#jakietowszystkojestdziwne
Część nwm która

Jako, że miałam czytać Satyry na polski to stwierdziłam, że przejrzę messka. I doszłam do samego początku jak w 2020 go założyłam. A tam same grupy z serii 6c czy też "Mafia katolicka" XD no i była też grupa dziewczyn z klasy
I jeju, jak to boli… Nie łączy mnie już z nimi prawie nic (prawie dzięki tej dwójce, z którą mam kontakt). Nie była to jakaś mega relacja, a jednak miała się dość dobrze. Randomowe fotki remontu, grania w ubieranki czy psiaków. A teraz… No cóż

Teraz mam nową ekipę. Lepszą. Mimo wszystko żyje mi się lepiej i nie zmieniłabym aktualnego życia, by tam wrócić. A jednak tęsknię za tą ekipą, z moja Whatsername na czele. Tęsknię, chociaż dopiero w tym roku ostatecznie jej wybaczyłam, po latach walki z samą sobą. Z nich wszystkich to ona najmocniej mnie zraniła, bo była mi najbliższa

Jednak wiecie co? Jestem największą szczęściarą na świecie. Od drugiej do końca szóstej klasy chodziłam na pianino. Godzinę przede mną była pewna dziewczyna. W 3 klasie doszła do mojej klasy. Od samego początku czułam w niej to coś niezwykłego, czego nie czułam w nikim innym. Ona zawsze była mądra, piękna, miała świetne poczucie humoru i aż czuło się jej ciepło. Słonecznik w wersji ludzkiej, wręcz anioł. Jakkolwiek by się nie zmieniała przez te lata, ja nie przestawałam tak o niej myśleć. Teraz jest moją najlepszą przyjaciółką. Zupełnie niespodziewanie. Zawsze miałyśmy spoko relację, ale nic więcej, Ktoś tam u góry musiał nas połączyć <3

Ona pomaga mi zrozumieć własne szaleństwo. Ona nie zostawia mnie, gdy nie daję sobie rady. Brzmi to banalnie, ale znaczy dla mnie naprawdę dużo

Tylu znajomych na fejsie, tyle rozpoczętych konwersacji. Nie licząc rodziców i grup klasowych, regularnie piszę z trzema osobami, przy czym tylko z tą przyjaciółką czuję pełnię spokoju, choćby świat się walił nam obu na raz. Dziś na religii (ta, jednak chodzę xD) ojciec mówił o agape (najwyższa, bezgraniczna miłość) i od razu pomyślałam o niej. Tu nigdy nie było ja vs ona. To od zawsze było i na zawsze będzie my vs świat. Nawet, jeśli my jesteśmy dwie, a świat taki wielki, przy niej się nie boję, choćby ona sama umierała ze strachu

Tu kluczem jest punkt widzenia. Odkąd znam GD, chciałam być jak Billie. Wkurzałam się, gdy coś szło nie po mojej myśli, gdy ludzie nie uwielbiali mnie jak jego. Chciałam mieć kogoś, kto będzie moim Mike'iem. Dopiero niedawno odkryłam, że w tej historii za Mike'a robię właśnie ja. Że to ja muszę być silna choćby nie wiem co, ale nie kosztem siebie, a czerpiąc siłę z ludzi i rzeczy, na których mi zależy. Że to ja mam być w cieniu (co w większości przypadków bardzo mi odpowiada) i wspierać najważniejszą dla mnie osobę, by w końcu dostała to, na co zasługuje. Może to brzmi dziwnie, ale chyba to właśnie prawdziwa ja. Tak jak Mike pokazał mi, po co żyć, tak ja chcę pokazywać to innym ludziom. To, jak rysowałam zamiast się krzywdzić, grałam, by zagłuszyć ból istnienia i jak polubił mój obrazek niepisząc nic, co znaczyło dla mnie więcej słów niż jestem sobie w stanie wyobrazić.

