Iron Maiden
Przejdź do nawigacji
Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy brytyjskiej grupy heavymetalowej. Zobacz też: inne znaczenia tej nazwy.
Iron Maiden
Ilustracja
Od lewej u góry: Steve Harris, Dave Murray, Adrian Smith, Bruce Dickinson, Nicko McBrain i Janick Gers
Rok założenia

1975
Pochodzenie

Leyton, Londyn
Gatunek

heavy metal, NWOBHM, metal progresywny
Aktywność

od 1975
Wydawnictwo

EMI, Capitol Records, Columbia Records, Sanctuary Records, CMC International, Epic, Parlophone, Universal Music Group, Eagle Vision, Legacy, BMG, Portrait, Warner
Skład
Bruce Dickinson
Janick Gers
Steve Harris
Nicko McBrain
Dave Murray
Adrian Smith
Byli członkowie
Blaze Bayley
Clive Burr (nie żyje)
Paul Cairns
Paul Day
Paul Di’Anno
Dave Mac
Ron Matthews
Tony Moore
Tony Parsons
Terry Rance
Doug Sampson
Bob Sawyer
Dennis Stratton
Dave Sullivan
Paul Todd
Thunderstick
Terry Wapram
Dennis Wilcock
Współpracownicy
Martin Birch (nie żyje)
Michael Kenney
Rod Smallwood
Kevin Shirley
Andy Taylor
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa
Logotyp zespołu

Iron Maiden (wym. [ˌaɪən ˈmeɪdən][1]) – angielski zespół heavymetalowy pochodzący z Leyton w Londynie, założony 25 grudnia 1975 roku przez basistę i głównego kompozytora Steve’a Harrisa. Uważany jest za jeden z najwybitniejszych i najpopularniejszych zespołów w gatunku oraz jeden z najlepszych, a zarazem najbardziej wpływowych zespołów koncertowych w historii rocka[2][3][4][5]. Twórczość grupy stanowiła wzorzec dalszej ewolucji współczesnego metalu i heavy rocka[6].

Na przestrzeni ponad 40 lat światowej kariery, muzycy formacji zostali laureatami setek nagród muzycznych, włączając w to m.in. Grammy Awards i jej ekwiwalenty przyznawane w wielu krajach, Brit Awards 2009, Silver Clef Award, Top.HR Music Awards, Žebřík Music Awards, Public Choice International, Classic Rock Roll of Honours Awards, Metal Hammer Golden Gods Awards, Nordoff Robbins Award, Ivor Novello Awards – za wybitne osiągnięcia na arenie międzynarodowej i wkład w rozwój muzyki brytyjskiej oraz wiele innych[7]. W 2005 roku Iron Maiden zostali wprowadzeni do Hollywood Rock Walk of Fame[8] oraz Kerrang! Hall of Fame[9] zaś w 2011 roku do BPI Hall of Fame[10]. Muzycy zespołu zostali również włączeni do prestiżowej Metal Hall of Fame[11]. Iron Maiden są również częścią stałych ekspozycji w Rock and Roll Hall of Fame[12], British Music Experience[13] oraz Wacken Hall of Fame[14]. Maskotka grupy jest częścią ekspozycji Rock Legends Wax Museum zlokalizowanym w kanadyjskim Ontario[15][16]. Poszczególni muzycy formacji zostali uhonorowani nagrodami i wyróżnieniami państwowymi[17] oraz okolicznościowymi na wielu płaszczyznach aktywności[18][19]. Zespół w toku kariery otrzymał ponad 600 "srebrnych", "złotych" oraz "platynowych" płyt[20][21].

Członkowie Iron Maiden uchodzą za przeciwników establishmentu – zwłaszcza w kontekście wpływu przedstawicieli opiniotwórczych instytucji show biznesu na kwestię wolności wypowiedzi i niezależności artystycznej. Zespół m.in. nie wyraził zainteresowania zarówno oficjalną nominacją ze strony gremium decydentów, jak i rezultatami głosowania fanów, którzy domagali się przyjęcia formacji do „Rock And Roll Hall Of Fame”[22]. Muzycy zrezygnowali również z uczestnictwa w ceremoniach rozdania statuetek nagrody Grammy, wielokrotnie krytykowali konserwatywne podejście do oceny twórczości artystycznej reprezentowane przez opiniotwórcze magazyny jak Rolling Stone czy decydentów stacji muzycznych w rodzaju MTV. Pomimo znikomego wsparcia promocyjnego ze strony mediów głównego nurtu[23], Iron Maiden pozostaje jedną z najbardziej utytułowanych oraz bezkompromisowych formacji heavymetalowych w historii rocka, jednocześnie odnosząc znaczący sukces komercyjny[24].

Według wielu źródeł sumaryczny nakład katalogowych albumów grupy szacowany jest na około 130 milionów sprzedanych egzemplarzy[25][26][27][28][29][30][31][32][33][34][35][36][37][38]. Według wielu źródeł do maja 2021 roku wszystkie wydawnictwa audio-wizualne Iron Maiden sprzedały się na całym świecie w ponad 200 milionach kopii, wliczając w to wszelkiego rodzaju albumy, single, kasety VHS, płyty DVD oraz kompilacje nagrań[39][40][41][42][43][44][45]. Najsłynniejszy album formacji, stanowiący punkt zwrotny w historii heavy metalu The Number of the Beast, w ciągu 40 lat od premiery rozszedł się w niemal 20 milionach kopii[46][47][48][49][50][51][52][53][54][55][56][57][58]. Na przestrzeni kilku dekad działalności estradowej Brytyjczycy wielokrotnie dawali indywidualne koncerty o charakterze stadionowo-plenerowym w 60 krajach świata[59][60]. Angielski sekstet to druga po Metallice formacja, mogąca poszczycić się największą liczbą sprzedanych albumów w całej historii gatunku[61].

