Chyba muszę ventnąć trochę..

Ale najpierw pozytywy, bo też są. Cieszę się, że mam Green Day, naprawdę. Cieszę się, że dziwak, którym jestem, odnalazł swój dziwny zespół i fanów, którzy są równie dziwni. To naprawdę pocieszające, gdy widzę, że moi idole dają radę z czymś, co aktualnie mnie męczy. Dobrze widzieć, że mam bratnie dusze nawet na drugim końcu świata

Trochę mi jednak przykro. Wiem, że każdy z nas jest inny, to jest cudowne. Ja jednak od zawsze byłam specyficzna. Jestem nastolatką, która boi się zmian, najbardziej kocha spędzać czas z rodzicami, jak wpadnie w obsesję to wyciągnie ją z niej tylko brak czasu. Od małego zastanawiałam się, czy na pewno jestem dziewczyną, co powinnam robić. Nigdy nie byłam szczególnie towarzyska, a moje nastoletnie lata są podobne do moich wyobrażeń z dzieciństwa. Jestem świrem i ciągnie mnie do innych świrów

Wiecie jednak, w czym mój problem? Znajduję ich. Czuję się wśród nich dobrze i gdy myślę, że w końcu ktoś mnie lubi, ta osoba nagle przestaje być świrem i się odwraca. Bo chce zacząć od nowa, znajdzie kogoś lepszego, lub po prostu nie jestem wystarczająca. Ostatnio dostaję masę komplementów, czy to do moich rysunków, gry na gitarze, umiejętności humanistycznych, lub też do tego, że zawsze staram się wysłuchać i pomóc. To naprawdę miłe, bardzo to doceniam i staram się w to wierzyć, ale nie do końca potrafię. Mam wrażenie, że nikt na tym świecie tak naprawdę mnie nie zna, i że to wina obu stron. Moja, bo boję się otworzyć, i ludzi, bo w większości i tak ich to nie obchodzi

Uwielbiam być inna i nie zamieniłabym tego na nic innego, ale to jest ch0lernie przytłaczające. Nigdy nie byłam w związku, nigdy się nie zakochałam, nikt nigdy nie zakochał się we mnie. Żeby było jasne, to nie tak, że w moim życiu w ogóle nie ma miłości, czuję ją choćby od rodziców. Ja też kocham masę ludzi. Po prostu zastanawiam się, co jest we mnie takiego, że ani ja, ani we mnie… Byłam uzdolnionym dzieckiem. Teraz.. to nie tak, że jestem fatalna. Mam kilka hobby, ale w żadnym nie jestem na tyle dobra, żeby to na kimś zrobiło wrażenie. Zawsze znajdzie się inny artysta, inny muzyk, inny pisarz i inna osoba, która jest fajniejsza.

Jestem freakiem i oparciem dla freaków, które jest potrzebne tylko, gdy faktycznie jest się tym freakiem. Przekonałam się o tym zbyt wiele razy. Moje nastoletnie lata się kończą, a gdyby nie moi rodzice, to nie miałabym z nich praktycznie nic.

Jedna zostawiła mnie, bo jestem za bardzo fangirl. Druga, bo nie uganiam się za chłopakami. Trzecia, bo nie napisałam pierwsza po raz kolejny. Kolejna, bo po prostu znalazła chłopaka i już jej nie byłam potrzebna (ryczeć mi się chce jak myślę, ile czasu straciłam rok temu robiąc jej fajny prezent na walentynki :(). Do kolejnej właśnie wróciła jej dawna psiapsi i nie posądzam jej o nic, ale mentalnie przygotowywuję się, że to może być kolejny koniec

Nie mam już sił. Rodzice nie rozumieją, gdy mówię im, że najchętniej zamknęłabym się w pokoju, pracowała zdalnie i wychodziła jedynie do parku. Oni nie wiedzą, że moje relacje to tak naprawdę zastanawianie się, kiedy to wszystko upadnie i czy dana osoba nie trzyma ze mną tylko dlatego, że jej słucham i staram się pomóc

Spędziłam z x kilka dobrych lat. Sporo sobie zawdzięczałyśmy, po czym od tak okazało się, że to wszystko było na nic. Teraz nie jest mi smutno, bo ją straciłam, tylko że tak mnie traktowała. Zastanawiam się, czy kiedykolwiek jej zależało, może oprócz samego początku. Nienawidzę, gdy przyjaciele traktują mnie jak g*wno

Boję się powiedzieć na głos, jak wiele Green Day dla mnie znaczą, i tak nikogo to nie obchodzi ://