Kiułendej: Ej

Dzieńdobry. Przyznam, że nie spodziewałam się, że dostanę aż tyle pytań. Bardzo dziękuję wszystkim zadającym ^^ i tym, którzy nie zadawali bo słusznie stwierdzili, że mogę nie dać rady na tyle odpowiedzieć. Dzisiaj więc nie odpowiem na wszystkie pytania, a jedynie na część. Zacznę od najwcześniej zadanego: Pytanie od HollowHeart: Tobie też się śni że twoi wrogowie piszą o tobie głupoty w internecie? Miałam już różne sny, ale takiego jeszcze nie. Współczuję snów tego typu, są gorsze niż koszmary z potworami, bo wydają się bardzo realne. U mnie sen tego typu to wszyscy moi znajomi wyznający nagle że w zasadzie to mnie nie lubią i zadawali się ze mną bo im mnie było szkoda. Pytania od mesmerajzing: 1. Ulubiony piosenkarz/piosenkarka/zespół czy cokolwiek, co coś śpiewa. Nie mam pojęcia. To mi się zmienia nawet nie co rok, a co pół roku, a nawet częściej. I rzadko "zagłębiam" się w życie jakiegoś piosenkarza czy zespołu... w zasadzie to nigdy. Zwykle nie mam nawet pojęcia, jak się nazywają członkowie zespołu, nawet, jeśli jest ich 1. I duża część muzyki której słucham to utwory na sztuczną orkiestrę z jułtuba, zwykle stosowane jako, mam wrażenie, podkład do grania w gry. 2. Książka lub seria książek, którą przeczytałaś i żałujesz albo nie przeczytałaś bo była taka beznadziejna, że nadawała się tylko do spalenia. ... To będzie długa historia. Pierwszą książką, którą przeczytałam i oceniłam, że coś jest z nią nie tak, była seria opowiadająca o nastolatce chodzącej do szkoły aktorskiej, która to nastolatka nazywała się Topaz Love. Niestety pamiętam też fabułę, bo to jest właśnie to, co mój mózg zapamiętuje zamiast ważnych rzeczy, mimo, że czytałam ją co najmniej 10 lat temu. I tak, to była seria, i przeczytałam 3 części zanim dotarło do mnie, że mi się nie podoba. Później miałam jakiś nieszczęśliwy traf, bo dwie kolejne książki, które wypożyczyłam z biblioteki, Córka Laguny i Królowa Lata, również były jakieś takie niefajne. Córka Laguny teoretycznie opowiadała całkiem ciekawą historię, i zaczynała się dość klimatycznie (swoją drogą zauważyliście, jak często jakość książki drastycznie spada po całkiem dobrym prologu? Z odwrotną sytuacją spotkałam się chyba tylko raz) i można nawet powiedzieć, że pomysł był oryginalny... ale wszystko razem do kupy z jakiegoś powodu wydało mi się odpychające i obrzydziło mi Wenecję na długie lata. Tylko niektóre z rzeczy, które mi się nie podobały, potrafię zdefiniować. a) Wątek z magicznym światem który widzą tylko dzieci wydawał mi się wtenczas niezwykle oklepany, ale to dlatego, że byłam w wieku, w którym takie historie słyszy się często b) Już wtedy nie podobało mi się tworzenie postaci tzw Pustej Barbie która istnieje tylko po to, żeby główna bohaterka mogła jej nie lubić i cierpieć prześladowania z jej strony, a tam... no, jest ten wątek c) Największym arcyzłolem który musi być wyklęty spośród żywych i umarłych, mastermindem wszystkiego złego i diabłem wcielonym przed którym drży cała Wenecja jest sam straszliwy... Bajamonte Tiepolo. Cóż ten zdrajca uczynił, że zaskarbił sobie wieczną nienawiść książkowych mieszkańców? Ee... zrobił rewolucję w której zabił jakiegoś dożę Weneckiego. To tak, jakby napisać fantasy, w którym Polsce zagraża straszliwy i przerażający powstały z grobu Jakub Szela, który zaprzęga siły piekielne i nekromancję do pogrążenia kraju w mrocznych otchłaniach. Co w sumie prawie było zrobione w Weselu... ale Jakub Szela dokonał w sumie brutalnego ludobójstwa, a nie