Hey ho!
Tak mnie wzięło na wpis w środku nocy XD
Pisałam Wam już może, że nienawidzę AI? No to teraz piszę. Z całego serca nienawidzę. Kilka razy pisalam z botem na snapie (ale nie powiedział mi niczego o Green Day, czego bym nie wiedziała), no i raz na infie mi kazali zrobić piosenkę w tym szajsie, ale trochę się zbuntowałam i tekst napisałam sama – nikt nie zauważył. Teraz po prostu tym gardzę, ale trochę też się boję tego, jak daleko to może zajść…

Wiecie, mam takiego gościa w klasie (a zapewne nie jednego), który WSZYSTKO robi z chatem gpt i nawet się z tym nie kryje. Rok temu wyżulił takie oceny, że miał pasek. On ledwo co potrafił, wszystko robił za niego czat. A zachowanie mu podnieśli, bo potem już tylko tego brakowało do paska -_- w tym roku ja miałam mój pierwszy w liceum pasek, a on nie i moja satysfakcja już nie polegała na tym, że pracowałam na niego, tylko właśnie na tym, że on nie ma

I wiecie, niby to AI takie głupie, ale uświadomiło mi coś bardzo ważnego. Nienawidzę sztuki AI. Jestem na nią mega wyczulona. Kiedyś na korytarzu w szkole była gazetka z rysunkami nawiązującymi do lektur, jeden był AI. Rozpoznałam go od razu, jako jedyna ze zgromadzonych. Od razu to powiedziałam i uwierzyli mi dopiero, gdy wskazałam palcem podpis (bo na szczęście ktoś przynajmniej nie próbował sobie tego brzydactwa przywłaszczyć). Te obrazki są tak idealne, że aż szpetne. I wiecie co? Dzięki temu zaczęłam kochać moje koślawe, źle pokolorowane i czasem złe anatomicznie rysunki. Bo są moje. Bo to ja siedziałam nad nim pół godziny, 3 godziny, czasem 2 dni. To ja wykończyłam kolejne markery, pogłębiłam odcisk na palcu, cierpiałam na bóle pleców przez moją pozycję krewetki, i to ja włożyłam w niego całe serce. Kto wie, ten wie, to że Wam to teraz piszę to zasługa tego, że 2 lata temu to rysowanie mnie uratowało. No i Green Day oczywiście. Uwielbiam siedzieć na instagramie i zachwycać się artstylami moich znajomych. To naprawdę niesamowite, że wszyscy rysujemy tych samych ludzi, a każdy robi to na swój wyjątkowy sposób <3

Zdarza mi się szukać wad w rysunkach. Juz ich nie potępiam, tylko doceniam, że ktoś naprawdę włożył w to siebie. Oczywiście AI też popełnia błędy, ale one są bardzo schematyczne i jeśli kiedykolwiek się temu przyglądaliście to na pewno wiecie, o czym piszę

To nie tylko o sztuce. To też o mnie. Praktycznie od zawsze mam jakieś kompleksy. Teraz w końcu zaczynam kochać to, co nieidealne. Moje krzywe plecy, trądzik w gorsze dni (chociaż w końcu znalazłam rzeczy, które go eliminują), nieogolone części ciała, krzywe zęby i lekkiego zeza akurat, gdy próbuję normalnie wyglądać. Oczywiście są też inne cechy, których wciąż w sobie nie akceptuję, ale jest ich o wiele mniej niż było

Nienawidzę tego, co AI robi z ludźmi, ale kocham tych, którzy jednak pozostają ludźmi♡

Rage & Love