dorosłość jest porypana, naprawdę. niby dużo mówi się o tym, że po skończeniu liceum wiele rzeczy się zmienia i że jest inaczej, ale nie sądziłam, że znajdę się kiedyś w punkcie, gdzie nie będę miała czasu na kompletnie nic, co lubię/chcę robić, albo będę mieć go na tyle mało, że ważne rzeczy będę wciskać w takie "międzyczasy", kiedy akurat mam godzinne okienko, pół godziny przerwy, albo wieczór, kiedy jakimś cudem nie kończę z migreną. wpisy tutaj, które były kiedyś takim naturalnym końcem tyogdnia, teraz pojawiają się rzadko, na gitarze nie grałam 3 miesiące, swetra nadal nie skończyłam, ostatni obraz namalowałam w grudniu, a ostatnią książkę w całości przeczytałam… nie pamiętam kiedy.
pracuję dużo, nie wysypiam się i zbieram efekty w postaci sytuacji, które uświadamiają mi, że nie jest dobrze i że naprawdę potrzebuję uporządkować wiele rzeczy w swoim życiu XD

byłam ostatnio zatankować auto, podchodzę do kasy i mówię panu "dyspozytor nr 8".
ten konkretny kasjer jest taki dosyć specyficzny, wydaje mi się, że ma content z młodych kierowców, przynajmniej takie odnoszę wrażenie za każdym razem, jak tam jestem. no więc spojrzał na mnie i pyta "że jak pani powiedziała? dyspozytor?", a ja byłam tak bardzo zajęta swoimi myślami, że odpowiedziałam tylko "tak, dyspozytor", zamiast "nie, chodziło mi o dystrybutor" XD polski język trudny język, w zasadzie te dwa słowa to nawet trochę synonimy, tylko że nie w tym kontekście…
no cóż, przyjaciółka doradziła mi, żebym zmieniła stację benzynową, ale generalnie i don't feel any shame, i won't apologize, przynajmniej się typo mógł pośmiać.

niemniej jednak mój ostatnimi czasy chaotyczny sposób bycia uświadomił mi, jak bardzo potrzebuję snu, powrotu do swojego starego trybu życia i świętego spokoju. przy odrobinie szczęścia taki stan rzeczy powróci w maju lub czerwcu, kiedy wreszcie będę mieć swoje 2 miesiące wakacji, książki i wszystko, za co tyle czasu chciałam się zabrać, nie miałam kiedy i pewnie ostatecznie w wakacje tego nie zrobię, bo nie będę wiedziała w co wsadzić ręce.

wielkimi krokami zbliża się październik i prawdopodobnie zostanę jednak studentką finansów, co nie jest może spełnieniem moich marzeń, ale odkąd zaczęłam udzielać korków z matmy wiem na pewno, że jest to miliard razy lepszy wybór niż matematyka albo fizyka nauczycielska. pod tym względem, mimo całego mojego narzekania na ten rok (którego wszystkie bliskie mi osoby mają dość), gap year to była dobra decyzja i cieszę się, że ją podjęłam. bez tego pewnie wepchałabym się w super toksyczną branżę, gdzie możliwości ucieczki są ograniczone, bo żadna inna branża nie ma przecież 2 miesięcy wakacji…
zdałam sobie sprawę z tego, że nie znoszę uczyć ludzi, pracować z ludźmi, nie znoszę nauczycieli i ich środowiska, nie wytrzymuję humorków i zachcianek innych, no i do tego przekonałam się, że ten świat prócz miłych, serdecznych ludzi, jest pełen roszczeniowych mend, które myślą, że cały świat jest stworzony dla nich.

nie wiem co dalej. w zasadzie plan jest taki, że w czerwcu zostawiam pewien etap życia trochę za sobą i wracam do rzeczy, którym chcę poświęcać czas, ale nigdy nie ma kiedy. chciałabym wrócić do dawnej siebie, bo ostatnimi czasy cofam się w rozwoju i zapominam o wszystkich lekcjach życiowych, które kiedykolwiek dostałam, nie wspominając o tym, że słodkie kotki zdominowały moją stronę główną na youtubie, no i w efekcie musiałam ustawić sobie limit. staram się nie zapomnieć kim jestem, kim byłam i co lubię robić, ale w zasadzie ciężko o to w świecie, gdzie człowiek od samego istnienia jest już przebodźcowany.

mimo całego tego negatywnego wydźwięku, nie jest tak źle. chyba się nie chwaliłam, ale w styczniu rozwaliłam egzamin na prawko, od około miesiąca jeżdżę po drogach, no i nie jest źle widzowie. co prawda zmienianie pasów o 15:00 na dużych skrzyżowaniach nie idzie mi specjalnie dobrze, ale nauczę się w końcu, przynajmniej taką mam nadzieję XD
przede wszystkim pierwszy raz od dłuższego czasu jestem dość mocno zmotywowana żeby robić cokolwiek, a od motywacji chyba się zaczyna.
dajcie znać co u was, nie wiem kiedy przeczytam, ale postaram się wpaść tu szybciej niż za miesiąc.
trzymajcie się cieplutko!!

ostatnimi czasy mam wrażenie, że stałam się monotematyczna, albo nawet gorzej, bo pewne wpisy, dodawane tu niedawno, w moich oczach nawet nie posiadały jakiejś konkretnej tematyki, nie poruszały żadnego konkretnego problemu, po prostu były.
ale szczerze mówiąc, już dłuższy czas temu doszłam do wniosku, że posiadanie konta na tej stronie to trochę moja osobista terapia, nawet jeśli mam komu się wygadać irl i nawet jeśli shitpostuję. no bo wpisy na tej stronie mają swój osobisty vibe i z jakiegoś powodu pisanie ich jest przyjemne, nawet jeśli nikt ich nie przeczyta, albo zrobią to 2-3 osoby. po prostu sentyment trzyma tą moją potrzebę napisania czegoś tutaj od czasu do czasu, a ja nie protestuję.

