gap year dobiegł końca. idę na studia.

mam bardzo dużo przemyśleń i bardzo mało czasu żeby je jakoś uporządkować, albo chociaż zajrzeć tu i coś napisać, jak dawniej i przytłacza mnie to, że niedługo będę mieć go jeszcze mniej. w razie czego zawsze jestem na messengerze czy pintereście, siłą rzeczy, bo zaglądanie tutaj regularnie stało się z jakiegoś powodu zbyt trudne.

równy rok temu zdecydowałam, że nie mam po co iść na studia, skoro nie jestem nawet przekonana co do kierunku. do tego niekoniecznie opłacało mi się na tamten moment wydać kilka tysięcy tylko po to, żeby w tygodniu mieć czas na siebie, a studiować w weekendy. przez ten rok nieuczenia się i robienia totalnie innych rzeczy (udzielanie korków, praca biurowa, fizyczna, jeżdżenie autem w nadmiarze, poznawanie ludzi, masę niezrealizowanych planów na siebie, z których każdy ma potencjał), dotarło do mnie w jak wielkiej iluzji żyłam całą podstawówkę i liceum, aż do teraz.

zawsze byłam jedną z tych zdolnych. najwyższa średnia w klasie, olimpiady, konkursy, świadectwa z paskiem, wyróżnienia i inne niepotrzebne rzeczy. do 7 klasy bardzo głęboko wierzyłam, że nauka jest drogą do kariery, wielkich pieniędzy, odnalezienia sensu w życiu. że ucząc się i mając wykształcenie będę "kimś". w gruncie rzeczy nic dziwnego, skoro tak mówili mi wszyscy wokół, zarówno nauczyciele, jak i babcia czy mama. mamie nigdy nie powodziło się specjalnie w życiu. miała inne priorytety niż kariera, a mimo to swoją nieudolność zrzucała na brak wykształcenia wyższego. babcia zawsze miała świetne wyniki w nauce i mimo że poszła na studia i je skończyła, też nic wielkiego nie osiągnęła, bo nie miała odwagi ani chęci by się wychylać i ryzykować.

po skończeniu liceum i napisaniu matury przeżyłam chyba możliwie największy dołek, jaki dotąd miał miejsce w moim życiu, bo okazało się, że po maturze nie ma nic. kompletnie nic. że na końcu drogi nie ma dla mnie złamanego grosza za cały wysiłek, który włożyłam we własną edukację przez te kilkanaście lat. że wszystko skończyło się inaczej niż sobie to wyobrażałam, że nie napisałam pięciu matur rozszerzonych, nie wygrałam żadnej olimpiady i nie miałam wyników na poziomie 100% ze wszystkiego po kolei. że nawet moje prawie idealne wyniki z matur, świadectwo z paskiem czy wysoka średnia nie czynią ze mnie nikogo. nic nie zmieniają i nic nie wnoszą.

cieszy mnie, że ten rok się wydarzył. cieszy mnie, że miałam okazję zobaczyć na własne oczy, że to inne cechy człowieka, a niekoniecznie wykształcenie rzeczywiście się liczą. że są ludzie, którzy poszli na studia, a mimo to nie mogą znaleźć pracy albo pracują za marne grosze w dużych firmach, gdzie kręci się kilkunastu kierowników i każdy musi coś powiedzieć lub do czegoś się doczepić. męczą się i ledwo żyją, bo poza kredytami na nic ich nie stać.

byłam ostatnio na uczelni i mimo renomy, w środku było jak w pierwszym lepszym liceum. poczułam się jakbym po roku totalnego oderwania od tego toksycznego świata, po prostu wróciła do szkoły. z tą różnicą, że w tej nowej szkole dzieci mają już w większości prawko i dowody osobiste, mogą pić alkohol i często mieszkają same, żeby rodzice nie czepiali się, że za późno wracają do domów z imprez.

picie to jest realnie jedyny taki temat na grupie mojego kierunku, który powtarza się co chwila. obcy ludzie, którzy właściwie nawet się nie znają, już 5 razy umawiali się na wspólne chlanie. po inauguracji, spotkaniu informacyjnym, po zajęciach. może dobrze, że to studia zaoczne, bo przynajmniej jakaś część dojeżdża albo pracuje, i po prostu nie ma czasu na takie rzeczy. wyobraźcie sobie teraz, że wasi księgowi, audytorzy finansowi, czy inne osoby związane z finansami to po prostu imprezowicze mający problem z piciem. z tego co słyszałam nie inaczej jest na innych kierunkach, więc dołożymy do tego lekarzy, prawników, psychologów, informatyków, przyszłych nauczycieli. wśród całkiem dorosłych ludzi dodatkowo normalizuje się takie zachowania, no bo powiedz babci czy ciotce, że jest impreza i nie idziesz to zaraz będzie, że zamykasz się na ludzi i że czasem trzeba się napić albo wyjść na piwo.
i dziwić się, że mamy później problem z alkoholizmem w społeczeństwie.

aktualnie trochę poszłam do przodu, nie tylko z samopoczuciem, ale i mentalnie. co prawda męczy mnie, że nie mam czasu na gitarę [strasznie tęsknię za graniem :(( ], że nie mogę tak często jak kiedyś chodzić na spacery nawet sama ze sobą, bo po prostu mam dużo innych spraw, które szybciej jest załatwić autem. nie czytam, bo siedzę do późna, a potem narzekam, że w ciągu dnia jedyne co mi się chce to spanie. nie rysuję i nie szydełkuję, nie robię też modeli aut w 3d, bo w mojej głowie potrzebuję na to całego dnia, a nigdy go nie mam. z jednej strony tęsknię trochę za latem, bo uważam że mimo swojej niedoskonałości i tego, że nie znoszę tej pory roku, było zbyt krótkie i nie takie, jakie miało być. zbyt gorączkowe.
a z drugiej naprawdę czekam na listopad, bo to wtedy zaczyna się mój ulubiony okres w roku i trwa sobie do końca lutego.
wróciły mi chęci i motywacja, i chociaż wiem, że to drugie nie utrzyma się wiecznie, to zdaję sobie sprawę z tego że nie potrzebuję jej cały czas, a tylko chwilowo jako punkt zapalny. jedyne czego się obawiam to tego, że weekendy i część moich chęci do życia zabiorą studia. oby nie.