Grupa słynie także z archetypowej maskotki imieniem Eddie – przerażającego monstrum będącego protoplastą wielu mrocznych postaci pojawiających się po 1980 r. na okładkach płyt czy w ofercie gadżetów zespołów rockowych i metalowych oraz przenikając do świata popkultury[24]. Eddie gościł na okładkach niemal wszystkich albumów i singli Iron Maiden, jest również nieodłącznym elementem scenografii koncertów. Maskotka grupy to najsłynniejsza w historii postać fantasy wykreowana przez zespół muzyczny[62]. Gadżety z wizerunkiem Eddiego sprzedano w milionowych nakładach, zaś na imponującą kafeterię propozycji merchandisingowych formacji, złożyło się kilkanaście tysięcy różnorodnych produktów, które pojawiły się w sprzedaży w ciągu kilkudziesięciu lat profesjonalnej kariery zespołu[63].
Spis treści

1 Wprowadzenie
2 Historia
2.1 1975–1979: Wczesne dni – underground
2.2 1979–1981: Pierwsze albumy
2.3 1982–1989: Megagwiazda Heavy Metalu
2.4 1989–1999: Kryzysy, bolesne rozstania i trudne powroty
2.5 1999–2007: Powrót na szczyt
2.6 2008–2009: Ed Force One, nowy poziom
2.7 2010–2012: Ostateczna granica?
2.8 2012–2014: Maiden England – reaktywacja
2.9 2015–2017: Księga dusz – 40 lat
2.10 2018–2022: Dziedzictwo legendy
2.11 2021–2022: Dziedzictwo Senjutsu
3 Rankingi, nagrody i wyróżnienia
4 Charakter działalności, styl i wpływ na gatunek
5 Wizerunek oraz teksty utworów
6 Oprawa koncertów
7 Koncerty w Polsce
7.1 Lista koncertów w Polsce[594]
8 Iron Maiden w popkulturze
9 Inspiracje muzyczne
10 Merchandise
10.1 Gadżety
10.2 Gry
10.3 Komiksy
11 Działalność pozaartystyczna
11.1 Działalność charytatywna
11.2 Działalność gospodarcza
11.3 Ed Force One oraz Airlander
11.4 Działalność managerska i wydawnicza
11.5 Hotelarstwo
11.6 Restauracja barbecue
11.7 Sport i rekreacja
11.8 Centrum perkusyjne: DRUM ONE
12 Fani
13 Posądzenia o propagowanie satanizmu
14 Skład
15 Dyskografia
15.1 Albumy studyjne
16 Trasy koncertowe
17 Przypisy
18 Linki zewnętrzne

Wprowadzenie

Grupa wykonuje klasyczny heavy metal z elementami progresywnymi oraz epickimi. Jej muzyka jest oparta na ostrych, aczkolwiek szlachetnych i melodyjnych riffach gitarowych[64], dynamicznej i zagęszczonej pracy sekcji rytmicznej, urozmaiconą grą perkusisty Nicko McBraina oraz charakterystycznie brzmiącą gitarą basową Steve’a Harrisa[65]. Szczególną cechą większej części twórczości (1981–1994 i od 1999) grupy jest szerokiej skali wokal Bruce’a Dickinsona. Muzyk ten jest uznawany za jednego z najlepszych frontmanów oraz wokalistów rockowych i heavymetalowych wszech czasów[66]. Styl muzyczny Iron Maiden dopełniają ekspresyjne solówki dwóch, a od 1999 trzech gitarzystów prowadzących, zagrane unisono partie gitarowe, charakterystyczne progresje akordów oraz tworzone przez tandem Adrian Smith / Dave Murray melodyjne harmonie, podążające za ekspresyjnymi wokalizami, stanowiąc nieodłączny element stylistyki muzycznej grupy. Wspomniany duet gitarzystów zaliczany jest do ścisłej czołówki najlepszych i najbardziej wpływowych w branży[67][68].

Katalog utworów zespołu jest zbiorem dość zróżnicowanym formalnie. Iron Maiden stworzyli zarówno szybkie, mocne, czasami podchodzące pod thrash metal lub speed metal kompozycje typu „Be Quick or Be Dead”, „Futureal”, „Aces High”, „Purgatory”, „Murders in the Rue Morgue”, „Man on the Edge” czy „Killers”, utwory nawiązujące do klasycznej szkoły punk rocka jak „Iron Maiden”, „Wrathchild”, „Invasion”, „Burninig Ambition” czy „Charlotte The Harlot”[69] progresywne, często wieloczęściowe suity z urozmaiconą strukturą o epickim zacięciu i stopniowanej dramaturgii jak: „Paschendale”, „Sign Of The Cross”, „Dance of Death”, „Rime of the Ancient Mariner”, „Seventh Son of a Seventh Son”, „Phantom of the Opera”, „Hallowed Be Thy Name”, „The Talisman”, „Isle of Avalon”, „When The Wild Wind Blows”, „The Nomad”, „The Legacy”, „Empire of the Clouds” czy „Alexander The Great”[70]. Inne oblicze grupy pokazują power-ballady typu „Remember Tomorrow”, „Children of the Damned”, „Revelations”, „Infinite Dreams”, „Stranger in a Strange Land”, „Afraid to Shoot Strangers”, czy akustyczno-orkiestrowa „Journeyman”, półakustyczna „Pridigal Son” w końcu zabarwiona psychodelią „Strange World” bądź eksperymentalne kompozycje jak „Satellite 15… The Final Frontier” czy „Brighter Than a 1000 Suns”. W katalogu formacji znajdziemy również utwory instrumentalne – „Transylvania”, „Losfer Words”, „Ides Of March” czy „Genghis Khan”[71]. Znak rozpoznawczy Brytyjczyków stanowią także melodyjne kompozycje heavy-rockowe, jak „Running Free”, „Drifter”, „Bring Your Daughter to the Slaughter”, „Holy Smoke”, „Flight of Icarus” „Run to the Hills”, „Can I Play with Madness”, „Chains of Misery”, „Rainmaker”, „The Clairvoyant”, „Tears of the Clown” czy „Wasted Years”, które dzięki swojej przystępności osiągnęły znaczny sukces komercyjny. Kompozycje takie jak m.in.: „Phantom of the Opera”, „Aces High”, „Powerslave”, „Hallowed Be Thy Name”, „Fear of the Dark”, „Where Eagles Dare”, „The Trooper”, „2 Minutes To Midnight”, „Run to the Hills”, „The Number of the Beast”, „The Evil That Men Do” czy „The Wicker Man” uważane są za kanoniczne dla metalu jako nurtu muzycznego[72][73].

Zdaniem wielu krytyków na albumie A Matter of Life and Death z 2006 r.[74] grupa zaprezentowała odmienny styl muzyczny, będący rozwinięciem mrocznej, apokaliptycznej atmosfery znanej z kontrowersyjnego albumu The X Factor z 1995 r. Muzyka, jaką przyniosła te płyty stała się przedmiotem licznych sporów i dywagacji zarówno wśród recenzentów, jak i fanów[75].