otóż muszę się podzielić tym, że ostatnio u mnie zaskakująco dobrze, a porównując z zeszłym rokiem, nawet bardzo dobrze. nie mogę powiedzieć, żeby moja motywacja do wszystkiego wróciła do takiego poziomu jak kiedyś, bo tak nie jest i wydaje mi się, że już nigdy nie będzie. pewne sytuacje zmieniły mnie do tego stopnia, że już raczej nigdy nie będę huraoptymisyką, moje różowe okulary wyblakły i zostało mi bycie realistką. staram się nie przebodźcować, więc nie ekscytuję się za bardzo jeśli nie ma czym, do tego bardzo oszczędzam optymizm i wolę zobaczyć, co będzie dalej i ocenić sytuację po fakcie, bo przejechałam się za dużo razy wyciągając zbyt pochopnr wnioski. wydaje mi się, że to już nie kwestia jakichś moich wewnętrznych problemów, a po prostu dorosłam.

mimo, że wiele rzeczy mi przeszkadza, wydaje mi się, że warto żyć dla tych drobnych czy większych zmian, cięższych momentów w życiu, własnych zainteresowań, czy czegokolwiek, co przynosi radość. wszyscy "specjaliści" mówią, że trzeba znaleźć jakiś cel w tym wszystkim, coś co nas napędza. nie wydaje mi się, żeby to była do końca prawda. tzn. na pewno z celem jest łatwiej, ale prawdziwa sztuka to nauczyć się żyć bez niego. żyć po prostu i nie mieć wyrzutów sumienia, że się żyje.

system edukacji i presja społeczna indoktrynują nas od małego, wciskając, że trzeba znaleźć ten przeklęty cel i "być kimś". celem nie mogą być spacery, czy czytanie książek, albo słuchanie muzyki, bo to byłoby zbyt płytkie, w ten sposób nie robi się przecież kariery, nie jest się pożytecznym dla ogółu i nie zarabia. ale co jeśli to jest właśnie ten prawdziwy cel? żeby być zwyczajnie szczęśliwym człowiekiem? albo względnie szczęśliwym?
nie wiem, ale wydaje mi się, że może tak być.

kiedy byłam młodsza i zaczęłam operować własnymi pieniędzmi, myślałam, że można się uszczęśliwiać kupowaniem rzeczy. i owszem, można. ale w pewnym momencie dotarło do mnie, że już wszystko mam i nie ma takiej rzeczy, którą mogłabym zapełnić lukę. a luką było po prostu polubienie przebywania we własnym towarzystwie. brak jakiegoś wiszącego celu i perspektyw, albo moich niewykorzystanych "talentów", które przecież trzeba wykorzystać, bo jest ileśtam osób na moje stanowisko domniemanej pracy.

mam to gdzieś. pod koniec sierpnia pisałam, że dobija mnie to, że nie wiem nic. dzisiaj wydaje mi się, że to dobrze, bo dzięki temu szukam. czy gdybym poszła bezmyślnie na jakiś kierunek studiów, który nie do końca współgra z moimi zainteresowaniami, szukałabym dalej? pewnie nie.
obudziłabym się za kilka lat, mając tytuł magistra i zero pojęcia o tym, co lubię robić, a także zero czasu na pasje.

nie mogę powiedzieć, żebym była mistrzynią w rozwijaniu swoich zainteresowań, bo ostatnio czasu mam mniej niż chęci (o dziwo) i muszę priorytetować pewne rzeczy kosztem innych. ale staram się i wiem na pewno, że jeśli kiedykolwiek zdecyduję się pójść standardową ścieżką studia —> kariera, zrobię wszystko, żeby móc rozwijać to, na co mam ochotę. żeby móc nadal być sobą i nie zaniedbać zainteresowań.
jeżeli więc okaże się, że nie wybiorę w przyszłym roku żadnego kierunku, albo wybór będzie taki sam jak kilka miesięcy temu, pójdę swoją drogą. jakąkolwiek, byle była moja własna.

nie sądzę, żebym kilka miesięcy temu myślała to samo, bo byłam w zupełnie innym miejscu, ale cieszę się, że doszłam do takich wniosków.
nie czuję tych wystrzałów endorfin myśląc o tym, czym mogłabym się zajmować w przyszłości bez studiów, albo wykorzystując jakieś swoje artystyczne umiejętności, ale nie czuję też jakiegoś wstrętu. tylko spokój.

ostatnimi czasy poza pracą zajmuję się porządkowaniem całego życia, żeby wszystko się jako tako trzymało. idzie mi to nienajgorzej i w takich momentach cieszę się, że mam gdzieśtam na to czas.
poza tym wracam do regularności w pewnych rzeczach, znowu gotuję sama (jak najdalej od kupnego gowna), jeszcze tylko jakaś aktywność fizyczna i będzie bingo. i chociaż nie jestem mistrzynią produktywności, tracę czas na gapienie się w ścianę albo myślenie o kwestiach, które nie przybliżą mnie nigdy do wielkiej kariery czy bogactwa, jest mi całkiem dobrze i czuję się dość stabilnie. i co najlepsze, gdyby teraz wszystko okazało się niewypałem, nie skończyłoby się to załamaniem nerwowym ani półtorarocznym spadkiem wszelkiej motywacji. stwierdziłabym, że w sumie spoko i poszła dalej.

dziękuję za przybycie na mojego tedtalka.