Napisz ze mną opowiadanie!

Zaznacz poprawną odpowiedź, aby przejść do następnego pytania.
Zauważyłeś literówkę, błąd ortograficzny lub stylistyczny? Napisz do nas.
Sprawdź naszego nowego bota! Rozpocznij rozmowę

Komentarze sameQuizy: 56

Inka2022

Inka2022

Wiatraki. Kontynuuje: Westchnęłam i położyłam się na tej idealnej zielonej trawie. W oczach miałam łzy. Leżałam tak i nie wiedziałam co robić, nie wiedziałam co myśleć, nie wiedziałam nawet gdzie jestem! Nagle usłyszałam jakiś dziwny dźwięk, wstałam odwróciłam się i zobaczyłam coś dziwnego. Biegło w moim stronę. Nie wiedziałam co to jest, ale wiedziałam że jest głodne i wściekłe. Nie miałam wyjścia . Weszłam szybko do wiatraka. Na szczęście był otwarty. Zamknęłam go na klucz, bo był. Usłyszałam po chwili chuk. To chyba było to zwierzę. Postanowiłam bliżej się przyjrzeć temu zwierzowi i chciałam wejść na górę wiatraka… Kiedy się odwróciłam, zobaczyłam piękne aksamitne czerwone meble. Kiedy zachwycałam się meblami, usłyszałam że ktoś krzyczy. Był to męski głos i krzyczał: ,, K***a”. No tak przecież drzwi były otwarte a przecież wiatraki nie są otwarte bez powodu. Ktoś tu jest. Weszłam powoli na górę zobaczyłam przystojnego zielonookiego o czarnych włosach mężczyznę. Miał mundur z napisem: ,, Narodowa Kontrola Wiatraków „. Podeszłam bliżej i zapytałam go gdzie jestem. Resztę wymyślę później

Odpowiedz
Katherine_Rule

Katherine_Rule

Prośba
Dobrze. Najpierw przeczytaj moją część opowiadania.
Jej srebrzysto – różowe włosy zatańczyły z wiatrem, kiedy do mnie podbiegła. Jej łagodna twarz ściągnięta była niepokojem, jakimś silnym zmartwieniem.
– Mam do ciebie wielką prośbę… – zaczęła, unikając mojego wzroku.
O nie, tylko nie to. Już wiedziałem, o co mnie poprosi.
Westchnęła. Podniosła wzrok i spojrzała mi w oczy.
– Czy mógłbyś mnie znowu zabić?
Nie odpowiedziałem.
– Proszę… – jęknęła. Złapała mnie za ramiona. – Jesteś moim jedynym przyjacielem. Tylko na ciebie mogę liczyć.
Odwróciłem wzrok, zagryzając wargę.
– Wiesz, że nienawidzę tego robić. – jęknąłem.
– No wiem. Ale nie mam wyjścia. Narobiłam sobie kłopotów… Znasz mnie… – szepnęła.
Tak, oczywiście, że znam – pomyślałem. Jesteś moją bratnią duszą. Najwspanialszą przyjaciółką. Towarzyszką w walce. Dziewczyną, w której skrycie się zakochałem. Dziewczyną, która mnie wyszkoliła, nauczyła walczyć, strzelać, przechytrzać tych, którzy nas ścigają, zrozumieć niesamowite zjawiska, z którymi obcowaliśmy. Wszystkim. „Nie chcę znowu cię zabijać.”
– Sytuacja jest fatalna. Jeśli mi nie pomożesz, niedługo mnie znajdą. – powiedziała poważnie. – Proszę…
Pokręciłem głową zrezygnowany. Wiedziałem, że już mnie ma.
– No dobra – westchnąłem.
Pisnęła z radości, rzuciła mi się na ramiona i przytuliła.
Dosłownie po sekundzie odsunęła się i zaczęła przeszukiwać swoją torbę. Wyciągnęła lśniący, różowy pistolet i srebrne pudełeczko. Podważyła wieczko paznokciem, po czym wyjęła ze środka jeden, iskrzący się w promieniach słońca, diamentowy pocisk.
Szybkim, wprawnym ruchem umieściła srebrną kulę w pistolecie, następnie mi go podała.
Wziąłem do ręki broń, moja skóra zetknęła się z zimnym, różowym metalem.
– Spotkamy się w Parku Zachodnim. Postaram się tam dotrzeć jak najszybciej. Czekaj tam na mnie. Dobra, jestem gotowa. – powiedziała, stając jakieś dwa metry przede mną. Przymknęła oczy, na jej twarz wstąpił delikatny uśmiech.
Czekała.
Z wahaniem podniosłem pistolet i wycelowałem w jej serce.
– A co z ciałem? – zapytałem.
– Oh, zakop gdzieś, wywal do rzeki, czy coś. Już nas nie obchodzi. – wzruszyła ramionami. – Nawet, jeśli ONI je znajdą, nic im to nie da.
Pokręciłem ze śmiechem głową, pełen podziwu dla jej dystansu do tego wszystkiego.
– No, dobra, szybko. – pośpieszyła mnie. -Dawaj. Nie bój się. Przecież wiesz, że nie poczuję bólu.
Pokiwałem głową, ale nadal nie nacisnąłem spustu. Nawet po tylu razach, trudno było mi się przemóc.
– Słuchaj…
***
No właśnie. Co będzie dalej? Jak potoczą się losy bohaterów? To zależy właśnie od Ciebie! Wymyśl/napisz dalszą część opowiadania! Ja zaczęłam, teraz Twoja kolej. Dodaj coś od siebie. Stwórzmy razem najwspanialsze opowiadanie! Hmm, pięćdziesiąt linijek, a może trzy słowa? Wszystko zależy od Ciebie. Zachęcam do podzielenia się wynikiem w komentarzu. Bardzo chętnie przeczytam Twoją interpretację.
-Nie chcę tego robić – przyznałem.
-Czemu? – zdziwiła się. Jej ręka dotknęła mojej.
-Wiesz, że zrobiłbym dla ciebie prawie wszystko – powiedziałem, przymykając powieki.
-Prawie? – powtórzyła. Spojrzałem na nasze splecione ręce.
-Prawie.

