartu, ale mam ochotę jej przywalić, bo przez 2h zrobiłam 1 kęs pysznej kanapki, a z matmy i historii, których się próbuję uczyć, nie wiem nic

Jak słyszę, co chłopaki o nas gadają jak nie ćwiczymy przez okres to zastanawiam się, jak można być takim ch*jem..

Aaale, żeby tak źle nie skończyć wpisu…
Jutro 2 miesiące do koncertu Green Day🥹
Do mnie wciąż nie dociera to, co dzieje się od października. Album, nadchodząca trasa, te wszystkie klubowe koncerty, fajne akcje, ilość fanartów, które zrobiłam… Nawet jeśli to tylko sen, to jestem wdzięczna, że mnie zaszczycił

Throwback Tuesday, czy coś XD
☆01.10 Siedzenie na mecie maratonu, w którym biegł tata, żeby sprawdzać dziwną stronkę — teaser The American Dream Is Killing Me
☆24.10 — byli u nas Czesi, a ja w auli miałam najbardziej fangirlowy obiad życia — TADIKM wyszło, Zieloni zapowiedzieli Saviors
☆02.11 — wycieczka z mamą i dziadkami na groby na wieś do rodziny, wyczekiwanie na ogłoszenie trasy w jakimś lesie pod Częstochową, płacz ze szczęścia, gdy mama nie powiedziała "nie", a wręcz wzięła na poważnie mój pomysł z Niemcami. No i wyszło Look Ma, No Brains, przyćmione trasą..
☆10.11 — szkolne śpiewanie hymnu, Ramen stoi w krzakach i pisze z rodzicami. W końcu na matmie wybucha najpiękniejszym płaczem i do końca nie wie, czy krzyknęła czy szepnęła "udało się", gdy mama napisała, że ogarnęli bilety
Moje selfie 3 godziny później to chyba moje ulubione selfie, nigdy wcześniej i nigdy później nie miałam tak szczerego uśmiechu
☆07.12 — 5 rocznica z GD. Pamiętali i jako prezent wypuścili Dilemmę
☆31.12 — trudny, lecz piękny rok, zakończony oglądaniem koncertu GD sprzed paru miesięcy
☆01.01 — "to już w tym roku ich zobaczysz" ~mama
Rok zaczęty od Look Ma, No Brains, za dobre wspomnienia
☆19.01 — wychodzi Saviors. Siedzę prawie do 1 w nocy ze świadomością, że wstaję lekko po 5, żeby iść na dodatkową matmę przed sprawdzianem. Przeżywam piękny czas, prawie cały czas ryczę. Nie oczekiwałam niczego, dostałam więcej, niż kiedykolwiek zasłużyłam. Saviors to album, który od pierwszego przesłuchania wrył mi się w serce

A między tym te wszystkie nowe zdjęcia, wywiady, interpretacje tekstów, uczenie się tych piosenek, słuchanie piosenek z Saviors codziennie, zarażenie tym rodziców, nauka niemca na duolingo mimo złych wspomnień z tym językiem, reszta fanartów, odliczanie do koncertu i po prostu duma z Zielonych

Kiedyś napiszę to ładniej, teraz musiałam dodać sobie otuchy przed tą historią..

Moja human faza trwa i właśnie postanowiłam w końcu narysować pierwszą stronę zeszytu z polaka. Bawię się świetnie *same perełki były w tym roku*

Hey ho!

Jak u Was?
U mnie ciężko stwierdzić. Teraz jest git. Słuchałam płyty, aktualnie siedzę przy oknie i słucham śpiewu ptaków, w końcu są. Ostatnio czuję się strasznie odrealniona, czas albo leci, albo stoi, nic pomiędzy. Po prostu czuję się jak w zjaranym śnie. Dziś spałam nieco ponad 4h, nie umiałam zasnąć przez overthinking. Ale powoli udaje mi się odrzucić przynajmniej część z tych myśli.

Wczoraj dzień zleciał mega szybko. Fakt, byłam w szkole 7 lekcji, a nie 9, jak zwykle w czwartki, ale i tak… Dzisiaj był ten pogrzeb. Nie byłam, z klasy załapała się tylko laska od sztandaru i kolega, który zwolnił się z lekcji i pojechał prywatnie. Chodzę dziś przybita, chociaż wiem, że gdybym tam była to prawdopodobnie nie wytrzymałabym. Ostatnio powoli, głównie we własnym towarzystwie, ale zawsze to coś, udaje mi się uwalniać moją latami tłumioną wrażliwość. Ma to swoje minusy, ale ogólnie to czuję się z tym dobrze

W sumie piszę to głównie dlatego, że nie chcę, żeby poprzedni wpis tak "straszył" tutaj smutkiem. Chcę być szczęśliwa, a proces docierania do szczęścia sam w sobie jest cudowny

Was też ten tydzień tak wykończył i fizycznie i psychicznie, czy to ja powinnam więcej spać..?

Dobra, spadam, chciałam czytać

Miłej reszty dnia♡