w listopadzie ma zmienić się bardzo dużo rzeczy, zaczynam kilka nowych projektów w życiu (poza studiami), i bardzo chcę żeby to wyszło. do tego jako bardzo niedoświadczony kierowca zdecydowanie potrzebuję poćwiczyć wychodzenie z poślizgu (czy za tym kryje się jakieś backstory? noajak!!), najlepiej jeszcze przed zimą, ale obawiam się że nie zdążę. poza bmw e46, nadal nie mam pojęcia czego chcę od życia.

kłaniam się pięknie, dziękuję za przeczytanie.

mało mnie ostatnio tutaj, na co składa się kilka powodów. po pierwsze, brak czasu. styczeń tego roku skumulował większość nietkniętych albo niedokończonych spraw z zeszłego roku, i wszystkie po prostu się nawarstwiły (w efekcie przeżyłam cały rok w jeden miesiąc i teraz staram się pojąć, że to wszystko naprawdę się wydarzyło). po drugie, realne życie jest ostatnio dla mnie na tyle zajmujące, że niewiele siedzę w mediach społecznościowych. doszłam do wniosku, że o zainteresowania trzeba dbać póki są, więc spędzam swój czas wolny na malowaniu, szydełkowaniu (tak, dalej robię ten sam sweter, nie, nie jestem nawet w połowie), czytaniu, graniu na gitarze i oglądaniu motoryzacyjnego contentu. sporo wychodzę z domu, no i nabijam kolejne godziny na spotify, słuchając może 5 piosenek pearl jamu na krzyż. stwierdziłam ostatnio, że może zajmę się fotografią i lepieniem z gliny, więc szukam aparatu i większej ilości wolnego czasu, bo głupio by było zrezygnować z pracy dla glinianych figurek, a potem narzekać, że nie ma za co kupić gliny. miałam wracać do pisania, więc coś tam się pisze, ale w tempie 2 zdań na dzień, więc jest jak jest, nie mam pojęcia w co ręce włożyć, przez co wszystko robię po trochu. dosłownie.

od kilku dni oficjalnie znajduję się na tym świecie 2 dekady, więc za kolejne dwie będę mogła przechodzić kryzys wieku średniego, za jeszcze dwie będę już na emeryturze, a za jeszcze dwie pewnie w grobie. szybko leci ten czas.

przyznam, że ostatnio znowu zaczęłam się przejmować tym, co sobie myślą o mnie inni, i to tak dość mocno. do tego stopnia, że znowu odpalił mi się overthinking na temat życia, wszystkich obecnych lub kiedyś obenych w moim życiu osób i relacji, a na sam koniec przypomniałam sobie jak dobrze jest być sobą, mieć własne niepodważalne zdanie, cechy osobowości, które inni mogą albo kochać albo nienawidzić, więc w efekcie chyba zatoczyłam koło i wracam do swojej i don't care ery. bo tak w sumie głupio by było spędzić życie pod dyktando randomów. wiele razy poruszałam ten temat tutaj, a jako że lubię się powtarzać, to raz więcej nie zaszkodzi. chciałam kiedyś dopasować na siłę swoją osobowość, sposób ubioru i bycia do jakiejś estetyki, byleby zmieścić się do konkretnego pudełka i być "spójną" osobą. do teraz mam naleciałości takiego toku myślenia, ale na obecną chwilę chyba mam już gdzieś te wszystkie naciągane estetyki, mogę być wszystkim, nawet jeśli rzeczy, które robię kompletnie się wykluczają. jednego dnia mogę być dresem, drugiego najbardziej overdressed osobą wśród znajomych, a trzeciego mieszanką tych dwóch. to samo, jeśli chodzi o wszystko inne. gatunki czytanych książek, muzykę, czy zainteresowania. świat jest zbyt różnorodny, żeby robić sobie krzywdę i się ograniczać.

ostatnio dotarło do mnie, że mój gap year powoli dobiega końca. do tej pory nie wybrałam żadnego kierunku studiów i mimo że dużo rzeczy wyklarowało się po drodze, chyba nadal uważam, że nigdzie nie pasuję na 100%, i nie wiem czy to się zmieni. staram się co miesiąc albo kilka przeglądać kierunki i sprawdzać, co się zmieniło, ale w obszarze moich zainteresowań nie ma niczego interesującego. być może zostanie mój plan A, który okazał się być niewypałem i jednak pójdę na finanse. być może wybiorę coś najbardziej losowego, a być może po prostu nie będę potrzebować studiów wcale. fajnie by było.

pierwszy raz od półtorej roku wydaje mi się, że wiem co robię. albo przynajmniej bardziej wiem niż nie wiem. znowu mam jakieś plany. znowu dość sporo oszczędzam i znowu wydaje mi się, że to co się dzieje może mieć jakiś głębszy sens. o ile jakikolwiek ma.
generalnie u mnie chyba zaskakująco nawet w porządku. chętnie poczytam sobie co u Was.
trzymajcie się cieplutko <3