Prawo prywatne międzynarodowe (ustawa 2011)
Przejdź do nawigacji
Przejdź do wyszukiwania
Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r.
Prawo prywatne międzynarodowe
Państwo

Polska
Data wydania

4 lutego 2011
Miejsce publikacji

Dz.U. z 2011 r. nr 80, poz. 432
Tekst jednolity

Dz.U. z 2015 r. poz. 1792
Data wejścia w życie

16 maja 2011
Rodzaj aktu

ustawa
Przedmiot regulacji

prawo prywatne międzynarodowe
Status

obowiązujący
Ostatnio zmieniony przez

Dz.U. z 2015 r. poz. 1137
Wejście w życie ostatniej zmiany

17 sierpnia 2015[1]
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych

Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe – polska ustawa, dwukrotnie nowelizowana, regulująca właściwość prawa dla stosunków z zakresu prawa prywatnego związanych z więcej niż jednym państwem.
Przypisy

Ustawa z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego, ustawy Prawo o notariacie oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1137)

Linki zewnętrzne

Ustawa w Internetowym Systemie Aktów Prawnych

Kategorie:

2011 w PolscePrawo prywatne międzynarodoweUstawy III Rzeczypospolitej

Menu nawigacyjne

Nie jesteś zalogowany
Dyskusja
Edycje
Utwórz konto
Zaloguj się

Artykuł
Dyskusja

Czytaj
Edytuj
Edytuj kod źródłowy
Historia i autorzy

Szukaj

Strona główna
Losuj artykuł
Kategorie artykułów
Najlepsze artykuły
Częste pytania (FAQ)

Dla czytelników

O Wikipedii
Zgłoś błąd
Kontakt
Wspomóż Wikipedię

Dla wikipedystów

Pierwsze kroki
Portal wikipedystów
Ogłoszenia
Zasady
Pomoc
Ostatnie zmiany

Narzędzia

Linkujące
Zmiany w linkowanych
Prześlij plik
Strony specjalne
Link do tej wersji
Informacje o tej stronie
Cytowanie tego artykułu
Element Wikidanych
Zaproponuj do mediów społecznościowych

Drukuj lub eksportuj

Utwórz książkę
Pobierz jako PDF
Wersja do druku

Języki

Dodaj linki

Tę stronę ostatnio edytowano 21 sty 2022, 12:25.
Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Z

Poziom istotności
Przejdź do nawigacji
Przejdź do wyszukiwania

Zobacz też: wartość p i wnioskowanie częstościowe.

Przy mocy ok. 70% rozkłady prawdopodobieństwa dla statystyki testowej w hipotezie zerowej i alternatywnej w znacznej części nie pokrywają się
Rozkłady prawdopodobieństwa dla statystyki testowej w hipotezie zerowej i alternatywnej, w dwustronnym teście t dla dwóch grup niezależnych. W tym idealizowanym przypadku relatywnie duża wielkość efektu d=0,5 przekłada się na znaczną różnicę położenia obu rozkładów, a relatywnie obszerna wielkość próby N=100 na ich węższą wariancję. Te dwa parametry oraz jednostronne α=0,05 wyznaczają razem oczekiwany poziom β≈0.3 (moc statystyczną ok. 70%), ponieważ determinują jaka część obu rozkładów leży po niewłaściwie je klasyfikującej stronie krytycznych wartości testowych. W wielu powtórzeniach losowania z takich rozkładów należy oczekiwać, że ok. 30% prób z hipotezy alternatywnej i 5% z zerowej zostanie zaklasyfikowanych błędnie.

Poziom istotności (α) – przyjęte z góry dopuszczalne ryzyko popełnienia błędu I rodzaju (uznania prawdziwej hipotezy zerowej za fałszywą), pozwalające określić, powyżej jakich odchyleń zaobserwowanych w próbie test rozstrzygnie na korzyść hipotezy alternatywnej. Stosowany przy weryfikacji hipotez statystycznych i estymacji przedziałowej w podejściu częstościowym w statystyce[1][2].

Zakłada trafność przyjętego modelu statystycznego, spełnienie jego wymagań (np. o doborze próby, homoskedastyczności i braku współliniowości), oraz przestrzeganie algorytmu wnioskowania częstościowego. Łamanie tych założeń nazwano P-hackingiem; zrywa ono gwarancję że oczekiwana częstość błędów będzie zgodna z przyjętym ryzykiem. Najczęściej stosowane testy opierają się na modelu liniowym (np. test chi-kwadrat, analiza wariancji czy test t Studenta), czasem doprecyzowanym na tyle, aby rozluźnić część jego ogólnych założeń[3][4].

Determinuje, ceteris paribus, ryzyko błędu II rodzaju (β: nieodrzucenia fałszywej hipotezy zerowej; jego dopełnieniem, 1–β, jest moc testu). W tym stopniu, w jakim rozkłady statystyki dla porównywanych hipotez pokrywają się, im surowszy poziom istotności, tym niższa moc testu i większe ryzyko β. Na moc statystyczną wpływ ma także m.in. wielkość efektu i rozmiar próby[5].