Lwia część repertuaru została skomponowana przez lidera – Steve’a Harrisa, jednakże w procesie kompozycyjnym często brali udział pozostali muzycy: Adrian Smith, Janick Gers, Dave Murray i Bruce Dickinson[76]. Dodatkowo Blaze Bayley brał udział w tworzeniu linii melodycznych wokalu na albumach The X Factor oraz Virtual XI, nagranych z jego udziałem[77]. Dwaj perkusiści – Nicko McBrain i Clive Burr mieli marginalny wkład w powstawanie muzyki zespołu[78]. Steve Harris na przestrzeni kilku dekad był wielokrotnie uznawany za najlepszego basistę oraz kompozytora w historii gatunku heavy metal/hard rock[79][80][81][82].
Historia
1975–1979: Wczesne dni – underground
Pub Cart & Horses oficjalnie pod nazwą „Birthplace of Iron Maiden”.

Początek istnienia grupy przypada na 25 grudnia 1975 r., kiedy to były basista zespołów Smiler i Gypsy’s Kiss (1971–1975)[83] – Steve Harris – zrealizował swój plan założenia własnego zespołu[84]. Nazwę Iron Maiden, oznaczającą „żelazną dziewicę”, Harris zapożyczył z tytułu filmu Człowiek w żelaznej masce (The Man in the Iron Mask)[84]. Oprócz założyciela formację dopełniali: wokalista Paul Day, perkusista Ron Matthews i gitarzyści Terry Rance oraz Dave Sullivan. Debiutancki występ grupa zagrała 1 maja 1976 roku w St. Nicks Hall, w Poplar, po czym zespół rozpoczął koncertową rezydencję w dzielnicy Stratford (Londyn), w pubie Cart & Horses, oficjalnie funkcjonującym jako Miejsce narodzin Iron Maiden[84][85].

We wrześniu 1976 do zespołu dołączył nowy wokalista Dennis Wilcock, zastępując Daya. Od tego momentu Iron Maiden wpadła w korowód licznych roszad personalnych. Grupa dała jeszcze kilka koncertów, po czym Dave Sullivan został zastąpiony przez Dave’a Murraya[86]. Od kapeli odszedł także drugi gitarzysta – Terry Rance[87]. Jego miejsce zajął Bob Sawyer, który doprowadził do antagonizmów pomiędzy Dave’em Murrayem oraz Dennisem Wilcockiem, co ostatecznie przekonało Harrisa, by pozbyć się z zespołu obu gitarzystów (Wilcock pozostał w składzie). Murray został usunięty już po pierwszym występie w 1977, a Sawyer po odegraniu większości zaplanowanych koncertów. Na ich miejsce przyjęci zostali Terry Wapram oraz klawiszowiec Tony Moore. W tym samym czasie do Iron Maiden dołączył także perkusista Barry Graham (szerzej znany pod pseudonimem Thunderstick)[88]. W takim składzie grupa dała tylko jeden koncert – w klubie „The Bridge House”, muzycy zapamiętali go jako fatalny występ. Steve Harris postanowił wówczas zwolnić wszystkich członków i zbudować zespół od podstaw. Do Iron Maiden powrócił więc Dave Murray i został przyjęty nowy perkusista Doug Sampson. Zespół bezustannie poszukiwał wokalisty, co zaowocowało zatrudnieniem zdradzającego punkrockowe inklinacje Paula Di’Anno[89].

W latach 1976 do czerwca 1979 grupa dała setki klubowych koncertów na terenie Anglii. Za organizację poszczególnych etapów tras odpowiadał Steve Harris, przygotowywał także pierwsze grafiki i plakaty promujące występy formacji. Nie stanowiło to problemu, albowiem basista był kreślarzem[90]. Muzycy byli zdani na siebie, a w realiach show-biznesu lansującego modę na punk rock nie mogli liczyć na wsparcie ze strony wpływowych przedstawicieli wytwórni płytowych czy promotorów[91]. W połowie 1979 Iron Maiden nawiązali współpracę z menedżerem Rodem Smallwoodem[92]. W ciągu czterech kolejnych lat Iron Maiden dali łącznie kilkaset koncertów, głównie w londyńskich klubach (m.in. The Cart And Horses, The Ruskin Arms, The Marquee czy The Soundhouse), lecz nie zdołali nagrać żadnej płyty[93]. Pierwsza okazja nadarzyła się ku temu 31 grudnia 1978 r. W noc sylwestrową powstało demo zespołu z czterema utworami, które później zostało opublikowane jako The Soundhouse Tapes jednak bez kompozycji „Strange World”, gdyż uznano iż jakość nagrania była zbyt słaba. Rejestracja dema kosztowała muzyków 200 funtów. Wszystkie 5000 egzemplarzy rozeszło się w kilka tygodni. EP sprzedawana była wyłącznie na drodze wysyłkowej[94].

Także na ówczesnym, undergroundowym etapie muzycy przywiązywali rolę do wizerunku estradowego. Począwszy od połykającego szpady i plującego sztuczną krwią frontmana Dennisa Wilcocka, poprzez zainstalowanie specjalnie podświetlanej tablicy z logo grupy, a skończywszy na amatorskich efektach pirotechnicznych i świetlnych[95]. W 1979 roku powstał również pomysł upiornej maskotki Eddie the Head, która od tamtej pory już stale towarzyszy grupie, przybierając różnorodne formy. Pomysłodawcą wizerunku Eddiego był artysta Derek Riggs, który od dłuższego czasu starał się zainteresować swoimi pracami wydawców muzycznych i managerów[96].

W tamtym okresie znaczącą rolę w wypromowaniu zespołu odegrał lokalny DJ Neal Kay organizujący w rockowym klubie Heavy Metal Soundhouse wieczory z heavy metalem, prezentując zgromadzonej widowni nagrania młodych, dopiero debiutujących formacji[97]. Kiedy przedstawił publiczności utwory Iron Maiden, pochodzące z dema The Soundhouse Tapes, zainteresowanie poczynaniami grupy znacznie wzrosło. Utwór „Prowler” uplasował się na szczycie zestawienia listy najpopularniejszych przebojów ciężkiego rocka, cyklicznie drukowanej na łamach tygodnika „Sounds Magazine”[98]. Kompozycja cieszyła się ogromną popularnością, pozostając w zestawieniu przez trzy kolejne miesiące. Był to pierwszy znaczący sukces w karierze grupy[99].

