Siea
Otwieram nitkę na Wasze muzyczne opinie, które nie są zbyt często spotykane lub za które część społeczeństwa może Was zjeść

•muzyka kościelna jest za*ebista
•nie lubię Ariany Grande, a od Taylor Swift na dłuższą metę umiem słuchać tylko Love Story. Nie rozumiem też szału na Chappell Roan. Za to bardzo lubię Billie Eilish, Aurorę i Katy Perry
•American Idiot to jedna z gorszych piosenek GD. Lubię jej energię i przesłanie, ale nie do końca do mnie trafia (byłoby lepiej, gdyby na album dali tę alt version, co wyszła na 20-lecie imo)
•Father of All to dobry album!!!
•nie lubię The Exploited i S*x Pistols, poglądy wokalistów mnie wystarczająco zniechęciły
•zawiodłam się na 72 Seasons Metalliki oraz SUPERCHARGED The Offspring. Obydwa albumy domęczyłam może do połowy
•uwielbiam, gdy piosenka nawiązuje do innej piosenki, książki, wydarzenia historycznego lub z jakiejś świętej księgi
•Nightlife to jedna z lepszych piosenek na ¡Dos!
•jako wielka fanka Queen stwierdzam, że najlepiej słucha się ich największych hitów (nie tylko, ale głównie)
•podobnie z Beatlesami
•piosenki z Disneya, Barbie i My Little Pony są lepsze niż aktualne przeboje
•nie rozumiem fenomenu Guns n Roses, tutaj to już w ogóle tylko największe hity siadają
•Famous Monsters to mój ulubiony album Misfits
•sanah śpiewająca poezję>>>>>sanah ze swoimi utworami
•piosenki po niemiecku brzmią lepiej niż po hiszpańsku, francusku i w większości włosku

Zapraszam do dyskusji XD ofc nie chcę tym obrazić żadnego muzyka ani fana powyższych, ciekawi mnie, czy ktoś z Was ma podobne zdanie na któryś z tematów

Nienawidzę funkcjonowania w społeczeństwie. Ostatnio znajome ciągle pytają mnie, kiedy zacznę chodzić w sukienkach lub spódnicach, kiedy zrobię z włosami coś innego niż kucyk lub warkocz, kiedy się pomaluję, kiedy założę buty na obcasach. Wiem, że ubrania nie mają płci, mnie te rzeczy po prostu wkurzają – mam od babci buty na lekkim obcasie i nie umiem w nich chodzić, od spódnic zawsze mam przetarte nogi, w sukienkach czuję się jak wieloryb, a rozpuszczone włosy są po prostu niewygodne. Dla mnie to nie ma płci, dla społeczeństwa chyba wciąż tak. Na siłę chcą zrobić kobietę z osoby, która jako przedszkolak zastanawiała się, gdzie jest ta granica bycia dziewczynką i jak ją obejść. Nie mogę nikogo winić, bo nie outowałam się praktycznie nikomu, a jeśli już, to przy okazji jakiegoś tematu, który i tak chwilę później się zmienił.

Stereotypy są dla mnie krzywdzące w obie strony. Z jednej strony ludzie chcą, żebym pokazywała moje kobiece cechy, chociaż wiem, że czułabym się wtedy jak aktorka w marnym przestawieniu i niedopasowanym kostiumie. Ma to też jednak drugą, równie bolesną stronę. Nie identyfikuję się z żadną płcią, nie chcę być kobieca. Na logikę, co robić, by to odrzucić? Bawić się w chłopaka. Chciałabym powiedzieć tej sześciolatce w różowej sukience, że jest cudowną wróżką. Przez długi czas chciałam udawać chłopaka, nawet myślałam, że nim jestem. Nie jestem i nigdy nie byłam. Przez długi czas chciałam chodzić na sks (trochę nawet chodziłam), ściąć włosy na krótko (moja idea bycia Roszpunką na moje szczęście wygrała) i zachowywać się bardziej jak chłopak. Ale co to właściwie znaczy? Tego nie potrafię wyjaśnić bez korzystania ze stereotypów…

Cieszę się, że ostatecznie nigdy nie poszłam w żadną skrajność. Żałuję jednak, że to wszystko jest tak bardzo tabu. Moja rodzina niezbyt popiera lgbt, więc nie mogę z nimi o tym pogadać, bo będą chcieli to ze mnie wyciągnąć. Nie zrozumcie mnie źle, wspierają mnie taką, jaka jestem – mama już odpuściła te sukienki, a nawet na moje urodziny przyszła w spodniach, bo ja tak wolę. Chodzi ze mną do księgarni, bo wie, że interesuje mnie to bardziej niż sklepy z ciuchami. Mama traktuje mnie tak, jak bym chciała, jedynie nie wie, że ja nazywam to tak, jak by jej się nie spodobało..

Są też oczywiście inne rzeczy, np. moi znajomi wychodzą z fazy na muzykę alternatywą i dziwią się, że nie chcę wydać kilku stówek na koncert Chappell Roan (a sami nie pozwalają mi puszczać niemieckiego punku w ich towarzystwie). Stają się bardziej towarzyscy i nie szanują tego, że ja jestem introwertykiem. Ta kwestia z płcią mnie chyba najbardziej boli. Czuję się, jakbym musiała przejść przez to całkiem sama. Całe dzieciństwo tak szłam. Miałam jakieś 12 lat, gdy Billie Joe i Joan Jett uświadomili mnie, że to, co mam w papierach, nie definiuje mnie. 12 lat zastanawiałam się, co jest ze mną nie tak, podczas gdy wszystko było okej. Tracę coraz więcej przyjaciół, bo nie kręcą mnie związki, plotki i moda (chociaż na upartego, sztuka też jest dość "babskim" zajęciem)…

Także ten, takie moje rozmyślania na dziś xd wybaczcie, że piszę to tu, ale wbrew pozorom tu chyba najbezpieczniej

Rage & Love