Odpowiedz
2
Brook

Brook

Zainspirowałaś mnie 😍😍😍

Odpowiedz
1
Przyrodniczka

Przyrodniczka

Prośba. :)
Mam fajny pomysł na dalsze wydarzenia, jednak wygodniej byłoby mi to napisać w krótkiej serii. Więc czy zgodziłabyś się, żebym użyła twojego fragmentu w mojej serii? :)

Odpowiedz
1
Sofa

Sofa

Odpowiedz
1
KasumiNeko

KasumiNeko

@Przyrodniczka Jejku, ty też uwielbiasz „Wojowników”? Chyba spotkałam bratnią duszę ;D Mam obsesję na punkcie tej książki <3

Odpowiedz
1
Libby

Libby

Dokończyłam ale nie napisze bo głupio mi pisać mimo ze wszyscy mówią ze mam talent to przy tobie wszystko brzmi słabo 😍😍😍

Odpowiedz
ewelka49

ewelka49

•  AUTOR

@Mint_Witch Co ty! :) Ja bym przeczytała.

Odpowiedz
koniara512

koniara512

prosba🙃🙃🙃🙃🙃🙃🙃🙃

Odpowiedz

kasiulek213

(…) Westchnęłam i uniosłam spojrzenie do góry. Znowu to widziałam. Ten wypadek. To wróciło. Wszystko. Jego śmierć a razem z nią też ból. Padam na kolana i zaciskam zęby. To okropne – czuć ból ale nie móc go wyrazić łzami. Obiecał że świat będzie idealny, ale nie powiedział że cena będzie tak wielka. Że stracę osobę którą kochałam całym sercem. Dał mi moc. Jestem potężna – zapłaci mi za to. Zabrał mi Law – ja mu zabiorę życie. Nie wiem jak, jest starszy i silniejszy ode mnie, ale znajdę sposób. Zemszczę się i zemsta będzie olbrzymia. Odbiorę mu jego moc i wskrzeszę Law – znowu będzie ze mną…

Odpowiedz
1
LonelySoul

LonelySoul

Wiatraki. Wiesz co? Zainspirowałaś mnie. Chętnie zrobię takie opowiadanie 😘 Dziękuję za pomysł. Teraz sama go dokończę…

