*wpis niżej*
Być może pomyślicie teraz, że z moim mózgiem jest coś nie tak. Prawda jest taka, że go nie ma XD

NO WIĘC JA DALEJ NIE WIERZĘ
Do tego stopnia, że co chwilę wbijam na insta i sprawdzam, czy to na pewno tam jest..
I jest♡

I wiecie co? Moje wewnętrzne dziecko jest spełnione

On mi tam napisał 😋

I to tylko emotka

Ale wiecie co?

Jakoś w 4, może na początku 5 klasy, zaczynałam poznawać, co to życie. Takie proste rzeczy. Wtedy zaczynałam pisać, niedługo później też rysować. Można powiedzieć, że wtedy zaczęła kształtować się moja osobowość, tak bardziej świadomie. A jak wiadomo, nic nie pomoże młodej tak uporządkować osobowości, jak emotki. Tak, siedziałam godzinami na whatsappie, żeby odnaleźć ulubioną emotkę do wstawienia na status

Zgadnijcie, która była moją ulubioną

😋

Wybrana trochę na chybił-trafił, po prostu tak poczułam

To był dziwny, trudny i nieco szalony czas. Potrzebowałam ludzi, ale ich nie miałam. Nie miałam przyjaciół. Niby była moja wtedy przyjaciółka, aktualnie robi mi za Whatsername, chociaż dawno za nią nie płakałam, chyba serio dojrzewam. A jednak ciągle siedziałam sama, ona wybierała innych. Potem byłam w dwóch grupkach znajomych. W jednej czułam się naprawdę dobrze, jednak rozpadła się jakoś chwilę przed poznaniem GD. Inna, już po poznaniu ich, owszem, istniała, trochę dłużej, jednak nie czułam się w niej dobrze. To ja wymyśliłam nam nazwę, hymn, nawet logo narysowałam, a jednak czułam się tam jak piąte koło u wozu. A raczej czwarty kąt w trójkącie..

Nie miałam wtedy nikogo. Pisałam pamiętnik, zaczynałam rysować i marzyłam, by ktoś kiedyś przeczytał moje wypociny, chociaż tamten szajs to trudno nawet wypocinami nazwać. Jakieś losowe myśli

Dużo bym wtedy dała, żeby ktoś tak o wysłał mi tą emotkę. Tym bardziej, że nikomu nie mówiłam, że to moja ulubiona, tylko na tym statusie na whatsappie sobie istniała

A dziś tak po prostu dostałam ją od Mike'a

Potrzebowałam kilku godzin, żeby to pojąć, ale to takie cudowne..

No i moje wypociny.. są lepsze. Nie idealne, ale w porównaniu z tamtymi.. no, widzę progres. I to dzięki Zielonym. Czasem jestem przewrażliwiona (nienawidzę tego słowa, ale ludzie tak to nazywają) właśnie dzięki nim. Bo może i to upierdliwe, a jednak nie oddałabym tego. Dzięki nim czuję więcej. Widzę obraz i wreszcie wiem, co autor mógł mieć na myśli. Ba! Potrafię wyobrazić sobie jego wersję malowaną przeze mnie i zawierającą to, co sama chciałabym przekazać. Piszę lepiej, bo wiem, co piszę. Mniej więcej rozumiem własne emocje. Po prostu czuję miłość i chcę przekazać ją dalej, przez moje dzieła

Wczoraj w kościele doszłam do wniosku, że chcąc uczynić ich nieśmiertelnymi w swoich dziełach, sama staję się nieśmiertelna. Non omnis moriar!

Dziś doszłam do czegoś innego. Zawsze chciałam mieć przyjaciela, do którego mogłabym napisać w środku nocy, albo nawet nie napisać, wysłać mema, i wiedzieć, że nie będę przeszkadzać. Teraz mam takich i śmiało mogę powiedzieć, że Green Day byli pierwsi. To pierwsze osoby nie licząc rodziców, przy których czułam się tak serio komfortowo, bez jakichkolwiek "ale"

Także dzięki, Zieloni, uszczęśliwiacie nie tylko mnie, ale i tą dziewczynkę, która nie bała się marzyć♡

*odwraca uwagę* Jimmy'ego narysowałam XD