*wpis niżej*
Wiem że powinnam się zamknąć, ale obczajcie: https://youtu.be/wFDardWQGX8
Jeżeli trafię do nieba, a tam nie będzie to leciało, to to nie niebo….
Dawno tak nie odpływałam

(A niżej mój ołtarzyk zrobiony tylko na potrzeby zdjęcia XD)

Czemu cały dzień może być chociażby stabilny, a wieczorami sama się dobijam?

Ten tydzień będzie łatwiejszy, mam tylko 4 testy, z czego 2 jutro, więc będzie odhaczone. Dostałam 6 z hita (ja tam pisałam co mi przyszło na myśl i byłam pewna, że przynajmniej pierwsze będzie źle XD)

A jednal znowu czuję się jak porażka. Chciałam dziś pomóc 2 osobom, a tylko zajęłam im czas. Nie nadaję się nawet do tego. Postanowiłam więc narysować Billiego. Tylko, że jak chcę ładnie, to wychodzi tragicznie. I z jednej strony cieszę się, że przynajmniej szczegóły zaczęłam robić inaczej niż zwykle, bo nawet błędy prowadzą do progresu, ale tak tragicznie mi się to nie podoba, że samoocena znowu mi spadła

Aktualnie leżę na łóżku i słucham Green Day, bo to jedyne, co mi zostało. Jedyne, co trzyma mnie przy życiu. Wyobraziłam sobie chwilę po kupieniu biletów na ich koncert. Wiecie, czekam 5 rok i trochę mi się dłuży…

Na chwilę pomogło. Muzyka pozwala mojemu sercu się uspokoić

Ale jestem specyficznym człowiekiem – introwertykiem, który potrzebuje ludzi. Kiedyś miałam przyjaciółkę, która tak długo mnie raniła, że mimo, że teraz już się nie znamy, to wciąż odczuwam to wszystko, chyba nawet mocniej niż wtedy. Potem przyszli inni cudowni ludzie, którym jestem mega wdzięczna. Zaczynam znowu otwierać się na ludzi, jednak introwertyzm skutecznie przeszkadza. A teraz po prostu siedzę i patrzę, jak każdy z moich ziomków ma jeszcze kogoś. Nie pamiętam, kiedy ostatnio wyszłam gdzieś ze znajomymi, kiedy ostatnio ktoś w ogóle mi to zaproponował, kiedy ostatnio pisałam z kimś do późna… Brakuje mi tego. Nie wiem, kiedy ktoś napisał mi, że za mną tęskni

Ale i widzę w tym moją winę. Jestem wkurzająca, to bardziej niż pewne. W sumie nie wiem, po co to piszę. Może żeby Was przeprosić, że i tu spamię?

Gdyby nie fakt, że przynajmniej GD mam cały czas, załamałabym się. Ciągle boję się, że znowu zostanę przez kogoś odrzucona. Ludzie znowu mnie wystawiają, a ostatnio jestem w stanie rozpłakać się przez każdą głupotę. Na przykład w piątek płakałam jak wracałam do domu, gdyż matematyczka nas wszystkich porozsadzała i nie siedzę już obok jedynej osoby w szkole, przy której mogę czuć się w pełni bezpieczna. To tylko 3 godziny w tygodniu, ale strasznie mnie to zabolało. A teraz siedzę oboo laski, która próbuje mnie i tamtą rozdzielić (znaczy nie dosłownie, po prostu one też się kumplują, ale mój mózg tak to odbiera. Muszę siedzieć z osobą, która nieświadomie doprowadza mnie do płaczu, z mojej własnej winy…)

Ostatnio przy rozmowie z mamą palnęłam, że przydałby mi się psychiatra. Nie wiem, czemu to powiedziałam. Nie umiem prosić o pomoc. Psychiatra zapewne przepisałby mi jakieś leki, a te 4 tabletki, które żrę dziennie od prawie roku wystarczająco mnie dobijają. A w najlepszym scenariuszu, jeszcze ponad rok brania…

Jestem fatalna w tym, co kocham. Nie nadaję się nawet na znajomą. Najchętniej zamknęłabym się w pokoju i nie wychodziła przez rok. Albo przynajmniej do wiosny. Jednak to pociągnie za sobą to, że rodzice zauważą, że znowu ze mną gorzej. A naprawdę serce mi pęka jak widzę, że się martwią. Tylko, że nie wiedzą, jak pomóc. Sama tego nie wiem

Trzymajcie za mnie kciuki, bo tbh o ile test z Włoskiego może jakoś napiszę, tak z lektury dosłownie potrafię powiedzieć tylko ogólny sens i imiona 4 bohaterów…

Nie musicie nic pisać, po prostu musiałam się wygadać… Czy mi lepiej? Zobaczymy
Dzięki Skarby za wszystko, dobrej nocki <33