W 1979 r. dobierano dodatkowych gitarzystów. Byli to kolejno Paul Cairns, Paul Todd i Dave Mac, którzy nie zapisali się w żaden szczególny sposób w dziejach Iron Maiden oraz Tony Parsons. Był on członkiem zespołu równie krótko, jak trzej wyżej wymienieni muzycy, ale to właśnie z jego udziałem grupa uczestniczyła w nagrywaniu kompilacji Metal for Muthas[100]. Podczas koncertu w Marquee Club, 13 października 1979 r. w Londynie obecny był m.in. John Darnley, agent potentata wydawniczego EMI. Muzycy wywarli na przedstawicielu wytwórni na tyle dobre wrażenie, że w grudniu czteroosobowy skład w asyście Roda Smallwooda podpisał kontrakt z EMI Rec, opiewający na pięć albumów studyjnych i zaliczkę w wysokości 50 tys. funtów. Od tego momentu datuje się początek profesjonalnej kariery estradowej zespołu[101].
1979–1981: Pierwsze albumy

Po odejściu Parsonsa w Iron Maiden pozostało znów tylko czterech muzyków. Niedługo później składu grupy dopełnił nowy gitarzysta – Dennis Stratton. Wkrótce dołączył także perkusista Clive Burr (zastąpił Sampsona, który miał problemy zdrowotne). W tym składzie zespół rozpoczął nagrywanie swojego pierwszego longplaya. Producentem albumu został Will Malone[102]. W lutym 1980 wydany został pierwszy singiel nazwany „Running Free”, dotarł on do 33 pozycji list, a zespół promując go w programie „Top of the Pops” nie zgodził się na odtworzenie kompozycji z playbacku[103]. Wydana dwa miesiące później płyta zatytułowana została Iron Maiden. Prawdopodobnie ze względu na obecność w grupie Paula Di’Anno album zawierał prócz heavymetalowych brzmień także elementy punku (najsilniej ujawniające się w „Running Free”, „Charlotte the Harlot” oraz utworze tytułowym). W programie albumu znalazł się również jeden rozbudowany, progresywny utwór – „Phantom of the Opera” – oraz instrumentalna, dynamiczna kompozycja „Transylvania”. Album zadebiutował na czwartej pozycji brytyjskiej listy bestsellerów, szybko zdobywając tytuł srebrnej, a niedługo potem złotej płyty. Album Iron Maiden uważany jest z jeden z najważniejszych debiutów w historii gatunku[104]. Po 40 latach, jakie upłynęły od światowej premiery 14 kwietnia 1980 roku, album uważany jest za niezwykle wpływowy debiut, dzięki któremu świat muzyki metalowej zmienił się na zawsze. To dzięki pomysłom zawartym na tej płycie Iron Maiden stali się ikonicznym zespołem, który zdobył gigantyczną popularność, wyznaczał trendy, przekraczał kolejne granice, definiował nowe standardy i stał się inspiracją dla tysięcy muzyków i milionów fanów[105][106]. Po kilku dekadach opiniotwórczy magazyn Rolling Stone zamieścił debiutancki album na pozycji #13 „Najważniejszych Albumów Ciężkiego Rocka i Metalu”, oraz na pozycji #3 najistotniejszych debiutów tego stylu muzycznego[107][108].

Album w epoce zdobył uznanie w Japonii, przynosząc Iron Maiden wyróżnienie czytelników magazynu „Music Life” w kategorii „Najlepszy Nowy Zespół”, jak i tytuł złotej płyty[109]. Z początkiem 1980 roku Iron Maiden wyruszyli w festiwalową trasę „Metal For Muthas”, obejmującą całą Wielką Brytanię. Trasa promowała identycznie zatytułowaną kompilację nagrań grup nurtu NWOBHM, którego pionierami oraz awangardą była formacja Harrisa[110][111]. Pomysłodawcą wydania kompilacji, jak i towarzyszącej jej trasy festiwalowej był Neal Kay we współpracy z Rodem Smallwoodem. Grupa wystąpiła jako headliner imprezy w salach o pojemności od tysiąca do 2,5 tys. miejsc. Cześć koncertów musiała zostać odwołana ze względu na intensywne sesje nagraniowe debiutanckiego albumu kwintetu[112]. Po zakończeniu ostatniej sesji nagraniowej, w marcu 1980, Iron Maiden wyruszyli na tournée po Wielkiej Brytanii jako gość specjalny Judas Priest, po czym, wspomagani przez Praying Mantis i Neala Kaya, ruszyli w trasę promującą swój własny album, wydany na początku kwietnia. Występy odbywały się od kwietnia do sierpnia 1980, a grupa odwiedziła po raz pierwszy zagraniczne sceny – zagrała na festiwalu Wheel Pop w belgijskim Kortrijk oraz festiwalu Kuusrock w Oulu w Finlandii przed wielotysięcznymi audytoriami[113].

W międzyczasie zostały wprowadzone na rynek dwa kolejne single – „Sanctuary” oraz „Women in Uniform”. Ze względu na kontekst wizualny związany z umieszczeniem na okładce premier Wielkiej Brytanii, Margaret Thatcher w roli ofiary Eddiego-Nożownika, wydawnictwo wywołało skandal obyczajowy. Muzycy w celu wyjaśnienia zajścia spotkali się z premier krótko po opublikowaniu małych płytek[114]. Ponad 50 koncertów na terytorium Wielkiej Brytanii przyciągały tysiące fanów, zaś 23 sierpnia zespół wystąpił jako jedna z atrakcji prestiżowego Reading Festival 1980 przed 40 tys. widzów. Wówczas była to największa liczba widzów, dla jakiej zagrali[115].