Odpowiedz
1
Netka001

Netka001

Wiatraki
Dobrze. Najpierw przeczytaj moją część opowiadania.
Wiatraki obracały się w milczeniu, tańcząc w rytm wiatru.
Smukłe, białe, idealne.
Zdjęłam eleganckie, białe szpilki i gołymi stopami stanęłam na miękkiej trawie.
Każde źdźbło miało dokładnie 27 milimetrów, gdyż jest była optymalna długość, by zapewnić odpowiednią strukturę trawników.
Chciałabym tego nie wiedzieć.
Chciałabym nie wiedzieć, że zachmurzenie wieczorem zawsze wynosi dokładnie 14%, temperatura powietrza to równiutkie 20 stopni, a wiatr wieje z północnego-wschodu.
Chciałabym, żeby świat nie był idealny.
Zanim stały tu wiatraki.
Zanim powstało tu perfekcyjne miasto.
Zanim stałam się boginią.
Delikatny powiew wiatru musnął moją idealnie ułożoną fryzurę, uniósł delikatny materiał mojej sukni.
W oczach stanęły mi łzy.
Wściekła i zrozpaczona chwyciłam biały materiał sukienki. Chciałam ją rozedrzeć, rzucić, zniszczyć! I te szpilki, perfekcyjnie białe i lśniące, stojące grzecznie w dwudziesto-siedmio milimetrowej trawie. Kopnąć je, wyrzucić jak najdalej, zniszczyć wszystko!
Spojrzałam na wiatraki. Na moich niemych braci.
Stały niewzruszone, majestatyczne, smukłe, piękne, ich śmigła tańczyły z gracją.
Westchnęłam i…
***
No właśnie. Co będzie dalej? Jak potoczą się losy bohaterki? To zależy właśnie od Ciebie! Wymyśl/napisz dalszą część opowiadania! Ja zaczęłam, teraz Twoja kolej. Dodaj coś od siebie. Stwórzmy razem najwspanialsze opowiadanie! Hmm, pięćdziesiąt linijek, a może trzy słowa? Wszystko zależy od Ciebie. Zachęcam do podzielenia się wynikiem w komentarzu. Bardzo chętnie przeczytam Twoją interpretację.
Westchnęłam i wciągnęłam głęboko powietrze. Gdyby tu nie było tak idealnie…
Rano punktualnie o tej samej godzinie byłam w tym miejscu. Moje gołe stopy stały w 27-milimetrowej trawie, a długa, biała, zwiewna suknia kołysała się w rytm szumu wiatru. Stanęłam na samym kraju przepaści i spojrzałam na moich przyjaciół; wiatraki. Poruszały się leciutko jakby chciały powiedzieć: Zrób to teraz, bo potem nie będzie okazji! Posłuchałam ich. Obok stało drzewo. Z drzewa zwisała linka. Od dna przepaści dzieliło mnie 10 tysięcy stóp wysokości. Ostatni raz pomachałam przyjaciołom, wzięłam rozbieg. Wzięłam linkę w obie ręce i skoczyłam. Gdy byłam centralnie nad połową, puściłam ją. Rozkoszowałam się lotem, jakbym była w wesołym miasteczku. Lecz tylko ja wiedziałam, że za chwilę zginę. Od donośnego trzasku, jaki wywołały moje zgniecione kości gdy spadłam, pouciekały ptaki. Spojrzałam na niebo ostatni raz. Spojrzałam na trawę, już nie idealną. Spojrzałam na słońce, właśnie zachodziło. Westchnęłam i… Zamknęłam oczy. Zasnęłam wiecznie….
U mnie zawsze wszystko musi się kończyć śmiercią xD Nie umiem pisać ale coś tam macie ^^

Odpowiedz
4
Aryterra

Aryterra

Prośba

– Słuchaj… Zanim to zrobię – mówiąc to, spojrzałem jej w fioletowe oczy, a następnie na pistolet wycelowany w jej serce. – Musisz wiedzieć, że…

– Że? No już wyduś to z siebie, nie mamy czasu – Badawczo przyjrzała się mojej twarzy.

