Ej wgl to ja ogarniałam te obrazki dla nauczycieli, w sumie to jednego wieczoru zrobiłam 3, kolejnego 5 i byłam no dość zmęczona. Tymczasem dziś wychowawczyni powiedziała, że ma coś dla nas. Każdemu zrobiła spersonalizowaną zakładkę do książki, pomalowaną plakatówkami. Mi się trafiła taka z zielonymi serduszkami oraz nutkami. Moja przyjaciółka też miała serduszka, w innych kolorach, ale jak tak spojrzałam, co dostali ludzie obok, to nie widziałam więcej serduszek, potem nam powiedziała, że nasze robiła razem. I wiecie, ja jak czegoś nie tworzę, to szaleję, ciężko mi wprost wyrazić wdzięczność lub miłość, zwykle to jakieś dobre uczynki lub właśnie poprzez rysowanie. No i ja wiem, że te zakładki to musiało być więcej, niż te "kilka wieczorów"

W podstawówce mnie tak straszyli liceum, no żeby się nie zsrrali xD jeszcze matematyczka każdemu dała breloczek ze słonikiem na szczęście, a z italianistą to się żegnałam z 6 razy w tym tygodniu… nie wiem, czemu nie napisałam tego wcześniej, ale jego klasa zrobiła taką bardzo muzyczną akademię, ludzie mieli maski z twarzami nauczycieli, mega na luzie to było. W pewnym momencie na scenie jest pięciu chłopa, każdy z maską któregoś z nauczycieli, w tym tego italianisty. I nagle on wyrzuca tę maskę i już nikt nie ma wątpliwości, że to on. Wywija tam z nimi, no main character moment miał (a wczoraj dowiedziałam się, że chciał iść do szkoły aktorskiej i brał udział w przesłuchaniach do szansy na sukces xD). I ten moment, gdy zrzuca maskę, skojarzył mi się z tymi filmikami, gdy Billie grał St. Jimmy'ego na Broadwayu

On mi się bardzo kojarzy z Billiem. Zawsze wyrozumiały, nigdy nie ochrzanił mnie za żaden błąd, mimo że byłam mega odklejonym uczniem. Śmiał się ze mnie tylko wtedy, gdy ja sama się śmiałam. Mimo że cisnął, pytał i robił dowalone testy, to nigdy nie czułam tej presji, że jak zrobię coś źle, to świat się skończył. W pierwszej klasie niepewnie zgłosiłam się z gitarą na szkolne mam talent i potem co roku na mam talent i dni otwarte pytał mnie, czy będę, zawsze chciał mnie widzieć z gitarą, chociaż nigdy nie byłam najlepsza, często nie byłam nawet dobra. No i miał cudowne poczucie humoru, jakby mu ego wywaliło poza skalę, ale zawsze było widać, że żartuje. Na swój sposób widzę w tym Billiego. Jak obserwuję jego relację z Mike'iem, Tréjem czy nawet fanami, widzę takie ciepło, brak oceniania, wieczne wsparcie. Obaj na swój sposób pokazali mi, że najważniejsze, żebym próbowała i wyciągała wnioski ze swoich błędów

Powiem Wam, że porozdawałam nauczycielom te obrazki i mam teraz wzrusz z ich reakcji

Najbardziej podobała mi się reakcja anglisty. Jego ulubionym zespołem jest Ghost, był na kilku koncertach, więc był rysowany Papa Perpetua. Najpierw widać było tę radość, potem powiedział, że powiesi sobie na lodówce, przytulił mnie (btw chyba wszyscy mnie tulili i mała ja nie wierzyłaby, że nie mam z tym problemu) i potem jeszcze dziękował mi co chwilę

Druga moja ulubiona reakcja to italianistka, która nie uczyła mnie długo, ale narysowałam jej Smerfy w czapeczkach w kolorach włoskich (to ona mi powiedziała, że smerfy po włosku to i puffi) i podpisałam się trzema imionami, bez nazwiska, tak jak zawsze na mnie mówiła. I boziu, też widziałam radość

A trzecia fav reakcja to bibliotekarka, bo narysowałam jej 2 głównych bohaterów Spacerującego z książkami, kiedyś dawno mi to poleciła. Od razu rozpoznała i pamiętała, że to czytałam

A teraz jeszcze polonistka do mnie napisała, że już wie, od kogo rok temu dostała na Walentynki Mickiewicza :3

Może z mojego rysowania nie będzie przyszłości, ale przynajmniej teraźniejszość jest ładna <3