Znacznie większą część Europy zespół przemierzył, koncertując jako support dla amerykańskiej formacji Kiss od sierpnia do listopada 1980 roku. Metalowców z Iron Maiden ujrzała wtedy po raz pierwszy publiczność Włoch, Niemiec, Francji, Szwajcarii, Holandii, Szwecji, Danii i Norwegii[116]. Jako goście specjalni Amerykanów dali 27 koncertów dla ponad 400 tys. widzów, którzy nierzadko lepiej przyjmowali młodą, stosunkowo mało znaną kapelę niż amerykańskich gwiazdorów. Po przedostatnim występie tej trasy, na przełomie października i listopada 1980 roku z zespołu został usunięty Dennis Stratton[117]. Powodem decyzji była kłótnia z menedżerem grupy oraz nieporozumienia artystyczne, wynikające z odmiennych gustów muzycznych Strattona i pozostałych członków[118].
Dave Murray i Adrian Smith

Strattona, za sugestią Dave’a Murraya, zastąpił gitarzysta Adrian Smith. Uznawany jest on za najlepszego gitarzystę zespołu z minimalną przewagą nad Murrayem. Obaj stanowili bardzo zgrany duet zarówno pod względem muzycznym – już wcześniej występowali razem w zespole Urchin, jak i towarzyskim – byli przyjaciółmi od czasów dzieciństwa[potrzebny przypis]. Ich wspólną grę określano mianem „dźwięku bliźniaczych gitar”[119][martwy link]. Z nowym gitarzystą zespół zagrał jeszcze jeden koncert z Kiss i odbył krótką trasę po Anglii, której ostatni występ, 21 grudnia 1980 w londyńskim Rainbow Theatre został zarejestrowany i wydany na kasecie VHS. Oficjalnym tytułem wydawnictwa było Iron Maiden, lecz częściej stosowana bywa nazwa Live at the Rainbow[120].

Na przełomie 1980–1981 Iron Maiden nagrali album Killers. Płyta zawierała utwory nieco żywsze niż kompozycje z pierwszego longplaya, jednak utrzymane w podobnym stylu. Killers był pierwszym albumem wyprodukowanym przez Martina Bircha, znanego w branży i cenionego producenta albumów Deep Purple, Black Sabbath i Blue Öyster Cult. Z Killers zostały wydane dwa single – „Twilight Zone” i „Purgatory”. Niestety, podobnie jak poprzednio wydane małe płytki i te nie cieszyły się większym powodzeniem[121]. Album sprzedawał się znacznie lepiej na świecie niż debiut, osiągając po roku od premiery próg miliona kopii i przynosząc grupie złote płyty w Niemczech, Japonii, Kanadzie, Belgii, Danii, Francji (podwójne złoto) oraz Wielkiej Brytanii. Był także pierwszym albumem Iron Maiden, który zadebiutował w zestawieniu amerykańskich bestsellerów Billboard Album Charts[122].

W lutym 1981 formacja wyruszyła w trasę „Killer World Tour” promującą nowy album, w której ramach grupa dała 137 koncertów[123]. Do połowy marca koncertowali tylko w Wielkiej Brytanii, po czym wyruszyli w trwające do maja tournée po Europie Zachodniej. Ze względu na niedyspozycję Paula Di’Anno odwołano część wyprzedanych koncertów w Niemczech, co doprowadziło do zamieszek ulicznych opisywanych przez tamtejszą prasę[124]. Jeszcze w tym samym miesiącu grupa wystąpiła po raz pierwszy w Japonii, gdzie zagrała pięć błyskawicznie wyprzedanych koncertów. Nagrania z Nagoi zostały później zamieszczone na minialbumie Maiden Japan (w Japonii wydany pod nazwą Heavy Metal Army)[125]. W czerwcu zespół odwiedził kolejny kontynent – Amerykę Północną. Muzycy koncertowali w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie zarówno w ramach własnej trasy, jak i jako support dla zespołów UFO i Judas Priest (tournée promujące album Point of Entry) do początku sierpnia[126]. Od połowy sierpnia do 10 listopada Iron Maiden pojawili się ponownie na scenach Europy Zachodniej. Formacja zawitała także do Jugosławii, by wystąpić na festiwalu w Belgradzie przed 50 tys. widownią. Był to nie tylko pierwszy występ grupy za Żelazną Kurtyną, lecz również pierwszy koncert przedstawicieli nowej generacji heavy metalu w tzw. Bloku Wschodnim[127]. Do historii grupy przeszły m.in. koncerty w roli gościa specjalnego cyklu ogromnych, niemieckich festiwali Golden Summernights 1981, odbywających się w Norymberdze na Zeppelinfeld, gdzie zgromadziło się 100 tys. widzów[128] oraz na stadionach w Stuttgarcie, Darmstadt przed kilkudziesięciotysięcznymi audytoriami[129].

Na trasie Steve Harris rozczarował się postawą wokalisty Paula Di’Anno. Dało o sobie znać wieloletnie uzależnienie od narkotyków, od których frontman zespołu nie stronił także przed występami. Rod Smallwood wraz z zespołem zmuszeni byli odwoływać koncerty z powodu częstych niedyspozycji Di’Anno, ostatecznie we wrześniu 1981 roku postanowili zwolnić dotychczasowego wokalistę[130]. Media i fani odebrali ten krok bardzo nieprzychylnie. Uważano, że zespół tracąc swego frontmana już na początku kariery, pozbawia się szansy na dalszą egzystencję na rynku muzycznym[131]. Po latach pierwsze dwie płyty studyjne nagrane z Di’Anno zostały docenione przez miłośników heavy metalu i rocka, zyskały także status kanonicznych wydawnictw gatunku, sprzedając się w łącznym nakładzie około 20 milionów kopii na całym świecie[132][133][134][135][136][137][138].

Ostatni koncert z Paulem Di’Anno miał miejsce w szwedzkim Lund[139]. Management zespołu już od dłuższego czasu poszukiwał potencjalnego następcy, którym został charyzmatyczny, dysponujący potężnym głosem wokalista popularnego wówczas zespołu heavymetalowego Samson, Bruce Dickinson. Pierwszy koncert z nowym wokalistą Iron Maiden miał miejsce w Bolonii w sali Palasport, 26 października 1981 roku[140].
1982–1989: Megagwiazda Heavy Metalu