Dokładnie rok temu Billie po raz kolejny zniknął z insta. Dziś zaś jest z nami, nawet udostępnił filmik. To mała rzecz, ale niezwykle dla mnie ważna

Potrzebuję prawdy. Wolę, żeby ludzie pisali mi "stara, jest źle", żeby Billie lub ktokolwiek z GD wprost napisał, że coś się dzieje. Wolę wiedzieć, o co jeszcze mocniej męczyć Boga (który już nie ma ze mną łatwo♡), a co mogę zrobić fizycznie, by pomóc

Nie mówię, że tej dziewczyny z 2020 lub wcześniej nie ma. Ona jest, w ogromnym stopniu wcale się nie zmieniła. Ona odkryła nowe rzeczy i powoli widzi, jak staje się tym, kim zawsze chciała być. Mam zdjęcie siebie, gdy miałam kilka tygodni i leżałam przy elektryku taty. Potem, gdy miałam niecały roczek i grałam z mamą na pianinie. Ostatnio też rodzice pokazali mi laurki, które robiłam im przez lata praktycznie od zawsze. Tak, jakby Ktoś od samego początku pokazywał mi, którą drogę wybiorę. Sztuka jest wszędzie, trzeba tylko ją odnaleźć

Czy jutro będę szczęśliwa? Nie wiem. Wiem jednak, że szczęśliwa jestem biorąc pod uwagę całokształt. Bez niektórych ludzi i pasji, moje życie nie miałoby sensu. Miałam dziś pierwszą lekcję z podstaw przedsiębiorczości/biznesu i zarządzania (btw babka kazała nam się wpisać na liście i dopisać ewentualne preferowane imię, kochana..) i mieliśmy w 5 sekund pomyśleć o 3 osobach, które kocham. Pomyślałam o 4: GD i mojej przyjaciółce. Może tego aż tak nie widać, ale kocham ich na równi. Może nie dokładnie tak samo, a jednak jeśli każesz mi wybrać to nie wybiorę

Babka pyta, czy ktoś wymienił siebie. Zgłosiło się może 7 osób. Spytała, czemu reszta tego nie zrobiła. Co dalej? Nie wiem, nie słuchałam. Ja dobrze wiedziałam, że wymieniając 4 osoby wygrałam życie

Dzięki za przeczytanie i dobrej nocki♡

Rage & Love

Z serii: wspomnienia fana Green Day

https://youtu.be/rEK1j0iY_sk?si=X85tYKeis0rXUunb
Dokładnie 4 lata temu na ich koncie pojawił się taki oto filmik. Nie ukrywam, wtedy nie byłam ogarnięta jako fan, nie miałam żadnych mediów społecznościowych (whatsapp się nie liczy okej) i wszystko albo dostawałam od kuzynki, albo stalkowałam bez kont (utrudnione zadanie)

Jednak jak ja się na ten filmik cieszyłam…

Dzień później wbijam na yt i widzę zdjęcie niżej. Moja jedyna towarzyszka jako fangirl była na badmintonie, ja zaś od 16 stałam na czatach i się ekscytowałam. Wtedy miałam największy remont w moim życiu, więc siedziałam na łóżku w salonie bez tapet i podłogi i po prostu próbowałam doczekać do osiemnastej

Widzę zapowiedzi trasy bez Polski, no trudno, wtedy i tak za bardzo bym nie mogła (wtedy byłam fanem incognito, nwm czemu). Chwilę potem wyszedł pierwszy singiel — Father of all… Początkowo myślałam, że zwrotkę śpiewa ktoś inny, ostatecznie do piosenki (tak serio serio) przekonałam się dopiero w tym roku, podczas długiego ataku paniki mi pomogła. Jednak sentyment był od zawsze, to pierwsza piosenka, którą wypuścili gdy już byłam fanką i pierwsza premiera, na którą tak czekałam

Znałam ich wtedy nieco ponad pół roku (chyba 9 miesięcy lol, ciąża), tymczasem niedługo stuknie nam 5 lat i co się przez ten czas wydarzyło to dalej nie potrafię pojąć

Ta dzika dwunastolatka, nie oszukujmy się, kinderpunk nigdy niewyglądający na punka, teraz w końcu widzi realne szanse na zobaczenie ich być może już w następnym roku. Jakkolwiek Ojciec wszystkich… byłby hejtowany, ja zawsze się za tym wstawię♡

A tu ten legendarny screen
Tak zaczęło się coś wielkiego, Kochani!