Hey ho!

Jak tam samopoczucie? Co słychać?

Ja tu z kolejnymi przemyśleniami, jednak teraz moje serce jest spokojniejsze niż ostatnio

Otóż było zakuwanko geografii (umiem strefy czasowe, gdyż dziennie liczę, którą to GD mają godzinę XD) i tak jakoś moje myśli przeszły do tego, że planety umiem dzięki Śwince Peppie. A okresy życia dinozaurów, bo oglądałam DinoPociąg (ale bym se teraz obejrzała!!!)

I tak zaczęłam rozmyślać właśnie o bajkach. Stwierdziłam, że koniec z nauką, idę słuchać piosenek z Barbie. No i tak se słucham jednej, drugiej… I dalej umiem sporą część tekstów. To było tyle lat temu (przykładowo Rockowa księżniczka jest podobno z 2015), a ja dalej to umiem

I niby to już nie brzmi tak fajnie, jak kiedyś, zwłaszcza basów mi bardzo brakuje. Ale dalej jest sentyment

Pamiętam, że moje ulubione Barbie to była wspomniana wyżej Rockowa Księżniczka oraz Idealne Święta i W Krainie Kucyków. Mogłam oglądać to bez przerwy…

Tak samo My Little Pony i bajki Disneya. To było cudowne…

I może to dziwne, ale wciąż to kocham. Wiecie, byłam ciekawym dzieciakiem. Z jednej strony nosiłam sukienki, bawiłam się w dom i zadawałam się z dziewczynami, a z drugiej kochałam szary i byłam wręcz pewna, że jak będę starsza, nie będę ani oglądać Hannah Montana, ani się malować, ani chodzić na dyskoteki. Wierzyłam, że mogę być kim tylko zechcę i że kiedyś odnajdę mego księcia z bajki.

I to było dawno temu, a jednak zbyt dużo się nie zmieniło.

No dobra, sukienek nie noszę bodajże od sierpnia 2019, zabawy w dom też poszły się walić ;-)
Ale wciąż zadaję się z laskami (ale innymi), szary dalej lubię (ale zielony i żółty fajniejsze <33). Hannah Montana miałam oglądać w wieku lat 12, ale wtedy to już miałam Green Day♡ nigdy się nie malowałam, na potańcówki idę tylko do szkoły. Jestem tym, kim chciałam być nawet w wieku 5 lat. Po przejściach, ale wciąż to cel wykonany i wciąż wykonywany. Książę z bajki też jest, co prawda trochę inny niż myślałam, ale jednak.

Za dzieciaka miałam takie jakby pianinko (nie na nuty tylko chyba na kolory) i tam były właśnie kolory do różnych piosenek z bajek o księżniczkach (o kurde, muszę jutro te piosenki odnaleźć!). Dużo na tym grałam. A teraz nawalam piosenki z 21st Century Breakdown na pianinie (to taka moja księżniczkowa płyta). W życiu bym nie pomyślała, że tak wyewoluuję!

Zauważyłam też, że dojrzewam inaczej. Np przez całą podstawówkę (a przynajmniej do 5 klasy) byłam tą dojrzałą. No i chyba byłam zbyt długo, gdyż teraz na lekcjach ledwo umiem powstrzymać się od śmiechu…

Patrząc na siebie z perspektywy czasu zauważam, jak przez cały czas czekałam na Green Day. I nie chodzi mi tylko środek podstawówki, gdy byłam sama, ale o każdą randomową sytuację w życiu. Ciągle dochodzę do wniosku, że Bóg to sobie wszystko zaplanował…

Green Day trzymają przy życiu mojego wewnętrznego dzieciaka, to już wiemy. Jednak pewna rzecz się zmieniła – za dzieciaka chciałam być kimś wielkim, znanym. A teraz? A teraz chcę wieść spokojnie i szczęśliwe życie robiąc to, co kocham i odkrywając siebie.

Jutro (w sumie to dziś xD) mamy znowu jechać do sklepu z gitarami. Czuję tu takie spełnienie. Ostatnio znalazłam siebie w pierwszym tygodniu życia (mama tak powiedziała), gdzie już leżę obok gitary taty <33

Wniosek? Powinnam iść spać. Budzik za niecałe 7 godzin, mój wewnętrzny śpioch schodzi na zawał…

Dobrej nocki, Skarby♡