Opowiadanie z przedostatniego wpisu nie przestaje mnie zadziwiać. Po pierwsze: ma już 11 części! Jest to coś zupełnie serio godnego pochwały. Konsekwencja jest ogromnie ważna w pisaniu, a jak mało nie działoby się w opowieści o Scarlet i Noahu, dzieje się w niej więcej niż w opowiadaniach które mają TYLKO pełne ilustracji przedstawienie postaci, króciutki prolog pisany kursywą i jeden lub dwa rozdziały po napisaniu których autor zaczyna kolejne opowiadanie. Bardzo rozumiem takich autorów – też mam 10 razy więcej pomysłów na vibe opowiadania, uniwersum i wygląd bohaterów niż na to, co ma się w nim tak naprawdę zdarzyć i znam sytuację, w której wydaje wam się, że macie wszystko wymyślone, a okazuje się, że to "wszystko" to tak naprawdę było kilka niepowiązanych ze sobą scen i ogólny koncept środowiska i postaci, a przełożenie tego na konkretne słowa na kartce jest niewykonalne, no ale! Bez włożenia wysiłku – i to faktycznego wysiłku, pisanie opowiadania zwykle bardziej przypomina pisanie pracy domowej niż puszczanie wodzy wyobraźni – nikt poza Wami nie pozna historii, którą chcieliście opowiedzieć. I tak oto Scarlet już dwudziesty raz mówi Noahowi, żeby s*********, a my nadal nie wiemy, co wydarzyło się w niezwykłym świecie gdzie magiczne smoki i gryfy prowadzą skomplikowane rozmowy dyplomatyczne!
Podobno kiedy Reymont wygrał Nobla za "Chłopów" to był jakiś pisarz który pisał bardzo podobną powieść tylko nigdy jej nie dokończył bo ciągle ją poprawiał. To, co piszecie, nie zawsze musi być dopięte na ostatni guzik – ważne, żeby najpierw w ogóle powstało.
Drugą fascynującą rzeczą (być może to stwierdzenie wyda wam się hipokryzją w obliczu poprzedniego) jest to, jak długo można w opowiadniu utrzymywać status quo. Myślałam, że to będzie wyglądać tak, że przez te 11 rozdziałów Scarlet i Noah będą się na przemian kłócić i godzić i kłócić i godzić (co byłoby nieznośne), ale nie, oni nawet tego nie robią, tylko trwają w dziwnym equilibrium, w którym co jakiś czas się całują, co jakiś czas pytają się nawzajem "i co teraz" i co jakiś czas Scarlet mówi Noahowi, żeby ten s********* (czego nigdy nie robi). Czasem jeszcze Ktoś Się Na Nich Patrzy. Wszystko nadal w dziwnie sterylnym środowisku do którego nie ma wstępu nic poza czystym, wydestylowanym związkiem Enemies to Lovers samym w sobie. W sumie zachowują się jak para nastolatków która uważa, że przeklinanie i obojętność są cool ale również eksploruje po raz pierwszy chodzenie z kimś. Co oznacza, że jest to opowiadanie całkiem realistyczne. I, jakkolwiek nic się w nim nie dzieje, jest lepsze niż historie z reklam AI z pinteresta w których główna bohaterka umiera w zamkniętym pomieszczeniu ale jej rodzina tak bardzo nią pomiatała i niezauważała i nienawidziła że nawet nie sprawdzą, czy wszystko z nią w porządku, a wszelkie oznaki że w pokoju leży trup zrzucają na rzekomą bezczelność i atencyjność tak naprawdę anielskiej głównej bohaterki (jestem pewna, że w którymś momencie znajdą jej szkielet i skomentują to słowami "No, tak! Giovanne jest tak atencyjna, że wykopała szkielet z cmentarza! Zaraz ją za to pobiję pasem i nie dostanie kolacji!")…
To było wszystko bardzo ważne informacje.
Dowidzenia.
Jeśli ktoś chciałby pomysł na przetrwanie fabularne – może być o duchu głównej bohaterki który musi skłonić nienawidzącą ją rodzinę żeby ta w końcu weszła do jej pokoju posprzątać jej rozkładające się zwłoki. AI się ucieszy.