niektórzy mówią, że pieniądze nie dają szczęścia i że tak w sumie pieniądze to nie wszystko. a dorosłość polega chyba na tym, żeby zrozumieć, że takie gadanie należy włożyć między bajki.
żyjemy w tak konsumpcyjnym i zepsutym świecie, że żeby być zdrowym i choć trochę szczęśliwym, trzeba mieć pieniądze. i tak na dobrą sprawę zawsze gdzieś tam uważałam, że spoko git, pieniądze zawsze się znajdą, a to inne rzeczy są ważniejsze. aż nie zaczęłam zarabiać i posiadać własnych wydatków. w przeciągu pół roku wydałam naprawdę, naprawdę sporo i najgorsze jest to, że tylko mała część tych rzeczy to były zachcianki. reszta to utrzymanie i codzienność, kupno rzeczy niezbędnych, edukacja, coś czego nie da się przeskoczyć. a w przyszłym roku zapowiada się jeszcze weselej.

i tak oto mała ja, której wydawało się, że życie polega na magii przyjaźni, zderzyła się z rzeczywistością. i bardzo jej współczuję.
kiedy byłam młodsza wydawało mi się, że naprawdę mała część ludzkich nieszczęść to pieniądze, że niektóre problemy da się załatwić nie mając grosza przy duszy. ale prawda jest taka, że przeważająca większość problemów, jakie zauważam w swoim życiu to tylko i wyłącznie kwestia pieniędzy. każda niezrealizowana lub odłożona rzecz w życiu czy każde większe zmartwienie zawsze dałoby się rozwiązać kasą i tylko kasą. owszem, nie dotyczy to może ludzi zjedzonych przez własne nałogi czy depresję, bo to jest ten mały procent, któremu pieniądze rzeczywiście mogą nie wystarczyć (co nie zmienia faktu, że bogaty człowiek z nałogami może pozwolić sobie na lepszą opiekę psychiatryczną lub klinikę zwalczania uzależnień).

nie znoszę też ludzi, którzy opowiadają o tym, jak to oni w ogóle nie są materialistami i w ogóle pieniądze ich nie interesują. jest to ogólnie taki zafałszowany obraz rzeczywistości, bo wszyscy jesteśmy materialistami, w większym lub mniejszym stopniu. wszyscy potrzebujemy pieniędzy i myślę, że gdyby na ulicy leżały sobie 2 miliony do zgarnięcia, to nie byłoby osoby, która by ich nie chciała.
ale z drugiej strony tego typu zachowanie wynika z faktu, że z pieniędzy robi się temat tabu, bo przecież o pieniądzach nie wolno rozmawiać. nie wolno mówić, że lubi się pieniądze czy jakiekolwiek rzeczy materialne. owszem, istnieje druga strona medalu, czyli wydawanie pieniędzy na rzeczy zbędne, nadmierna konsumpcja, zakupoholizm i zapychanie dziur w psychice pieniędzmi, ale nie wiem czemu, niektórzy mają tendencję do ukrywania, że pieniądze są ok i że każdy chce je mieć.

nie ukrywam, że będąc osobą w moim wieku, trochę ciężko o pieniądze inne, niż te rodziców. cały obecny rok udzielałam korków z matmy i dodatkowo pracowałam i generalnie udało mi się jakoś tam to wszystko ogarnąć, ale wiem już na pewno, że nie będę kontynuować korków (zbyt duża odpowiedzialność psychiczna, totalnie nie nadaję się do tłumaczenia czegokolwiek) i muszę poszukać czegoś innego, nowego, przy czym praca na etacie za marne grosze mnie po prostu odrzuca. dużo osób ze starszego pokolenia oburza się, że młodzi ludzie "nie chcą pracować!!", "a za moich czasów robiło się za miskę ryżu!!". no spoko, z tym, że dzisiaj nawet miska ryżu jest droga, a koszty utrzymania są kilkukrotnie wyższe.
całe tegoroczne wakacje będę prawdopodobnie na nowo szukać czegoś, czego będę mogła się złapać, chociaż na jakiś czas. w zasadzie cieszę się, że zrobiłam rok przerwy, bo do wielu rzeczy podchodzę z rezerwą i dystansem, w przeciwieństwie do tego, co działo się rok temu (zmiana zdania 3x dziennie? dla mnie git). wiem już na pewno czego nie chcę robić, a to już jakiś krok w przód.

