chyba już z rok nie było wpisów, gdzie narzekałam na ludzi (a to był chyba mój główny content przez dłuższy okres), więc dzisiaj jest ten dzień. nie pozdrawiam instagrama XD

generalnie zacznijmy od tego, że przez jakiś dłuższy czas przyjaźniłam się z bardzo toksyczną osobą, z którą ok. półtorej roku temu udało mi się zerwać kontakt. nie cieszy mnie sposób, w jaki to się stało (nagle, bez wyjaśnienia i bez powiedzenia wszystkiego, co chciałam powiedzieć), ale do teraz cieszy mnie, że to się w ogóle stało, bo to ten typ osoby, co może kogoś nienawidzić, ale będzie utrzymywać znajomość mimo to, bo przecież ilość znajomych świadczy o tym, jakim kto jest człowiekiem.

mimo tego, że przez dłuższy czas była to jedyna osoba, która mnie nie irytowała w żaden sposób, wpadła we "wpływowe" towarzystwo i mocno się zmieniła (zarówno jej zachowanie, jak i zainteresowania, plan na życie). nie mnie to oceniać, ale generalnie zmiana była bardzo zauważalna, bo po każdym spotkaniu z nią byłam w mentalnym dołku i nie miałam ochoty na kolejne. przy tym wszystkim był to okres, kiedy trochę brałam sobie do serca to, co mówili inni, a ona mówiła zaskakująco dużo. że czytam dziwne książki, że słucham dziwnej muzyki, że mam dziwne zainteresowania, dziwnych znajomych, że mam dziwny sposób bycia i tak możnaby wymieniać. ogólnie krytykowała wszystko, co się dało, jednak zdecydowanie najbardziej bolała mnie krytyka gustu muzycznego z ust osoby, która za najwybitniejszą osobę w tej dziedzinie uznawała taylor swift czy olivię rodrigo, krytykując jednocześnie klasyki. nie żebym miała coś do powyższych piosenkarek, if you know what i mean.
dzisiaj instagram podrzucił mi jej profil (tak się nie robi….) i dowiedziałam się, że typiara biega na koncerty zespołów rockowych (które uważała za dziwne, bo tego się przecież nie da słuchać XD).

no i do meritum, bo cała ta historia to właściwie tylko tło do tego, co mi siedzi w głowie od jakiegoś czasu. jeżeli jesteście krytykowani przez innych z powodu własnego sposobu bycia, a nikogo tym nie krzywdzicie (chodzi mi o fizyczną lub psychiczną krzywdę, takie obiektywne zło), to czas zmienić towarzystwo. nie ma co się tym przejmować, czy w ogóle o tym myśleć, bo te osoby sobie gadają, pewnego dnia wasze drogi się rozejdą i będą gadać dalej, ale możliwe, że zupełnie inne rzeczy. może nawet takie, które będą stanowiły hipokryzję względem wcześniejszych stwierdzeń.
nie zliczę ile czasu w liceum straciłam na tego typu osoby i ich mądrości, podczas kiedy mogłam po prostu cieszyć się tym, że mam trochę inne (niż większość tiktokowego społeczeństwa) zainteresowania i że overall jestem sobą. i naprawdę mam nadzieję, że studia nie zmienią mojego podejścia i że nawet jeśli trafię na osoby o ujemnym intelekcie lub niewybrednym zdaniu na mój temat, to jakoś uda mi się w tym wszystkim pozostać sobą.
dziękuję za przybycie na mojego tedtalka, od października wracamy do regularnego narzekania na ludzi we wpisach XD

zalogowałam się tu około miesiąc temu żeby dodać wpis i podpowiadać na zaległe. never happened.

pochłonęła mnie codzienność. całkowicie.
dawniej byłam osobą, która znaczną większość czasu spędzała w swoim świecie. od tworzenia postaci, rysowania, po pochłanianie ogromnych ilości fantastyki, czytanie całymi dniami, słuchawki i spotify 16h na dobę, czy pisanie własnych opowiadań. i czego bym nie robiła, z jakiegoś powodu ciężko jest mi do tego wrócić, nawet kiedy mam więcej czasu niż standardowo i nie pracuję. ostatnio wydaje mi się, że strasznie cofnęłam się w rozwoju, że nie potrafię ubierać w słowa swoich myśli tak jak dawniej, że nie analizuję już niczego, co się wokół mnie dzieje. że żyję mniej świadomie niż kiedyś, że mam mniej przemyśleń na temat życia, pędzę za złotym królikiem i że w zasadzie naprawdę potrzebuję chociaż częściowego powrotu do przeszłości.