zabił 1 dożę. Zabicie 1 doży to i tak zły czyn, ale nie najgorszy czyn w dziejach ludzkości, jak zdaje się oceniać książka. d) Niektóre z mrocznych, podstępnych planów złoli obecnych w książce są... powiedzmy, że zastanawiające. Na przykład nasz Bajamonte wprowadził w życie niecny plan polegający na tym, że sprzedawał (albo nawet rozdawał za darmo?) na rynku lody miętowe, które hipnotyzowały kupujących je ludzi, żeby ci... jedli więcej tych lodów miętowych. Główna bohaterka wydaje się być tym faktem przerażona... tylko, że nasz złol nie osiągnął w ten sposób absolutnie nic. Poza wzrostem spożycia lodów miętowych w populacji. Natomiast chcecie wiedzieć, jak Zła Różowa Barbie próbowała niecnie wrobić naszą główną bohaterkę, żeby rodzice przestali jej ufać? Podrzuciła jej do kieszeni... papierosy? narkotyki? bilet do nocnego klubu? Nie! Kartę do gry! No bo wiecie, jakby przypadkiem z jakiegoś powodu główna bohaterka wyjęła ją w obecności rodziców z kieszeni, to na pewno sobie pomyślą, że uprawia hazard w wieku 15 lat, własnymi kartami, z których trzyma w kieszeni tylko 1. A nie na przykład gra z jakimiś nowymi znajomymi w brydża czy inne makao. Albo używa karty jako zakładki do książki. e) Główna bohaterka oczywiście jest super mega wybrańcem... i niech jej będzie, niech sobie jest. Książki z czegoś muszą się składać, często chodzi o to, JAK się supermegawybrańca wprowadzi. W związku z byciem supermegawybrańcem ma też supermoce. I... w zasadzie jestem za dawaniem ludziom słabych supermocy gdyż są one ciekawsze, ale mam wrażenie, że tutaj autorka trochę przesadziła, głównie biorąc pod uwagę jak reszta bohaterów jest tymi mocami podekscytowana i jak wielką wagę nadaje im narracja. Pierwsza z mocy jest ok, pozwala na poznanie intencji danej osoby przez dotknięcie jej serca. Fajna i przydatna moc, bohaterka używa jej raz, dopiero kiedy ktoś jej sugeruje, że powinna to była zrobić, i kiedy już jest za późno. Druga moc, przez którą nasza bohaterka dostaje tytuł vedeparola od podekscytowanej królowej syren polega na tym, że kiedy tylko chce, może, uwagauwaga... włączyć sobie w mózgu opcję, że to, co mówią ludzie, wyświetla się nad ich głowami w formie napisów. Dodatkowo każdy ma swój osobisty font tych napisów. To by MOGŁO być wykorzystane do "podsłuchiwania" niewyraźnej rozmowy, albo zidentyfikowania osoby mówiącej coś za ścianą, ale nieeeeee. I nie jestem pewna, czy ta moc nie działała TYLKO jeśli słowa były wyraźne, a osoba widoczna. I w końcu niesamowity skill głównej bohaterki niezwiązany z jej wybraństwem, ale za to którym wszyscy są zadziwieni niczym trafianiem w środek tarczy przez Robin Hooda, jest czytanie do góry nogami. Znaczy się jak sobie odwróci książkę do góry nogami to nadal potrafi przeczytać, co tam jest napisane. Co oznacza, że albo jej superumiejętnością jest coś, co potrafi praktycznie każdy potrafiący czytać, albo mówcie mi Shadow Pain, bo też tak umiem. f) kawałek o tym, że wskrzeszają pogrzebanych w Wenecji świętych za pomocą ich relikwii żeby ci się modlili o ich zwycięstwo w walce jest najdziwniejszą "pozytywną" interpretacją chrześcijaństwa z jaką się zetknęłam w literaturze. I to biorąc pod uwagę Trylogię Międzyplanetarną. W sensie... co to niby pomoże, że są znów na ziemi? Z resztą modlitwa o to, żeby rzucić na kogoś magiczną klątwę jest sama w sobie dziwna. Wszystko razem brzmi bardziej jak santeria (kult próbujący wykorzystywać świętych jako źródło magicznych mocy) , a spodziewam się, że nie o to chodziło. g) W