Gerard Arthur Way (ur. 9 kwietnia 1977 w Summit) – amerykański piosenkarz, autor tekstów, rysownik, scenarzysta komiksowy oraz lider i wokalista amerykańskiego zespołu rockowego My Chemical Romance[1]. Wczesne życie
Gerard Way urodził się 9 kwietnia 1977 roku w Summit, w stanie New Jersey, jako syn Donalda Waya i Donny Lee Rush. Ma przodków pochodzenia włoskiego i szkockiego[2]. Ma młodszego brata, Michaela. W dzieciństwie Way był pod silnym wpływem swojej babki od strony matki, Eleny Lee Rush, która wpoiła w niego zainteresowania artystyczne, ucząc go śpiewać i rysować[3]. Uczęszczał do Belleville High School. Po ukończeniu szkoły średniej w 1995, wiążąc przyszłość z tworzeniem komiksów, rozpoczął edukację na uczelni artystycznej School of Visual Arts w Nowym Jorku, którą zakończył w 1999 roku, otrzymując tytuł licencjata sztuk pięknych[3][4]. Kariera muzyczna
2001-2013: My Chemical Romance
W dzieciństwie głównymi inspiracjami muzycznymi dla Gerarda Waya byli David Bowie i Freddie Mercury, a także zespoły takie jak Iron Maiden, Pink Floyd, The Smashing Pumpkins, The Misfits, The Smiths, Alkaline Trio i Blur[5]. Początkowo chciał zostać gitarzystą, ale gdy jego próby rozwoju muzycznego kończyły się niepowodzeniem, Way postanowił przerwać starania i skupić się na swojej karierze rysowniczej[6]. Zamachy z 11 września 2001, diametralnie zmieniły postawę Waya. Postanowił kompletnie zmienić swoje życie, wyprowadzić się z piwnicy w domu matki, w której dotychczas mieszkał, i rzucić sztukę[7]. Pierwszą piosenką, jaką napisał, było „Skylines And Turnstiles”, zainspirowane atakami z 11 września[8]. Wraz z Mattem Pellissierem, Rayem Toro, Frankiem Iero i bratem Gerarda Waya, Mikeyem, założyli zespół o nazwie My Chemical Romance, inspirowanej tytułem książki Irvine’a Welsha: „Ecstasy: Trzy romanse chemiczne” (ang. „Ecstasy: Three Tales of Chemical Romance”)[7]. Zaledwie trzy miesiące po założeniu zespołu, za pośrednictwem wydawnictwa Eyeball Records ukazał się debiutancki album grupy pod tytułem: „I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love”. Kategoryzuje się go do gatunków emo[9], screamo i punk rocka[10], z silnymi wpływami heavy metalu[11]. Opowiada historię dwóch kochanków zastrzelonych na pustyni i mężczyzny, który trafia do czyśćca i zawiązuje pakt z szatanem[12]. W singlu „Vampires Will Never Hurt You”, po raz pierwszy pojawia się motyw wampirów, który w następnych latach wracał regularnie w twórczości zespołu[13]. 8 czerwca 2004, po podpisaniu rok wcześniej kontraktu z wytwórnią muzyczną Reprise Records[14], zespół wydał swój drugi album studyjny – „Three Cheers for Sweet Revenge”[15]. Okładka płyty to praca Waya, zatytułowana jako „Demolition Lovers”, podobnie jak ostatni utwór z poprzedniego albumu grupy[16]. Jest przypisywany do gatunków emo[17], punk rocka i rocka alternatywnego[18]. Zespół odszedł od partii screamo, na rzecz dużo bardziej skomplikowanych struktur brzmieniowych[19][20]. Way opisuje utwór jako „pseudokonceptualną powieść gotycką”[21] o kobiecie i mężczyźnie, których miłość została przerwana wskutek śmierci w strzelaninie[22]. Zawiera bardzo osobiste, egzaltowane teksty piosenek o prywatnym życiu Waya – takie jak singiel „Helena”[23] lub utwór „You Know What They Do To Guys Like Us In Prison”[24]. Gerard Way (na środku) z zespołem podczas koncertu w trakcie trasy promującej album „The Black Parade” (2007)
Prace nad trzecim albumem studyjnym zespołu rozpoczęły się 10 kwietnia 2006 roku we współpracy z Robem Cavallem – producentem licznych płyt amerykańskiego zespołu punkrockowego Green Day[25][26]. Album „The Black Parade” wydano w Europie 23 października 2006 roku, a w Stanach Zjednoczonych – 24 października 2006 roku[27]. To opera rockowa, przypisywana do gatunków takich jak emo[28][29], rock alternatywny[28] i rock progresywny[30] z silnymi wpływami muzyki rockowej z lat siedemdziesiątych[28] i metalu[31]. Opowiada historię mężczyzny chorującego na nowotwór[32]. Teksty piosenek skupiają się wokół historii jego życia, śmierci przedstawionej jako metaforyczna parada i pobytu w zaświatach[33][34]. Way jako główne wpływy w trakcie tworzenia piosenek wymienia zespoły Queen (widoczna inspiracja w aranżacjach gitarowych w utworze „Welcome To The Black Parade”) i Pink Floyd (dostrzega się cechy wspólne pomiędzy otwierającym płytę utworze „The End.” a utworem „In The Flesh?” z albumu „The Wall”)[35][36]. Zespół tworząc koncepcję na następną płytę, był już zmęczony mrocznym tonem poprzednich albumów, zdecydował się więc zerwać z dotychczasowym stylem muzycznym, na rzecz bardziej chwytliwych i tanecznych brzmień w stylu pop[37]. Grupa postanowiła kontynuować współpracę z Robem Cavallem[37]. 22 listopada 2010 roku wydano czwarty album studyjny zespołu, pod tytułem „Danger Days: The True Lives of the Fabulous Killjoys”[38][39]. Płyta pozostaje wierna rockowi alternatywnemu[38], ale rezygnuje z charakterystycznego stylu emo[40]. Wykorzystuje za to zupełnie nowe, rewolucyjne dla zespołu brzmienia pop-rockowe[38] i power popowe[41][38], inspirowane rockiem psychodelicznym[42], a także zespołami punkowymi z przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych[43]. Akcja albumu rozgrywa się w roku 2019 w postapokaliptycznej Kalifornii i opowiada historię zbuntowanej grupy wypłoszów, podejmującej walkę z tajemniczą, złą korporacją[44]. W 2013 roku Gerard Way, wraz ze współscenarzystą Shaunem Simonem, przedstawił kontynuację historii w komiksie, zatytułowanym „The True Lives of the Fabulous Killjoys”[45]. 22 marca 2013 roku, po dwunastu latach istnienia, My Chemical Romance z niejasnych przyczyn zakończyło działalność zespołu[46]. Gerard Way opublikował na swoim Twitterze post potwierdzający zerwanie grupy, jednocześnie zaprzeczając, że to konflikt pomiędzy członkami stał się powodem rozłamu[47]. 25 marca 2014, zespół wydał album kompilacyjny największych przebojów grupy pod tytułem „May Death Never Stop You”[48][49], wraz z jednym, niewydanym wcześniej utworem – „Fake Your Death”[48].
souly
purple guy to jedyna poprawna odpowiedź