mój gap year już praktycznie się kończy i z jednej strony cieszę się, że w jego trakcie zajmowałam się tym, czym się zajmowałam, a z drugiej, gdybym wiedziała, że po roku dojdę do takich samych wniosków jak rok temu, nigdy bym się na to nie pisała. póki co nie chcę oceniać przedwcześnie czy to miało jakiś sens czy nie, bo de facto takie rzeczy wychodzą dopiero z perspektywy czasu, ale jakoś czasem mam wrażenie, że życie poszło do przodu beze mnie i ja nadal siedzę sobie w bezczasie, mając za sobą liceum, a przed sobą całe życie i multum dróg (z których żadna nie wiąże się ze studiami). bo szczerze, gdybym miała alternatywę, nie pakowałabym się na żaden kierunek, nie tylko dlatego, że to nie dla mnie, ale i też po to, żeby zrobić na przekór wszystkim osobom, które non stop powtarzają, że studia to przecież podstawa, bo one je mają, ale jednocześnie te same osoby są obrazem ogromnej nieudolności życiowej. czy istnieje większa hipokryzja?
nie wiem.

ale tak poza tym, nie jest u mnie źle. od połowy czerwca moim głównym zajęciem w ciągu dnia było tracenie benzyny (czyli innymi słowy jeżdżenie autem). przesłuchałam w tym czasie większość albumów alice in chains, po czym doszłam do wniosku, że w samochodzie i tak najbardziej buja cały american idiot od zielonych, i że w sumie to nie lubię metalliki. dosyć sporo przebywam też wśród ludzi, w zasadzie nie tylko rówieśników, ale i tych, którzy tak po prostu sobie są, w tych miejscach, w których ja jestem codziennie. i w zasadzie miło się z nimi wszystkimi rozmawia, ale jednocześnie dochodzę do wniosku, że myliłam się co do siebie, i że tak naprawdę znacznie bliżej mi do introwertyczki, niż ekstrawertyczki. po każdym dłuższym spotkaniu z ludźmi potrzebuję dwóch dni tylko dla siebie, bo po prostu czuję się przebodźcowana.

zaczęły się wakacje i póki co nie jest najgorzej, mimo że nie znoszę lata. nawet cieszy mnie, że jest ciepło, że w jakiś sposób mam flashbacki lata 2023 (które było totalnym przeciwieństwem wiosny tego samego roku), że jest trochę bardziej beztrosko niż zwykle. mogłoby być co prawda trochę lżej jeśli chodzi o pogodę, ale tak poza tym zapowiada się całkiem ok, pod warunkiem, że zacznę realizować to, co sobie założyłam na początku.
sterta książek do przeczytania rośnie, lista rzeczy do zrobienia też, a ja właściwie nie chcę myśleć o przyszłości ani przeszłości, tylko chcę żyć sobie chwilą. i właściwie do tego też dojrzałam całkiem niedawno. bo dawniej albo non stop myślałam o przyszłości, planowałam na kilka lat do przodu ze wszystkimi szczegółami, a później zderzałam się boleśnie z rzeczywistością, albo myślałam o przeszłości i obsesyjnie porównywałam ją do teraźniejszości, znowu zderzając się z rzeczywistością, bo często okazywało się, że pomimo moich prób zrobienia wszystkiego, żeby dany moment przypominał podobny z przeszłości, nadal był inny i to już nie było to samo.

myślę, że wrócę do shitpostowania i jednego dłuższego wpisu w tygodniu. nie wiem jak to wyjdzie w praktyce, ale tak robiłam kiedyś i miało to jakąś swoją regularność, o którą obecnie bardzo mi ciężko. kiedyś wpisy to był mój dziennik, i dosłownie kiedy cokolwiek ciekawego się działo, opisywałam to tutaj. prócz tego, dalej mam w notatkach opowiadanie, które mogłoby nawet nadawać się do opublikowania tutaj, gdyby było skończone. naprawdę, jedyne czego mi teraz brakuje do szczęścia to samodyscyplina i regularność, nie tylko tutaj, ale też w życiu, relacjach i zainteresowaniach.

postaram się też chociaż pobieżnie ponadrabiać wpisy, ale tu też nic nie obiecuję, bo mimo że doba ma tyle samo czasu co zawsze, nadal mam wrażenie, że czas płynie 5 razy szybciej. trzymajcie się <3