Czekałem na moment, kiedy odwaga mogłaby przezwyciężyć strach. Może pewnego dnia uda nam się zburzyć ten mur, by nasze dusze mogły się spotkać w pełni.

I tak trwam w tej skomplikowanej układance emocji, w której tęsknota i nadzieja splatają się w jeden harmonijny utwór.

I w tym cichym bólu, w tej niekończącej się potrzebie, odkrywam, że miłość to czasem nie spełnienie, lecz czekanie.

Byliśmy więc nieustannie w ruchu, oddalając się i zbliżając jednocześnie, zamknięci w skomplikowanej grze, gdzie każde wypowiedziane słowo i każdy gest miały swoje znaczenie.

A jednak w tej odległości jest coś pięknego – przestrzeń pełna niedosytu, ale i możliwości, przestrzeń, gdzie możemy być sobą, choć tak różni, choć tak bliscy.

Być może dlatego, że tak bardzo bałam się innych i tego, co powiedzą. W końcu to oni mieli wpływ na nasze życie, na to, kim jesteśmy.