Iron Maiden zdecydowali, by Dickinson zrezygnował z pseudonimu Bruce Bruce, którego używał w poprzedniej formacji i występował pod własnym nazwiskiem. W końcu października grupa z nowym wokalistą wybrała się na pięciodniowe tournée do Włoch oraz zagrała jeden koncert w Londynie, podczas którego zaprezentowała kilka kompozycji na przygotowywany właśnie nowy album. Na przełomie 1981 oraz 1982 roku zespół w asyście Martina Bircha rozpoczął rejestrację materiału na swój trzeci album studyjny. Sesja nagraniowa miała miejsce w londyńskich Battery Studios, gdzie muzycy rejestrowali już poprzedni album, Killers[141]. Na tym etapie kariery formacja miała na koncie około 1,5 mln sprzedanych płyt w okresie niespełna dwóch lat[56]. Jeszcze przed premierą nowej płyty Iron Maiden dali 20 koncertów w Wielkiej Brytanii, w tym czasie ukazał się singiel „Run to the Hills”, który błyskawicznie zajął 7 pozycję list sprzedaży w tym kraju, osiągając nakład 250 tys. kopii[56][142]. Wydany 22 marca 1982 r. The Number of the Beast był pierwszym albumem, który przez dwa kolejne tygodnie zajmował pozycję pierwszą zestawienia UK Album Charts, zaś w zasadzie wszędzie dotarł do TOP 5 oraz Top 10 list bestsellerów, oraz wspiął się na pozycję 33 amerykańskiej listy Billboard 200, przynosząc grupie pierwszą złotą płytę w USA[143].

Album zawierał ponad 40 minut muzyki, na którą złożyły się ponadczasowe standardy, jak wspomniany „Run to the Hills”, „Children of the Damned”, „22, Acacia Avenue”, „The Prisoner”, „Hallowed Be Thy Name”, czy niezwykle efektowny utwór tytułowy, który wydano na kolejnym singlu[144]. Krążek zaliczany jest do ścisłej czołówki metalowych wydawnictw wszech czasów, pozostając kamieniem milowym w historii rozwoju gatunku. Zaledwie w trzy miesiące po premierze nakład albumu przekroczył milion sprzedanych kopii, co pozwoliło na zdobycie czołowych pozycji list bestsellerów w wielu krajach. Grupa za sprawą trzeciego albumu studyjnego otworzyła bezkompromisowemu metalowi drzwi na salony nie idąc na żadne ustępstwa. Nikt przed nimi w równie efektowny sposób nie połączył heavymetalowej galopady, punkowej estetyki z melodyką[56][145][146]. Iron Maiden szybko awansowali do hardrockowej ekstraligi i awangardy heavy metalu, wyruszyli też w ogromną trasę „The Beast on the Road 1982”, w ramach której dali 187 koncertów w Ameryce Północnej, Japonii, Australii oraz na Starym Kontynencie, po raz pierwszy prezentując barwną oprawę estradową, specjalnie zaprojektowaną scenę i oświetlenie złożone z niemal 400 lamp. Również po raz pierwszy w historii zespołu zaprezentowano ruchomego, trzymetrowego Eddiego, który pojawiał się na estradzie podczas wykonywania utworu „Iron Maiden”[147]. Od tej pory obecność maskotki zespołu, coraz bardziej dopracowanej wizualnie i okazalszej rozmiarowo, stanie się stałą atrakcją ich wizerunku estradowego[148]. Koncerty grupy przyciągały tysiące widzów, jednak pomimo niekwestionowanego sukcesu w Ameryce Północnej, Brytyjczycy występowali jako gość specjalny Rainbow, Scorpions czy Judas Priest[149].

W związku z kontrowersyjną, demoniczną wymową utworu tytułowego, odwołującego się do biblijnej wizji apokaliptycznej oraz pojawiających się w refrenie słów „666 – the Number of the Beast”, tudzież ilustracją okładkową nawiązującą do obrazu „Piekło” Hieronima Boscha, ultraprawicowe organizacje amerykańskie oskarżyły muzyków o popularyzację satanizmu i szerzenie zepsucia moralnego, na które narażona miała być, słuchająca ich muzyki młodzież[150]. Pomimo nakłaniania do bojkotu koncertów grupy, a nawet organizowanych akcji palenia ich płyt, Iron Maiden byli zapraszani na największe amerykańskie festiwale (SuperFest 1982, Rock Fest 1982, Pacific Jam 1982, A Day on the Green 1982), gdzie występowali m.in. na Rich Stadium (90 tys. widzów, rekord dla „SuperFest 1982”), Anaheim Stadium (75 tys. widzów, rekord frekwencji), Comiskey Park (koncert w roli headlinera), Oakland Alameda Coliseum, dla audytoriów o rozmiarach od 60 do 100 tys. widzów, wciąż jednak nie będąc główną atrakcją wieczoru[151]. W ciągu roku od premiery nakład trzeciego albumu studyjnego Iron Maiden osiągnął próg 2,5 mln sprzedanych kopii[152]. Według doniesień amerykańskiego magazynu „The New York Times”, do sierpnia 2010 r. sprzedano na całym świecie ponad 14 mln kopii The Number of the Beast[153], zaś w grudniu 2021 roku nakład albumu szacowano już na blisko 20 mln kopii[46][47][48][49][50][51][52][53][54][55][56][57][58].

Rychłą zmianę tego stanu rzeczy zapowiadał występ w roli głównej gwiazdy brytyjskiego „Reading Festival 1982” przed prawie 40 tys. widzów, tudzież kilka koncertów na otwartym powietrzu w Australii[154]. Na tym etapie formacja była już gwiazdą pierwszej wielkości, natomiast kolejne albumy, składające się na klasykę gatunku, tylko umacniały ich pozycję. Po zakończonym koncertem w Niigacie tournée, od zespołu odszedł perkusista Clive Burr, borykający się z problemami zdrowotnymi i źle znoszący trudy przebywania w trasie[155]. Jeszcze w grudniu zastąpił go Nicko McBrain, znany ze współpracy z Patem Traversem, gry w formacji Streetwalkers oraz francuskiej grupy Trust, zaprzyjaźnionej z Iron Maiden[156]. Na początku 1983 r. zespół wraz z producentem Martinem Birchem rozpoczął sesję nagraniową kolejnego albumu, w tym celu wynajęto Compass Point Studios na Bahamach[157]. Czwarty album studyjny był pierwszym z cyklu trzech, zrealizowanych w tym miejscu. 16 maja ukazał się album Piece of Mind, który dotarł do pozycji 3 w Wielkiej Brytanii, oraz osiągnął wysokie, czternaste miejsce w zestawieniu Billboard 200[158].