– Że cię kocham – nacisnąłem na spust, znowu. Jej oczy rozszerzyły się przerażone, pierwszy raz od tak dawna coś ją przeraziło. Z pewnością nie był to wystrzał. Przeszył mnie ostry ból w sercu, tak mocny, że aż upadłem na ziemie z krzykiem.

Po chwili, która mogła trwać lata, spojrzałem na jej martwe, zakrwawione ciało leżące na ziemi bez ruchu. Ile razy mam jeszcze ją zabijać?! Za każdym razem, gdy to robię, czuję, jak część mnie umiera, nigdy jej nie mówiłem, ale zawsze, gdy ją uśmiercam, czuję ból, ten, którego ona nie czuła. Nawet jeśli by o tym wiedziała i tak nic by się nie zmieniło oprócz tego, że czułaby poczucie winy, jeszcze większe niż teraz.

Przeszukałem wszystkie kieszenie jej kurtki, a następnie zdjąłem torbę, którą nosiła na ramieniu. Wstałem powoli i podniosłem jej martwe ciało. Ciekawe, jaki wygląd teraz przyjmie i czy nadal będzie mnie lubić?

Jestem przy niej od setek lat, widziałem jej każde wcielenie i każde z nich zabiłem… To moje przekleństwo, kiedy ona się zmienia i za każdym razem jest kimś innym, ja ciągle jestem taki sam… Za każdym razem zakoch*** się w niej na nowo, kocham ją bardziej i bardziej a ona zawsze musi umrzeć, przeze mnie…

Takie myśli krążyły mi po głowie, gdy wrzucałem jej ciało do rzeki, gdy tylko zatonęło, ruszyłem w stronę Parku Zachodniego.

Gdy byłem na miejscu, zobaczyłem smutną dziewczynę siedzącą na ławce. Miała czarne długie włosy, po jej postawie poznałem, że płacze. Ostrożnie podszedłem bliżej.

– Przepraszam, czy- zacząłem, chcąc użyć naszego tajnego pytania. Jednak dziewczyna przerwała mi, wstając i przytulając się do mnie mocno.

– Przepraszam, przeprasza… – Spojrzałem na jej piękną twarz i lśniące od łez zielone oczy.

– Hej co się stało? Maddy, słyszysz mnie?

– Adam, ja nie wiedziałam to moja wina, wszystko przeze mnie.

– O czym ty mówisz?

– Widziałam cię, słyszałam twój krzyk… To moja wina. Pewnie mnie teraz nienawidzisz.

– Co? Jak mógłbym cię nienawidzić?!

– Bo cierpisz przeze mnie, ale dlaczego? Co się zmieniło? Czemu cię teraz boli? – spojrzała mi głęboko w oczy i na jej twarzy pojawiło się zrozumienie pomieszane z przerażeniem. – Zawsze cię boli? Tak, powiedz mi prawdę?! To dlatego ja nie czuję bólu, bo to ty go odczuwasz?

– To nic, naprawdę, prawie nie boli.

– Nie boli? Czemu kłamiesz? To wszystko moja wina. Czemu?

– Bo cię kocham. I to nie jest twoja wina, miałem wybór i wybrałem cię, zawsze byłaś, jesteś i będziesz tylko ty… Gdybym mógł znów wybrać, żyć bez ciebie i umrzeć po kilkudziesięciu latach czy z tobą przez wieki, mimo że co kilka lat muszę cię zabijać i czuć twój ból przez wieczność to wybiorę to drugie, zawsze.

– Adam… Ja nie wiem co powiedzieć – Spojrzeła na mnie tak jak by widziała mnie po raz pierwszy, a następnie pocałowała. – Też cię kocham, zrobię wszystko, byś już nie cierpiał. Obiecuję.

Odpowiedz
3
martucha10xd

martucha10xd

@Aryterra Piękne! ♥
😘😘😘

Odpowiedz
Aryterra

Aryterra

@martucha10xd dziękuję :D

Odpowiedz
Prins

Prins

@Aryterra
Lol, czy imienia nie wzięły się z opowiadania Agi? Lmao.

Odpowiedz
home
Nowe
trending_up
Popularne
dashboard
Kategorie

Powiadomienia

Więcej