miałam nie mieć żadnych przemyśleń do opublikowania, ale okazało się, że jednak jakieś mam, więc być może umieszczenie ich w tym wpisie nie jest najgorszym pomysłem. mało mnie tutaj ostatnio, staram się czytać wasze wpisy i w miarę możliwości odpowiadać, ale nie chcę ostatnich dni wolnych od wszelkich obowiązków spędzać na telefonie, więc w efekcie jest jak jest.

wspominałam już, że 2025 mnie zmęczył i to dość solidnie. był to niejako pierwszy rok, kiedy musiałam sobie radzić jako osoba w pełni dorosła, gdzie nikt nie podpowiadał mi już co zrobić czy też czego nie robić, pojawiały się jedynie pytania od dalszej rodziny pt. "kiedy studia", "co z twoimi planami", "co będziesz robić z tym i tamtym" itd., co doprowadzało mnie do nerwicy (i właściwie dalej się tak dzieje jak sobie o tym myślę). nie wiem dlaczego, ale członkowie dalszej rodziny i dalsi znajomi zazwyczaj po prostu nie mają wyczucia i wydaje im się, że takie pytania to nic wielkiego, chociaż w rzeczywistości jest to podświadoma presja, która być może nie dotyka mnie w chwili zadawania takiego pytania, ale kiedy jestem sama i mam czas na przemyślenia, już tak. długo zajęło mi zrozumienie, że tak oklepane "bez pośpiechu" czy "take your time" to jedyny sposób na przetrwanie pod presją tych wszystkich ludzi, ich opinii, i nieznaczących, ale przebodźcowywujących pytań, naprawdę.

z pozytywnych rzeczy w tym roku, pomimo braku motywacji, pomimo niechęci i nieciekawego stanu mentalnego, udało mi się jako tako rozwalić matury, skończyć kurs na prawko, odciąć się od toksycznych ludzi (w tym bardzo toksycznej przyjaciółki), podomykać kilka spraw i uzyskać częściową niezależność finansową (chociaż przydałaby się jeszcze inteligencja finansowa, bo w grudniu wydałam naprawdę za dużo).
do tego wróciłam do starych, porzuconych na rzecz niewiadomo czego zainteresowań, które nie pasowały do mojej wykreowanej sztucznie, pożądanej osobowości (która nie była moja, ale internet przekonał mnie, że trzeba być poważnym człowiekiem sukcesu, a ktoś taki nie może przecież zajmować się sztuką albo rzeczami, które lubiłam tak długo) i być może, jeśli będę wystarczająco konsekwentna, uda mi się to jakoś spieniężyć i żyć swoimi marzeniami.
w ogóle samo zdanie sobie sprawy z tego, że nie wszystko co robię musi się wpasowywać w jakieś ramy i pasować do mojej osobowości też jest niejako osiągnięciem w 2025. bo wszystkie rzeczy, które robię, nawet jeżeli każda pochodzi z zupełnie innej bajki, poniekąd tworzą mnie jako osobę i odróżniają od wszystkich innych ludzi.

nie był to na pewno rok przełomowy, właściwie mam wrażenie, że naprawdę nic takiego się nie działo. nie poszłam na studia, nie odłożyłam takiej kwoty, jaką planowałam odłożyć na koniec 2025, nie zrobiłam właściwie niczego, co miałam na liście w 2024, co nie oznacza, że nie zrobiłam niczego w ogóle. nie jestem osobą, którą wyobrażałam sobie, że będę, ale to też kwestia tego, że już nie chcę nią być. trochę się pozmieniało można powiedzieć.
niemniej jednak nie zaliczyłabym tego roku do udanych i liczę na to, że ten obecny będzie lepszy. po prostu.

początek zapowiada się całkiem dobrze. przede wszystkim nie cierpię na brak motywacji, co początkowo brałam za skutek uboczny wydarzenia, które miało miejsce tak z miesiąc temu, ale jako że utrzymuje się to stanowczo za długo, być może po prostu oznacza to, że mój układ dopaminowy się jakoś naprawił i działa tak jak powinien. chce mi się po prostu robić. malować, szydełkować, pisać, grać na gitarze, czy oglądać wykłady z fizyki dla szkół wyższych. chce mi się znowu poznawać ludzi i chodzić na ultradługie spacery, czy planować to co chciałabym osiągnąć w niedalekiej przyszłości, chce mi się próbować. nie sądziłam, że jeszcze kiedykolwiek uda mi się osiągnąć taki stan, bo przez półtorej roku uważałam, że robienie czegokolwiek nie ma sensu. dalej tak uważam, ale przy tym jednocześnie nie czuję niechęci do robienia czegokolwiek i nie mam wrażenia, że zaraz się przebodźcuję albo wpadnę w kolejny dołek. jest naprawdę stabilnie.

ogólnie w Nowy Rok uświadomiłam sobie, że mam wokół całkiem fajnych ludzi, nawet jeżeli są to osoby, z którymi widuję się bardzo rzadko. do tego te wszystkie niby nieznaczące relacje, typu pani z biblioteki, z którą można zamienić kilka zdań, czy inne tego typu osoby, które widzi się przelotnie i nieregularnie, też są całkiem ważne i chyba warto je doceniać. tak myślę.

wróciłam w ogóle do jednego ze swoich starych zainteresowań, jakim było czytanie starych przewodników po Tatrach. dosłownie w ostatni dzień 2025 zamówiłam sobie kilka części szczegółowego przewodnika i nie mogę się nadziwić, ile szlaków istniało kiedyś i zostało brutalnie zamkniętych, nawet dla taterników pozaszlakowych. myślę sobie, że chciałabym móc sobie tam legalnie połazić, ale nie mam jeszcze planu jak to zrealizować. jeśli w grę wchodzi zostanie pracownikiem TPN, to może gra jest warta świeczki XD

ogólnie jestem nastawiona pozytywnie póki co. za miesiąc i 2 dni będę egzystować na tym prześmiesznym świecie równo dwie dekady, co tak jak już kiedyś wspominałam, poniekąd mnie przeraża. ale być może niepotrzebnie, bo tak w sumie czasem przypominam sobie, że wcale nie jestem jedyna i że znacznie gorzej musi się czuć ktoś, kto nagle ma 30 albo 40 i jego lata młodości definitywnie dobiegły końca. a może ci ludzie nawet tego nie zauważają i po prostu nie ma się czym przejmować.

jeśli chodzi o moją aktywność tutaj, może być naprawdę słabo, więc jeżeli ktoś z was byłby chętny, mogę podać na pv pinteresta czy messengera. chociaż nie ukrywam, że coś się tworzy, więc być może za jakiś czas zostanie tutaj opublikowane. dziękuję za przeczytanie do końca i trzymajcie się ciepło <3