Album przyniósł dwa popularne single z utworami „Flight of Icarus” (pierwszy duży hit w USA) oraz „The Trooper” – swoisty hymn fanów grupy, grany od tej pory na każdym koncercie. Album zwiastował też odejście od typowej dla NWOBHM stylistyki surowego heavy metalu, na korzyść bardziej progresywnego podejścia w kompozycjach „Where Eagles Dare”, „Revelations” czy nawiązującego lirycznie do Diuny Herberta – „To Tame a Land”. Nie zabrakło też miejsca na tematykę batalistyczną i historyczną: wojna krymska w „The Trooper” czy działania komandosów znane z filmu Tylko dla orłów w „Where Eagles Dare”[159]. Powstał kolejny album powszechnie doceniany zarówno przez fanów, jak i dziennikarzy. Zespół również promował nową płytę specjalną EP Video, pt. Video Pieces, zawierającą zestaw czterech teledysków, zrealizowanych do obu albumów nagranych z Dickinsonem[160].

Piece of Mind był również pierwszym wydawnictwem, który uzyskał status platyny w USA, a w pozostałych miejscach świata przyniósł grupie kolejne, złote płyty, w tym w Jugosławii. Trasa „World Piece Tour 1983” składała się ze 145 koncertów, zagranych w przeważającej wielkości w salach mogących pomieścić od 10 – 25 tys. osób[161]. Grupa zagrała prawie 90 koncertów w Ameryce Północnej, już jako główna atrakcja, występując m.in. w renomowanych salach, jak Madison Square Garden czy Forum de Montréal w Kanadzie. W Wielkiej Brytanii czterokrotnie wyprzedali Hammersmith Odeon (łącznie 20 tys. widzów), natomiast objazd świata zakończyli koncertami w Westfalenhalle w Dortmundzie jako gwiazda tamtejszego Rock & Pop Festival 1983, występ zespołu był transmitowany drogą satelitarną do ponad 300 milionów domostw[162].

Oprawa trasy była kolejnym krokiem na drodze wizualnego rozwoju koncertów zespołu. Wykorzystano m.in. potężne, podwieszane nagłośnienie o mocy ponad 100 tys. watów, po raz pierwszy w historii grupy specjalnie zaprojektowane do dużych aren sportowych[56]. Rozrosła się również aparatura oświetleniowa. Oprócz standardowych ramp z reflektorami, trzonem konstrukcji były cztery mobilne, trójkątne rampy, unoszące się na różną wysokość nad estradą i oświetlające publiczność pod rozmaitymi kątami. Były to pierwsze tego typu rampy na świecie zaś ich skonstruowanie stanowiło znaczący krok na przód, jako punkt wyjścia dla stworzenia mobilnych, rozbudowanych systemów świateł, używanych na kolejnych trasach. Oświetlenie zbudowano w oparciu o ponad 520 lamp, jednak w kontekście późniejszych konstrukcji, były to ciągle nieśmiałe początki[56]. Podobnie jak miało to miejsce w przypadku poprzedniej trasy, zespół dysponował konceptualną scenografią z szeregiem rekwizytów nawiązujących wizerunkowo do ilustracji promowanego albumu, mobilnym oraz potężnym, wyłaniającym się zza sceny Eddiem, w szerszym zakresie wykorzystano również pirotechnikę. W stosunku do wielu późniejszych ekstrawagancji koncertowych, były to wciąż dość nieśmiałe, choć przykuwające uwagę publiczności rozwiązania[163].

Kiedy brytyjski magazyn „Kerrang!” podsumowywał mijający rok, a czytelników poproszono o wytypowanie stu najlepszych albumów metalowych, nie było wątpliwości – Piece of Mind uplasował się na pozycji pierwszej, zaraz za nim znalazł się The Number of the Beast, a w Top 20 znalazły się inne wydawnictwa zespołu. Podobnie wyglądały zestawienia w innych rejonach świata. Brytyjczycy stali się najpoważniejszymi pretendentami do miana „Największej formacji heavymetalowej świata”[164]. W roku premiery nakład czwartego albumu przekroczył 2 mln sprzedanych kopii[56].

We wrześniu kolejnego roku na rynku pojawił się piąty studyjny longplay, zatytułowany Powerslave. Ozdobiony charakterystyczną ilustracją okładkową autorstwa Dereka Riggsa, przenoszącą słuchacza w realia starożytnego Egiptu. Krążek przynosił ponad 50 min. dopracowanego technicznie, klasycznego heavy metalu, w tym dwa przebojowe, uznawane za klasyki gatunku single „Aces High” (UK Top 20) i „2 Minutes to Midnight” plasujący się pod Top 10 brytyjskiej listy małych płytek[165]. Jednak wizytówkami nowej propozycji grupy były oparty na efektownym, orientalizującym riffie utwór tytułowy oraz ponad trzynastominutowa, progresywna suita „Rime of the Ancient Mariner”, którą Harris napisał po zapoznaniu się z dziełem brytyjskiego poety, prekursora romantyzmu w poezji brytyjskiej, Samuela Taylora Coleridge’a pt. „Rymy Sędziwego Marynarza”[166]. Nigdy wcześniej żaden zespół heavymetalowy nie dokonał tak przekonującego mariażu wymagającej tematyki wywodzącej się z tradycji literackiej z ciężkimi brzmieniami. Dzięki takim kompozycjom jak wspomniany „Rime of the Ancient Mariner”, Brytyjczycy wespół z kanadyjską formacją Rush, wywarli nieprzeceniony wpływ na nurt progresywnego oraz technicznego metalu. Krytycy byli zgodni w ocenach, uznając Powerslave nie tylko za szczytowe osiągnięcie artystyczne Brytyjczyków, ale w ówczesnym czasie całego nurtu[167].