ostatnio obiecałam, że dam znać co tam u mnie tak ogólnie. otóż egzystuję i tylko w ten sposób można opisać ostatnie 2 miesiące. cały kwiecień de facto przechorowałam mimo wielkich planów, a teraz ogarnięcie życia muszę przełożyć na później, bo w jednym wielkim skrócie ilekroć się za to zabieram, coś mi przeszkadza (i tym razem to chyba nie prokrastynacja i guess). małymi krokami coś robię, ale nie jest to nic konkretnego. zbliża się znowu rekrutacja na studia, na które tym razem się wybieram, chociaż nadal jest to dla mnie zwykły nic nie znaczący papier i jednocześnie w 90% strata czasu. nie sądzę, żebym po studiach jakkolwiek chciała być związana z kierunkiem, który wybiorę i z tego co obserwuję, mało kto robi w życiu po studiach to, co obrał sobie jako kierunek tychże studiów. obecnie zmierzam w stronę artystyczną, bo było nie było jest to jedyna rzecz, którą potrafię robić dobrze (poza narzekaniem przeplatanym huraoptymizmem) i która ma szansę na powodzenie w moim przypadku. owszem, mam też jakieś inne plany, ale nie chcę w zasadzie o nich pisać, bo nie zrobiłam nic w tym kierunku i jak zwykle będzie to bullshitting.

kiedyś bawiło mnie, że ludzie żyją od weekendu do weekendu czy od wakacji do wakacji, ale w zasadzie mamy pierwszy rok od dłuższego czasu, kiedy cieszę się z tego, że idzie lato albo że za kilka dni znowu sobota. naprawdę potrzebuję odpoczynku, odbodźcowania, uporządkowania myśli, życia i przestrzeni wokół siebie.
ostatnio dotarło do mnie jak rzadko spędzam czas w miejscach, gdzie kiedyś było mi bardzo po drodze, zwłaszcza do biblioteki i parku nieopodal. na obecną chwilę jak już tam jestem, to tylko autem. mało spaceruję, wszędzie się spieszę, nie mam czasu żeby gdzieś sobie iść sama tak jak kiedyś, bo jeśli pojadę, to będę mieć 5x więcej czasu. no i jakoś nie mam. do tego pani, która zawsze była w tej bibliotece i z którą zawsze rozmawiałam o wszystkim i o niczym, zmarła kilka tygodni temu, po tym jak nie mogłam na nią trafić. i believe me or not, ale strasznie mnie to w jakimś stopniu dobiło, mimo że nie była to bliska mi osoba. po prostu przypomniało mi się, jak niedawno i zarazem dawno byłam tam pierwszy raz, ile rzeczy od tego czasu się wydarzyło, jak bardzo się zmieniłam, jak bardzo posypała się większość rzeczy, które wtedy były dla mnie ogromną częścią życia i jak rzadko obecnie tam bywam. ostatnim razem, kiedy widziałam panią z biblioteki, byłam tam naprawdę przelotem i było mi tak nie po drodze, że poprosiłam tatę, żeby mnie podrzucił. akurat rozmawiała z kimś innym, ale wyglądała zdrowo, promiennie. no i na tym koniec, bo kilka miesięcy później już nie pracowała.

wszystko to brzmi depresyjnie, ale nie taki był zamysł, just rutyna. ostatnio mam już więcej czasu, więc w sumie większość z rzeczy, nad którymi ubolewam w tym wpisie będę próbowała jakoś naprawić i zmienić. pewnie za jakiś czas zrelacjonuję znowu co tam u mnie i może będzie to brzmieć bardziej optymistycznie, a tymczasem pewnie na dniach zabiorę się za nadrabianie starych wpisów i może jakoś ogarnę aktywność tutaj, chociaż nic nie obiecuję.
trzymajcie się cieplutko!!

dorosłość jest porypana, naprawdę. niby dużo mówi się o tym, że po skończeniu liceum wiele rzeczy się zmienia i że jest inaczej, ale nie sądziłam, że znajdę się kiedyś w punkcie, gdzie nie będę miała czasu na kompletnie nic, co lubię/chcę robić, albo będę mieć go na tyle mało, że ważne rzeczy będę wciskać w takie "międzyczasy", kiedy akurat mam godzinne okienko, pół godziny przerwy, albo wieczór, kiedy jakimś cudem nie kończę z migreną. wpisy tutaj, które były kiedyś takim naturalnym końcem tyogdnia, teraz pojawiają się rzadko, na gitarze nie grałam 3 miesiące, swetra nadal nie skończyłam, ostatni obraz namalowałam w grudniu, a ostatnią książkę w całości przeczytałam… nie pamiętam kiedy.
pracuję dużo, nie wysypiam się i zbieram efekty w postaci sytuacji, które uświadamiają mi, że nie jest dobrze i że naprawdę potrzebuję uporządkować wiele rzeczy w swoim życiu XD

