Kurcze, ja wiem ze ludzie przychodzą i odchodzą, ale coraz bardziej mnie to boli. Rodzinne święta znowu poszły się chrzanić. Zawsze jak coś nie szło, to tłumaczyłam sobie, że albo covid, albo ktoś idzie do roboty, albo jak w Boże Narodzenie, dziadek był w szpitalu. Tym razem wylosował się inny quest. W jedno święto tata idzie do roboty, w drugie wujek, już się rozmijamy. A trzeci stwierdzili, że wcale nie przyjdą

I okej, nie mam nic przeciwko siedzeniu po prostu z rodzicami i dziadkami, bardzo ich lubię, ale tamci też są super :< kuzynka ma chłopa, który mieszka daleko i w sumie to nawet nwm, gdzie ona teraz mieszka, lub gdzie będzie mieszkała po skończeniu liceum. Dodam, że kiedyś byłyśmy sobie najbliższe. No i mam wrażenie, że dziadek i ciocia mnie nie lubią. Ciocia przez taką dramę między nią a moimi rodzicami, o mnie, zaraz po moich narodzinach. A dziadek to w sumie nie wiem, mam takie dziwne wrażenie, że coś do mnie ma. I wątpię, żeby to był foch o to, że 8 lat temu nie chciałam zjeść jego sałatki z pomidorów, których nienawidzę. To nie jest typ człowieka, który byłby o to zły latami. Czasem zapomina jak mam na imię i wola mnie imieniem mojej kuzynki, ale raczej nie robi tego ze złej woli. Tak naprawdę to rzadko kiedy ktoś używa mojego imienia — u jednych mam ksywki, inni zapominają i improwizując wymyślają mi nowe. W sumie to nawet bywa to zabawne

Tylko no kurcze, boli. Zawsze jak czułam się samotna, to gdzieśtam wiedziałam, że jest moja rodzina. Czekałam na święta, oglądałam bajki, które pokazały mi kuzynki i myślałam, że wszystko między nami okej. A teraz, chociaż wiem, że to raczej nie to, mam dziwne wrażenie, że wszystko się sypie przeze mnie

I jeszcze na dobitkę to chyba wczoraj widziałam x. Byłam w spowiedzi w jej kościele (zakładając, że jeszcze w ogóle chodzi do kościoła, bo było burzliwie jak jeszcze miałam z nią kontakt). Szedł ktoś z daleka do niej podobny, ale jak podszedł to skręciłam w inną alejkę i zaczęłam opowiadać o czymś mamie. Chwilę później spotkałyśmy babcię x i przez to jeszcze bardziej wydaje mi się, że to mogła być ona…

Nie wiem, jak to jest, że randomy z internetu potrafią zapamiętać moje imię, wymyślić urocze ksywki (choćby ramen, który zaraz będzie moją ksywką od 5 lat <3), potrafią pamiętać o moich urodzinach, pytać co u mnie i nie unikać mnie, a niby bliscy ludzie tylko uciekają. W moje urodziny to kuzynka wolała gadać ze swoim chłopakiem, przyjaciółka prawie nie przyszła, inni zapomnieli, a to ludzie z internetu pisali mi życzenia o północy, jeden wysłał paczkę, inna ogarnęła jeszcze dwójkę znajomych i zrobiła mi urodzinowe granie w gartic phone. W sumie to nawet nie zależy mi na jakichś super rzeczach, tylko na samej pamięci. Czasem mam ochotę wywalić telefon za okno, ale potem sobie przypominam, że świat nie jest tak piękny, jak na tych rolkach o zbliżającej się wiośnie i byłabym jeszcze bardziej samotna, niż teraz