W zgodzie z pierwotną propozycją Fishera oraz Neymana i Pearsona, wybór wartości α zależy od badacza, natury problemu i od tego, jak dokładnie chce on weryfikować swoje hipotezy. Jak opisuje Gigerenzer, często „bezmyślnie” przyjmuje się dwustronne α=0,025+0,025=0,05[1].

Wartość założonego poziomu istotności jest porównywana z wyliczoną na podstawie testu statystycznego wartością p (lub jego ekwiwalentem). Jeśli wartość p jest większa, rezultaty badania są niekonkluzywne. W propozycji Neymana–Pearsona, należy w tej sytuacji postępować tak jakby prawdziwa była hipoteza zerowa H0 (która zwykle postuluje brak efektu lub różnic), nie daje to jednak samodzielnych podstaw do przekonania, że tak rzeczywiście jest. Brak istotności testu w jednym badaniu nie oznacza samo w sobie, że sfalsyfikowano hipotezę badawczą. Wysokie p może wynikać również na przykład z niskiej mocy testu[2][6].

Jeśli wartość p jest niższa, można postępować tak jakby prawdziwa była hipoteza alternatywna, i o ile założenia modelu i algorytmu były dochowane, powinno to prowadzić do błędu w długim okresie tylko w odsetku realizacji testu równym α. To również nie daje samodzielnych podstaw do rozstrzygnięcia o prawdziwości hipotez. Zjawiska o bliskiej zeru wielkości efektu i bez praktycznego znaczenia mogą przekroczyć próg istotności statystycznej, np. jeśli test ma wysoką moc – np. w dużych próbach. Wykrycie korelacji nie świadczy również automatycznie o istnieniu związku przyczynowego; wnioskowanie przyczynowe wymaga odrębnego, specyficznego modelowania i realizacji testów szczegółowych hipotez zgodnych z jego przewidywaniami[2][6].
Zobacz też

poziom ufności
przedział ufności

Przypisy

Gerd Gigerenzer, Mindless statistics, „The Journal of Socio-Economics”, 33 (5), 2004, s. 587–606, DOI: 10.1016/j.socec.2004.09.033 [dostęp 2019-03-31] (ang.).
Raymond Hubbard i inni, Confusion over Measures of Evidence (p’s) versus Errors (α's) in Classical Statistical Testing, „The American Statistician”, 57 (3), 2003, s. 171–182, JSTOR: 30037265.
Earl Babbie: Badania społeczne w praktyce. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 508.
W.J. Conover, Ronald L. Iman, Rank Transformations as a Bridge Between Parametric and Nonparametric Statistics, „The American Statistician”, 35 (3), 1981, s. 124, DOI: 10.2307/2683975, JSTOR: 2683975.
Jacob Cohen, The earth is round (p < .05)., „American Psychologist”, 49 (12), 1994, s. 997–1003, DOI: 10.1037/0003-066X.49.12.997 (ang.).

Valentin Amrhein, Sander Greenland, Blake McShane, Scientists rise up against statistical significance, „Nature”, 567 (7748), 2019, s. 305–307, DOI: 10.1038/d41586-019-00857-9 [dostęp 2019-04-03] (ang.).

Bibliografia

Mieczysław Sobczyk, Statystyka. Podstawy teoretyczne, przykłady, zadania, Wyd. UMCS, ISBN 83-227-1153-0..

Kategoria:

Weryfikacja hipotez statystycznych

Menu nawigacyjne

Nie jesteś zalogowany
Dyskusja
Edycje
Utwórz konto
Zaloguj się

Artykuł
Dyskusja

Czytaj
Edytuj
Edytuj kod źródłowy
Historia i autorzy

Szukaj

Strona główna
Losuj artykuł
Kategorie artykułów
Najlepsze artykuły
Częste pytania (FAQ)

Dla czytelników

O Wikipedii
Zgłoś błąd
Kontakt
Wspomóż Wikipedię

Dla wikipedystów

Pierwsze kroki
Portal wikipedystów
Ogłoszenia
Zasady
Pomoc
Ostatnie zmiany

Narzędzia

Linkujące
Zmiany w linkowanych
Prześlij plik
Strony specjalne
Link do tej wersji
Informacje o tej stronie
Cytowanie tego artykułu
Element Wikidanych
Zaproponuj do mediów społecznościowych

Drukuj lub eksportuj

Utwórz książkę
Pobierz jako PDF
Wersja do druku

W innych językach

العربية
Azərbaycanca
Català
Čeština
Dansk
Deutsch
Ελληνικά
English
Español
Euskara
فارسی
Français
한국어
Íslenska
Italiano
עברית
Lietuvių
Magyar
Македонски
Nederlands
日本語
Norsk bokmål
Português
Русский
Simple English
Suomi
Svenska
ไทย
Türkçe
Українська
Tiếng Việt
粵語
中文

Edytuj linki

Tę stronę ostatnio edytowano 25 kwi 2021, 16:43.
Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samyc