pewnym momencie bohaterka jest ratowana przed utonięciem przez ryby, które dają jej powietrze ze swoich pyszczków do jej ust. Wszystko fajnie, tylko że ryby nie oddychają przez usta. Mają do tego skrzela, filtrują tlen z wody i tlen w formie gazowej, zdaje się, nie występuje w ich organizmie. Już większy sens miałoby, gdyby robiły to delfiny... dziwnie by to wyglądało, ale przynajmniej byłoby, być może, możliwe. Jak widzicie, to wszystko są małe rzeczy i w zasadzie nawet wzięte do kupy nie wyjaśniają, czemu ta książka pozostawiła we mnie aż taki niesmak. Natomiast Królowa Lata była po prostu paranormal romansem. Z pewną ilością prawie seksu. A ja byłam jedenastolatką która szukała fantastyki przygodowej i była bardzo rozczarowana tym, że zamiast ratować świat jak należy, bohaterowie zajmują się głównie tym, kto z kim się będzie migdalił... swoją drogą ratowanie świata też zależało od tego, kto z kim się będzie migdalił. Ponieważ główna bohaterka, jako z jakiegoś powodu księżniczka wróżek, powinna poślubić księcia wróżek, żeby pokonać złą królową wróżek. Książę wróżek był tam chyba najsympatyczniejszą postacią, wydawał się szczerze kochać główną bohaterkę, a jednocześnie szanował ją na tyle, że nie zamierzał jej do niczego zmuszać nawet, jeśli brak małżeństwa oznaczałby koniec świata, a oznaczał. Więc bohaterka, będąc w klasycznym trójkącie miłosnym (bo jakżeby inaczej) dokonała jedynego słusznego wyboru i rzuciła go dla chamskiego tatuażysty zamieszkującego stary wagon kolejowy, z którym znajomość sprowadzała się do seksu i który i tak miał inne dziewczyny na boku, o czym wiedziała. I tak wygrali, nie pamiętam, w jaki sposób, ale to nieważne, to była pierwsza książka, którą przeczytałam, dowiedziałam się, że ma kontynuację i stwierdziłam, że nie chcę znać dalszego ciągu. To tylko pierwsze trzy z długiej listy książek, które mi się nie podobały, i chyba dokończę tę listę później... 3. Film, na którym płakałaś. Różne, ale jednym z najbardziej zaskakujących jest Miś Barei. Konkretniej ostatnia scena. Nie wiem, czemu mnie wzrusza, ale mnie wzrusza. (Prawdopodobnie sama w sobie nie byłaby wzruszająca, ale w kontekście całego filmu jest.) 4. Ulubiony dzień tygodnia i dlaczego. Nie wiem. To zależy od rozkładu tygodnia. Ale czwartki są zwykle całkiem ok. 5. Dlaczego i jak znalazłaś się na tej stronie? Szczerze mówiąc nie pamiętam. To było strasznie dawno temu. 6. Gdybyś mogła cofnąć czas, cofnęłabyś? Trudno powiedzieć. Chyba bym się bała. I zależy, na jakich zasadach. 7. Ile czasu spędzasz dziennie w internecie albo na tej stronie albo gdziekolwiek indziej (tak, jestem ankieter i badam poziom uzależnień) Za dużo 8. Coś, co mogłabyś jeść do końca życia i nawet dłużej bez przerwy. Jeśli miałaby to być jedyna rzecz, jaką bym jadła, to chyba wszystko by mi się w końcu znudziło. Ale bliskim kandydatem są dania z makaronu. 9. Ulubione nietypowe zwierzę. Nie wiem, czy to się liczy jako nietypowe, bo chyba i je już internet uznał za oficjalnego słodziaka, ale! bez wiedzy, jak się nazywa, poznajcie więc myszkę badylarkę ( Micromus minutus ), która waży tyle co kostka cukru, skacze po zbożach (i wije między nimi gniazdo) i śpi w kwiatkach. Praktycznie każde jej zdjęcie jest absolutnie urocze. Kiedyś nawet mieliśmy pomysł żeby adoptować jedną z Poznańskiego ZOO, ale nic z tego nie wyszło.

To jest koniec części 1

Będzie również cz 2 i następne. Dowidzienja

Następny quiz za: 10

AnulujRozwiąż teraz

Jaki tytuł nosiłby musical o Twoim życiu?