Hey ho!

Chyba jeszcze nie do końca wracam (mniej więcej wiem, kiedy chcę, ale to może jeszcze ulec zmianie), ale właśnie zrozumiałam coś, czym muszę się podzielić, bo pięknymi rzeczami warto

Green Day ma piosenkę 2000 Light Years Away, co nie? Jest to jedna z moich ukochanych piosenek, w dodatku z jednej z trzech ukochanych płyt — Kerplunk. Jest to moja ulubiona płyta praktycznie od początku przygody z Zieleńcami (a przynajmniej odkąd zaczęłam te płyty ogarniać).

Piosenkę tę Billie napisał po pierwszym całowaniu się z Adie, ale jak wiemy, Armstrong ma ten dar opisywania własnych przeżyć, a zarazem daje przestrzeń odbiorcy, by sam przeżył to po swojemu.

Do czego zmierzam? Pamiętam jak zagrali to gdzieś na Hella Mega Tour. Nie wiem gdzie, ale pamiętam, jak bardzo byłam podjarana. "I can't see her, but in the distance I hear some laughter, WE LAUGH TOGETHER". Czułam wtedy, jakby śpiewali o mnie, obecnej duchem na każdym koncercie. I właśnie "we laugh together" stało się moim motto każdego koncertu Green Daya, na jaki w życiu pójdę.

Teraz jednak znowu wczytuję się w tekst. Wiecie, kogo widzę? Widzę siebie sprzed kilku lat, powiedzmy z tego 2020. Słuchałam już Green Daya ponad rok, ale byłam mega nowicjuszem. Nie znałam wszystkich piosenek, po raz setny czytałam ich biografię, zaczynałam uczyć się rysować. Czasem przechodzi mnie cringe, gdy myślę o tym dzieciaku, ale jednak bardzo go kocham. Nie mógł zbyt wiele, ale robił co mógł. To był przede wszystkim czas czekania i nadziei, że koncert się uda.

Faktycznie siedziałam dużo w pokoju i po prostu o nich myślałam, czasem nie spałam po nocach, bo się martwiłam. Przeżywałam tak jakby pierwszą miłość, która w grudniu 2020 miała swój kryzys, który to jednak tylko ją wzmocnił. Ten dzieciak wiedział, czego chce, nie wiedział tylko, jak to zdobyć.

Potem dzieciak dorósł. Nie do końca, tylko trochę. Stał się mną — nieidealną jako człowiek, dążącą to ideału w miłości do nich. Tamten dzieciak miał masę problemów, o których teraz zwykle nawet nie pamiętam. Nie wiedział tego, to widać dopiero po czasie. Teraz się śmieję, jestem szczęśliwa

I sit outside and watch the sunrise
Look out as far as I can
I can't see her, but in the distance
I hear some laughter, we laugh together

Sunrise to nic innego jak ja — to, jak moje myślenie zmieniło się po koncercie. Nie rozwiązały się moje wszystkie problemy, a jednak czuję, jakbym się odrodziła. Ten dzieciak nie wiedział o moim istnieniu, on tylko marzył o czymś, co mam. Chciałabym czasem tylko cofnąć się do tamtych czasów, usiąść koło niego i sprawdzić, czy już słyszy ten śmiech z przyszłości i też zaczyna się śmiać z wiarą, że się udało💚

JESTEM, KU*WA, SPEŁNIONA