Czy mój idol właśnie zobaczył mój wywód o tym, jak ileś razy mnie uratował? Być może🥹

Czuję się trochę, jakbym znowu zwariowała. Naprawdę miło spędziłam dzień z przyjaciółką, a tu nagle załamanie. Wcześniej siedziałam trochę na takich opuszczonych torach, w miejscu, w którym naprawdę lubię być. Próbowałam zrobić se zdjęcie i miałam kilkanaście prób, tylko dlatego, że za bardzo było mi widać piersi. Czasem mam straszną dysforię. Noszę tylko staniki sportowe/bardzo luźne, ale i to nie pomaga. Bindera raczej szybko nie zdobędę, a i nie wiem, czy bym chciała. Muszę w końcu przetestować, czy spłaszczanie kilkoma stanikami działa, bo nerwicy dostanę..

Drugi mój problem jest taki, że ta sama przyjaciółka chciała mnie wyciągnąć na kino plenerowe. Sam pomysł mega, nigdy na tym nie byłam i mogłoby być fajnie. No, tylko że podała konkretny film. Nasze gusta się różnią – dla niej im mocniejsze, tym lepsze, o zbrodniach czyta do spania. Ja jak widzę na filmie, że jest 7+ to już zaczynam myśleć, czy mnie nie przytłoczy. W filmach dzieje się dla mnie za dużo. Znalazłam ten film na yt, co prawda po rosyjsku, ale przewijałam sobie co 10 sekund, czy nie ma jakichś mega drastycznych rzeczy, jumpscare'ów czy migających świateł. Były może 4 sceny, które mi się nie podobały, ale też nie jakieś mega złe. A jednak odmówiłam. Serio boję się, że zryje mi psychikę, z którą niby ostatnio jest lepiej, ale wciąż jest mega niestabilna. Nie boję się tych filmów, tylko siebie i tego, co się ze mną po nich dzieje. Przez kilka dni czułam się, jakby świat się kończył i chyba nie chcę tego powtarzać.

Nie wiem już, co ze mną jest nie tak. Ostatnio ciągle mam wrażenie, że mam autyzm, adhd lub stany lękowe czy inne cuda. To ostatnie – może. O adhd i autyźmie czytam jak szalona i to raczej nie ja – niektóre rzeczy się zgadzają, ale chyba za mało, żebym to mogła jakkolwiek podciągnąć. A jednak siedzę, czytam, myślę i się załamuję. Nie mam nic do osób, które to mają. Sama też raczej bym wiedziała – mama jest trochę ogarnięta w te tematy, ostatnio coś czytała o autyźmie i jakby coś podejrzanego u mnie widziała to na pewno coś by z tym zrobiła. Nie wiem już, co jest ze mną nie tak. Szukam jak szalona, ale żaden z opisów nie pasuje do mnie tak, żebym pomyślała "o, to serio ja". Jak już pójdę do psychologa to popytam ją chyba o te lęki, bo nawet jeśli to nie stany lękowe, to i tak muszę coś z tym zrobić, bo zwariuję.

Martwi mnie tylko to, że wiecznie odmawiam tej przyjaciółce. Na studio ghibli nie poszłyśmy, bo szłam na urodziny, na filmy włoskie nie poszłyśmy, bo stwierdziłam, że nic tu by mi nie siadło (i nie chodzi, że nudne, tylko właśnie to przebodźcowanie), na Chappell Roan z nią nie pojechałam, bo nie moje klimaty. Mam coraz większe obawy, że jestem okropną przyjaciółką, tylko że tak naprawdę po prostu nie ogarniam samej siebie…

Ozzy nie żyje💔
To jeden z tych ludzi, których z jakiegoś powodu uważałam za nieśmiertelnych. Wciąż mam nadzieję, że to fake..

Może nie słuchałam go jakoś bardzo dużo, ale zawsze sprawiało mi to radość. Jego Crazy Train było pierwszym utworem, jakiego razem nauczyli się Billie i Mike, więc chociaż nie szalałam za samym Ozzym, jestem mu bardzo wdzięczna za to, co po sobie pozostawił

Mama, I'm Coming Home uderzyło inaczej

Książę Ciemności, już tęsknimy