byłam ostatnio zatankować auto, podchodzę do kasy i mówię panu "dyspozytor nr 8".
ten konkretny kasjer jest taki dosyć specyficzny, wydaje mi się, że ma content z młodych kierowców, przynajmniej takie odnoszę wrażenie za każdym razem, jak tam jestem. no więc spojrzał na mnie i pyta "że jak pani powiedziała? dyspozytor?", a ja byłam tak bardzo zajęta swoimi myślami, że odpowiedziałam tylko "tak, dyspozytor", zamiast "nie, chodziło mi o dystrybutor" XD polski język trudny język, w zasadzie te dwa słowa to nawet trochę synonimy, tylko że nie w tym kontekście…
no cóż, przyjaciółka doradziła mi, żebym zmieniła stację benzynową, ale generalnie i don't feel any shame, i won't apologize, przynajmniej się typo mógł pośmiać.

niemniej jednak mój ostatnimi czasy chaotyczny sposób bycia uświadomił mi, jak bardzo potrzebuję snu, powrotu do swojego starego trybu życia i świętego spokoju. przy odrobinie szczęścia taki stan rzeczy powróci w maju lub czerwcu, kiedy wreszcie będę mieć swoje 2 miesiące wakacji, książki i wszystko, za co tyle czasu chciałam się zabrać, nie miałam kiedy i pewnie ostatecznie w wakacje tego nie zrobię, bo nie będę wiedziała w co wsadzić ręce.

wielkimi krokami zbliża się październik i prawdopodobnie zostanę jednak studentką finansów, co nie jest może spełnieniem moich marzeń, ale odkąd zaczęłam udzielać korków z matmy wiem na pewno, że jest to miliard razy lepszy wybór niż matematyka albo fizyka nauczycielska. pod tym względem, mimo całego mojego narzekania na ten rok (którego wszystkie bliskie mi osoby mają dość), gap year to była dobra decyzja i cieszę się, że ją podjęłam. bez tego pewnie wepchałabym się w super toksyczną branżę, gdzie możliwości ucieczki są ograniczone, bo żadna inna branża nie ma przecież 2 miesięcy wakacji…
zdałam sobie sprawę z tego, że nie znoszę uczyć ludzi, pracować z ludźmi, nie znoszę nauczycieli i ich środowiska, nie wytrzymuję humorków i zachcianek innych, no i do tego przekonałam się, że ten świat prócz miłych, serdecznych ludzi, jest pełen roszczeniowych mend, które myślą, że cały świat jest stworzony dla nich.

nie wiem co dalej. w zasadzie plan jest taki, że w czerwcu zostawiam pewien etap życia trochę za sobą i wracam do rzeczy, którym chcę poświęcać czas, ale nigdy nie ma kiedy. chciałabym wrócić do dawnej siebie, bo ostatnimi czasy cofam się w rozwoju i zapominam o wszystkich lekcjach życiowych, które kiedykolwiek dostałam, nie wspominając o tym, że słodkie kotki zdominowały moją stronę główną na youtubie, no i w efekcie musiałam ustawić sobie limit. staram się nie zapomnieć kim jestem, kim byłam i co lubię robić, ale w zasadzie ciężko o to w świecie, gdzie człowiek od samego istnienia jest już przebodźcowany.

mimo całego tego negatywnego wydźwięku, nie jest tak źle. chyba się nie chwaliłam, ale w styczniu rozwaliłam egzamin na prawko, od około miesiąca jeżdżę po drogach, no i nie jest źle widzowie. co prawda zmienianie pasów o 15:00 na dużych skrzyżowaniach nie idzie mi specjalnie dobrze, ale nauczę się w końcu, przynajmniej taką mam nadzieję XD
przede wszystkim pierwszy raz od dłuższego czasu jestem dość mocno zmotywowana żeby robić cokolwiek, a od motywacji chyba się zaczyna.
dajcie znać co u was, nie wiem kiedy przeczytam, ale postaram się wpaść tu szybciej niż za miesiąc.
trzymajcie się cieplutko!!