Hejka, skarby!
To znowu ja, tym razem z dłuższym wpisem, który jest dla mnie ważny, ale czy do Waszego życia cokolwiek wniesie to nie wiem XD

Otóż jak dobrze wiemy, od paru dni/grudnia/września/roku/6 lat (szczerze to nie jestem w stanie stwierdzić kiedy) częściej lub rzadziej przechodzę załamki nerwowe. Ostatnio coraz częściej. Powody są różne – złe wspomnienia, samotność, czucie się beznadzieją czy nawet to, że ktoś podniesie głos (nawet jeżeli mama głośniej życzy mi smacznego, to się robi przerażające…)
Ciężko mi z tym wytrzymać. Jednak mój talent zwalania wszystkiego na siebie i szkołę w końcu się przydał. Muszę zrezygnować z siebie i ze szkoły. Oczywiście nie dosłownie. Wciąż będę sobą, a szkoły nie rzucę (nie przez obowiązek, tylko to jeden z warunków, dla których mama zgodziła się na gitarę xD), jednak potrzebuję zmian

Dziś mam 3 dzień życia "na nowych warunkach". Zainspirowałam się lekcjami polskiego (średniowieczny model ascety) oraz oczywiście Green Day, ale do nich jeszcze wrócę. Zaczęłam żyć z myślą, że nie mam nic. Nic oprócz tej garstki zaufanych ludzi, Boga, kilku pasji, masy wspomnień i tony miłości do rozdania. Wiem, pewnie brzmi to głupio – laska ma wszystko, pisze, że nie ma nic, po czym wymienia masę rzeczy.

Jednak takie podejście chyba mi pasuje. Dzięki temu cieszę się z każdej rzeczy, którą widzę (nawet, jeżeli jest to otwarty podręcznik z historii, z którym wczoraj spędziłam nockę, by ostatecznie pisać ściągę [ale tylko z datami]). Poza tym, czuję się wolna. Chodzę do szkoły, ale coraz lepiej rozumiem, że moje oceny nie są nikomu potrzebne, nawet mi samej. Ludzie są, potem ich nie ma. Kto ma zostać, ten zostanie. Różańce zostają, ciągle 2 dziennie. Wróciło to cudowne uczucie, jakby Ktoś wyciągał ze mnie serce, dzielił je na masę małych serduszek i wysyłał we wszystkie części świata, do ludzi, których kocham. Tak na walentynki :D

Nauczyłam się też, że nie trzeba być wiecznie szczęśliwym, by być światełkiem dla innych. Byłam znana jako ta pozytywna osoba. Przez to wieczne niezadowolenie i żalenie się m.in tu, czułam się źle. Czułam, że zawodzę. Jednak… Billie też nie zawsze jest szczęśliwy. Gdyby nie Adie, nie byłoby go tu. Tak samo gdyby nie on, nie byłoby tu mnie. Nie chodzi więc o to, by wiecznie być szczęśliwym, lecz by potrafić czerpać te szczęście z miłości. Bo jak się kocha to się trwa, choćby skały… no

Wzięłam na siebie zbyt wiele – 2 różańce dziennie, obczajanie nowej muzyki, próby powrotu do czytania, rozwijanie się w rysowaniu, gitara i pianino, pisanie, ambicje na duolingo… Nie mówiąc już o tym wszystkim do szkoły. I jeszcze 5 kont na ig. Nie muszę, ale czuję się niespełniona, jak czegoś nie robię. Jednak… Nie ma społeczności, która potrzebuje tylko działaczy – słuchacze są równie ważni. Warto właśnie przysiąść i posłuchać roboty innych, tak buduje się relacje

No dobra, ale miałam napisać jeszcze o Green Day. Cóż więc oni znów zrobili? Ciągle oglądam ten filmik, gdy odbierali Grammy za American Idiot. Jestem w nim zakochana xD
https://youtu.be/N_FFu6FJdAE

Jestem tym typem, który jak widzi coś z GD to z automatu robi analizę tego, co robią, co mówią, jak wyglądają, spisuje cytaty, fangirluje, płacze… Po prostu żyje tym. I tu chciałabym wyróżnić 4 osoby (4 zachowania), które to dziś rano dały mi do myślenia

Panie przodem, więc zaczniemy sobie od Adie. Adie to największa fanka, nikt chyba nie zaprzeczy. Widzę dumę w jej oczach, widzę, jaka jest szczęśliwa, gdy jej mężuś odnosi sukcesy. Złota myśl: tak jak Adie, wspieraj tych, których kochasz.

Dalej przechodzimy do przemowy miśków:

Zaczyna Billie gadaniem o producentach itp. Potem przypominają mu się też Adie i dzieciaki xD Billie pokazał mi, że warto dziękować ludziom, którym coś się zawdzięcza. Żeby być wdzięcznym za wszystko i mimo sławy, pamiętać o korzeniach.

Następnie Mike dziękujący radiom wciąż grającym rock n rolla. Nie wspomniał nic ani o córce (co mnie nieco zdziwiło), ani o żonach, ale był świeżo po 2 rozwodzie (ewentualnie w trakcie), więc jak najbardziej rozumiem, że o tym nie mówił. Mike mówiąc o radiu otworzył mi oczy. Że nie każdy bohater musi być znany. Że gdyby nie małe rzeczy, te duże nie miałyby jak istnieć. Żeby doceniać każdą robotę oraz pamiętać o tych, którzy są zapomnieni

I jeszcze Tre. Tre powiedział najmniej, lecz moim zdaniem najwięcej (przypowieść o biednej wdowie moment). Podziękował dzieciom, Billiemu i Mike'owi oraz fanom. Tre również był świeżo po/w trakcie drugiego rozwodu. Z tym, że Mike miał już wtedy Britt, a Tre nikogo nie miał. Samotny wilk, jak ja.
Tre powiedział mało, ale podziękował każdemu, kogo miał. To łączy się z tym, co pisałam wcześniej – odrzucić wszystko, co niepotrzebne, by skupić się na najważniejszym. Chcę być jak Tre. Chcę cieszyć się z tego, co zostało

Moje życie nie przejdzie drastycznej zmiany, muszę tylko naprawić własny tok myślenia i pokochać Green Day jeszcze bardziej szaloną miłością

Dobra, ja spadam chyba, generalnie skończyłam dziś obrazek sprzed kilku wpisów niżej, więc spojleruję co będzie na uro Billcia, na prośbę bodajże @Djungelskog.pospolity
Wiem, kijowe, cieniować nigdy nie umiałam, a kredkami za 2 dychy cudów nie będzie, jednak staram się, okej? XD
Jako szkic to było ładniejsze :((

Już Was nie męczę, dobrej nocki <33