Nie rysuję oczu martwym personom, aby pogodzić się z ich śmiercią. Te nie stopąją po ziemi, lecz wciąż mają stopy i brak podłoża pod sobą. Tworzę z gumki białą poświatę tuż za postacią, jest jej obrysem, by każdy wiedział, że zasady grafitacji jej nie obowiązują, że potrafi latać.

Szkice zepsutym ołówkiem mechanicznym są ciężkie, lecz ja będę łamać wkład, by miał perfekcyjną długość, dopóki nie przypomnę sobie, iż nie umiem rysować, tak jak nie jest pewna śmierć fikcyjnej osoby.

Nie powiem zbyt dużo, przynajmniej nie nic sensowengo na tyle sensownego, by miało wielce niebywałe znaczenie. Ja jedynie obwieszczam, iż obejrzałam anime, które pokochałam i kochać raczej nie przestanę. Czy mogę prosić, abyście i Wy, Szanowni Państwo, podzielili się jakąś informacją o sobie? Niech nie będzie to coś wylewnego, o wadze nazbyt wysokiej, lecz po prostu stwierdzenie, nieoczywiste ukazanie czegoś z Waszego życia, zainteresowania, cechy, wiedzy, zdarzenia. Czułabym się nader zaszczycona, móc o tym posłuchać, choć raczej przeczytać

Wiele prac pisemnych zaczęłam przez czas mego wpisowego milczenia, aktualnie leżą pod stertą notatek i wypracowaniu z Polskiego, czekając na koniec – specyficzne słowo, może znaczy tak wiele – spalenie w kominku, czy też doszlifowanie. Tonom tekstów wymyśliłam pierwsze akapity i z całą pewnością rzeczę, iż takich podjętych przez upływ chwili będzie jeszcze trochę, lecz chwilę lubią się powtarzać, tego uczy mnie własna egzystencja. Na każdy "the end" przyjdzie odpowiednia godzina.

Nie rysuję oczu martwym personom, gdyż oni już w swoich bytach tragedii się naoglądali. Niech nie muszą na mnie patrzeć I po śmierci.

Jesteście piękni, podobnie jak ta piosenka (niżej), ten cytat (niżej) i to anime (Banana Fish). Dbajcie o siebie i swych bliskich, jeżeli tylko pragniecie, powiadomcie mnie co aktualnie robicie i jak się czujecie. Miłego popołudnia Kochani

"Chciałbym, abyśmy znów mieli czas żegnać się bez końca" – RED, tłumaczenie z Banana Fish