Za czym najdziwniejszym w życiu tęskniliście?

Bo ja właśnie tęsknię za tym, jak kilka miesięcy temu omawialiśmy Romeo i Julia. Słucham se What is a youth i mimo, że ten czas nie był dla mnie dobry, to jednak dobre wspomnienia też są. W ogóle tak mnie wzięło na rozmyślania… liceum to tylko 4 lata. Niby to połowa podstawówki, którą ledwo przeżyłam. Ale w liceum pomijając te wszystkie testy i stresy to mi naprawdę dobrze. Jest te 5 dziewczyn i kilku naprawdę wartościowych nauczycieli

Żałuję, że nie rozszerzam polskiego. Trochę cieszę się, że od mojego rocznika nie ma u mnie humana, bo na wosie i łacinie bym się mocno zajechała. Teraz jakoś nawet lektury nie są mi straszne, ja chcę czytać. Będzie Adaś Mickiewicz i przyjaciele, na koniec roku Potop… a ja się w sumie cieszę. Może nawet Pana Tadeusza drugi raz przeczytam..?

Wiecie, to była ta przerwa, której potrzebowałam. Przez wakacje mój kontakt z włoskim opierał się na duolingo, powtarzaniu słówek i włoskich fanpejach. Nie było nacisku, oswoiłam się i teraz o wiele łatwiej mi to ogarnąć. Dziś miałam kartkówkę i niby pewna nie jestem, ale powinno być max. Tak samo czytanie. Trochę dojrzałam, zrozumiałam niektóre rzeczy i może w końcu będę w stanie czytać jak kiedyś?

Polonistka opowiadała nam dziś przez chwilę o Cierpieniach Młodego Wertera. Znalazłam już na wolnych lekturach, bo naprawdę mnie to zaciekawiło.

Jestem typem, który na matmie i chemii zaśnie, na biologii nic nie kuma, na gegrze się boi, a na fizyce ledwo ma szacunek do nauczyciela. Za to na polskim i historii wiecznie mi się oczka świecą. Jak profesorka pytała właśnie o Romeo i Julię, czy nam się podobało, zgłosiłam się chyba tylko ja. Smutne, bo naprawdę mi się podobało. Niekoniecznie ten cały dramatyzm, te wszystkie impulsy, trochę mdła miłość, bohaterowie też nieco dziwni. Po prostu uwielbiam ten klimat, uwielbiam przestawienie miłości jako coś tak wielkiego. Powtórzę słowa Buszującego w zbożu — Romeo i Julia nie byli fajni, ale Merkucjo…

Moja szkoła nie jest idealna. Byłam tam dziś 7 godzin. Prawie urwało mi plecy i ramię od książek (ja już lecę na plecak i torbę..), nastałam się w kolejce w bazarku książkowym, potem ryzykowałam narażeniem się już na początku roku i po prostu siedziałam w fonie, przyjaciół się nie zostawia, prawda? Pierwszy raz w życiu leciałam w szkole na głosówkach tak, jakby nikogo nie było obok. Pierwszy raz przy ludziach powiedziałam do najważniejszej osoby w moim życiu "kocham Cię, nie jesteś sama, trzymaj się" i inne tego typu rzeczy, ale o samej sprawie pisać tu nie chcę. W międzyczasie dopijałam kawę z automatu i żartowałam ze znajomymi. Matematyczka jest dla nas podejrzanie miła, chce nas zabrać do Czech i razem z drugą gitarzystką nawalamy czeski na duolingo

Szczerze? Podstawówka z dnia na dzień była coraz gorsza. Boję się za to końca liceum. "For some strange reason it's now feeling like my home and I'm never gonna go…"

Nie jestem jak większość nastolatek. Częściej siedzę w domu, gram na gitarze lub płaczę niż chodzę na imprezy czy choćby spotykam się z kimś poza szkołą. Jednak odpowiada mi to. Siedzenie na skwerku w 6 osób po rozpoczęciu roku było o niebo lepsze niż wypad do zatłoczonego centrum. Nie muszę nic udawać. Akceptują mnie jako szalonego greendayowca, który zrobiłby dla ukochanych wszystko. Szanują moje wypociny z insta, jednej nawet dość często wysyłam jak gram na gitarze (to oznacza mocne zaufanie.), a ostatnio nawet dostała Barkę na flecie. Czy to najlepszy czas mojego życia? Nie wiem, jednak jest dobry. Nie jest idealnie, ale są chwile tak dobre, że aż warto żyć.

Cieszę się, że to piszę. Jeszcze pół roku temu chciałam się z*bić, tymczasem teraz dość dobrze daję radę. Wiadomo, dalej potrzebuję czasu, jednak dochodzę do siebie. Prawdopodobnie będąc w liceum zobaczę Green Day. Prawdopodobnie jeszcze nieraz przybędę tam z gitarą i czeka mnie jeszcze niejedna memiczna fizyka. No i ostatnio zaczęły mówić na mnie wieszcz (dokładnie wtedy, gdy przyleciałam drąc się "na górze róże, na dole górale, vado in banca per rubare" [idę do banku żeby kraść])

Tak, wiem, ten wpis nie ma sensu. Nie mam głowy do sprawdzania błędów. Czy jutro będzie dobrze? Nie wiem. Ale wiem, że jestem silniejsza niż wczoraj. Wiem, że powoli udaje mi się ogarniać

Wczoraj przyszła mi płyta country Billiego i Norah Jones. Patrzę na datę wydania, a tam końcówka 2013. Tbh myślałam, że to jakoś 2014 lub 2015. Niby niewielka różnica, ale patrzcie. We wrześniu 2012 Billie trafił na odwyk, gdzie był do końca lutego/początku marca 2013. 10 marca z chłopakami zaczęli 99 Revolutions Tour, aż do końca wakacji czy coś takiego. A pod koniec roku już ta płyta. Skąd on znalazł siły i motywację? Nie wiem. Wiem, że świadomość, że on dał radę, pomogła mi wczoraj się ogarnąć

Dzięki za przeczytanie, ten chaos dużo dla mnie znaczy
Rage & Love