Krople deszczu stukają coraz to mocniej w dach domku wypoczynkowego, w którym aktualnie przebywam. Młodsza siostra ma wolne z powodu egzaminów, skorzystałam na tym i odpoczywam. Prawie że żyć, nie umierać, hah.

Ślę spóźnione życzenia wszystkim, którzy w tym roku kończą szkołę podstawową. Kochani, jestem pewna, iż pójdzie wam świetnie, jeśli już tak nie jest. Wierzę w was całym sercem i życzę powodzenia <33 Jeśli tylko pragniecie, podzielcie się swoimi wynikami, przemyśleniami i wrażeniem po dwóch napisanych egzaminach.

Piszę, gdzieś z tył głowy mam wizję wakacyjnego maratonu, jednak na czas ten przygotowuję kolejną jednoczęściówkę ze świata przedstawionego w jednej z innych moich prac. Możecie napisać, które wam się wydaje. Z radością poczytam, a tutaj trzy, krótkie zdania zapowiadające:
❝Kazano mi bawić się w chowanego. Wciąż mnie nie znaleziono. Pytanie brzmi, czy ktoś nadal szuka? ❞
Chęć zaczęcia nowego opowiadania jest abstrakcyjnie wielka. Hedera stoi w martwym punkcie już w rozdziale pierwszym. Dezorientacja i brak pomysły się rozrasta, powinnam oznaczyć to plakietką "wolno pisane". Mimowolnie wena gości w nowości, a pokusa rozplanowania całej akcji odurza moją duszę. Jest to nazbyt dziecinne, lecz coż poradzić. Cóż mogę zrobić?

Zaczynam docenić swoją okolicę. Spokojny spacer, sprawił iż znalazłam prawież Greckie miejsce, ukazane na zdjęciu poniżej. Ta architektura, rozkochała mnie w sobie do nieskończoności.
Tym akcentem i autorską fotografią nazbyt amatorską, chcę Wam Szanowni państwo przekazać iż miewam się prawie, że dobrze. Natomiast Cóż to w Waszych egzystencjach rozkwita? Rozpiera mnie wielką ciekawość!

Adíos