Album zyskał ogromną popularność, osiągając w pierwszym tygodniu po premierze pozycję 2 bestsellerów w Wielkiej Brytanii (ustępował pierwszeństwa jedynie albumowi składankowemu, który według obowiązujących kryteriów nie powinien znaleźć się w zestawieniu)[167], natomiast w USA osiągnął ostatecznie miejsce 12 notowania Billboard 200, z łatwością uzyskując status platynowej płyty. W ciągu roku czasu od rynkowej premiery sprzedaż Powerslave przekroczyła próg 3 mln kopii[56]. Po latach LP osiągnął nakład szacowany na ponad 2 mln kopii sprzedanych w samych tylko Stanach, z nalepkami różnych dystrybutorów[168]. Potężna trasa promująca ten album (200 koncertów zagranych w 28 krajach, w ciągu 13 miesięcy dla niemal 3,7 mln[169][170] widzów)[171] rozpoczęła się pięcioma błyskawicznie wyprzedanymi koncertami w Polsce, podczas których Brytyjczycy jako pierwszy w historii wykonawca zachodni, zaprezentowali pełną produkcję estradową[172]. „World Slavery Tour 1984/85” była wielkim widowiskiem, którego poszczególne elementy zostały oparte na grafikach znanych z promowanego albumu. Scena przypominała wnętrze egipskiej świątyni, zwieńczonej ruchomymi, ozdobionymi freskami i malowidłami rampami świateł, które kryły około 800 reflektorów, za muzykami zmieniały się ogromne, panoramiczne tła przedstawiające piramidy i ich wnętrza, wykorzystano szereg efektów pirotechnicznych, ogromny, rozsuwany sarkofag skrywający Eddiego – Faraona oraz kilkumetrową mumię przemierzającą estradę. Zespół używał także potężnej aparatury nagłaśniającej o mocy 152 tys. wat. Sprzęt przewożono w ogromnych ciężarówkach. Było to pierwsze z wielu późniejszych tournées w historii grupy, podczas których zaprezentowano tzw. superprodukcję koncertową[173].

Zainteresowanie koncertami było od samego początku ogromne. W Polsce (wówczas PRL) każdorazowo gromadziły się nadkomplety publiczności w dziesięciotysięcznych halach. Pięć koncertów przyciągnęło ponad 70 tys. widzów, wliczając w to obserwatorów postronnych (2 – 5 tys. każdorazowo)[174]. Oficjalnie komunistyczne władze nie wydały nawet zezwolenia na gromadzenie się tak licznych audytoriów składających się z młodzieży, podczas wieczornych koncertów zorganizowanych w różnych miejscach kraju, w ciągu zaledwie jednego tygodnia[174]. Trasa przetarła szlak dla wszystkich późniejszych, dużych imprez heavymetalowych organizowanych w Polsce[175].

Scorpions
Przejdź do nawigacji
Przejdź do wyszukiwania
Scorpions
Ilustracja
Koncert Scorpions w 2014 roku (od lewej: Klaus Meine, Matthias Jabs, Rudolf Schenker, Paweł Mąciwoda)
Inne nazwy

The Scorpions, Nameless
Rok założenia

12 listopada 1965
Pochodzenie

Niemcy (Hanower)
Gatunek

hard rock
heavy metal[1]
Aktywność

od 1965
Wydawnictwo

Rhino Records
RCA
Mercury
EMI
Atlantic
WEA
BMG
MTV Unplugged
Sony Music
Powiązania

Tarja
Kottak
Michael Schenker Group
UFO
TSA
Oddział Zamknięty
Skład
Klaus Meine
Rudolf Schenker
Matthias Jabs
Paweł Mąciwoda
Mikkey Dee
Byli członkowie
Joe Wyman
Michael Schenker
Jürgen Rosenthal
Rudy Lenners
Uli Jon Roth
Wolfgang Dziony
Francis Buchholz
Herman Rarebell
Ralph Rieckermann
James Kottak
Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa

Scorpions – zespół założony 12 listopada 1965 roku w Hanowerze (Niemcy), wykonujący muzykę z pogranicza hard rocka i heavy metalu. Trzon zespołu stanowią założyciel grupy, gitarzysta Rudolf Schenker oraz wokalista Klaus Meine.

Zespół znany jest z utworu „Rock You Like a Hurricane”, będącego w latach 80. hymnem zespołu, a także z wielu singli takich jak: „Still Loving You”, „Wind of Change" czy „Send Me an Angel”.

Zespół notowany był na 46. miejscu VH1's Greatest Artists of Hard Rock[2], a utwór „Rock You Like a Hurricane” na 18. miejscu VH1's list of the 100 Greatest Hard Rock Songs[3].

Scorpions są jednym z najlepiej sprzedających się zespołów wszech czasów, z wynikiem ponad 75 milionów sprzedanych płyt na całym świecie[4].
Logotyp zespołu
Spis treści

1 Historia
1.1 Powstanie i pierwsze kroki (1965–1973)
1.2 Wzrost popularności (1974–1978)
1.3 Największa popularność (1979–1992)
1.4 Późniejsze lata (1993–2010)
1.5 Czasy najnowsze (od 2010)
2 Skład
2.1 Obecny skład
2.2 Byli członkowie zespołu
3 Dyskografia
3.1 Albumy studyjne
3.2 Albumy koncertowe
4 Wideografia
4.1 VHS
4.2 DVD
4.3 Blu-ray
4.4 Inne albumy związane ze Scorpions
5 Inne utwory zespołu
6 Covery utworów zespołu
7 Przypisy
8 Linki zewnętrzne

Historia
Powstanie i pierwsze kroki (1965–1973)

Gitarzysta rytmiczny Rudolf Schenker założył zespół w 1965 roku. Początkowo, utwory grupy były inspirowane Bigbitem, a Schenker był również wokalistą[5]. Jeszcze przed wydaniem pierwszej płyty do zespołu dołączył wokalista Klaus Meine, z którym do dziś stanowią trzon grupy i młodszy brat Rudolfa, Michael.

Debiutancki album Lonesome Crow wydany w 1972 roku – w składzie: K. Meine (wokal), R. Schenker (gitara rytmiczna), M. Schenker (gitara prowadząca), W. Dziony (perkusja) i Lothar Heimberg (gitara basowa)[6] wpisywał się w nurt rocka progresywnego[7] i uważany jest za największe artystyczne dokonanie zespołu.

W czasie odbywania trasy koncertowej Lonesome Crow Tour, Scorpions zaczęli współpracować z brytyjskim zespołem rockowym UFO. W ostatnim etapie trasy, Michael Schenker, przystał na propozycję lidera UFO, Phila Mogga i przeszedł do brytyjskiej grupy[8].

Odejście Michaela, które pokryło się czasowo z powołaniem do wojska Rudolfa, doprowadziło do rozpadu zespołu, jednak w 1973 roku, gitarzysta i kompozytor Uli Jon Roth, który pomógł niemieckiej grupie dokończyć Lonesome Crow Tour, dostał od Rudolfa Schenkera ofertę przystania do Scorpions i reaktywowania grupy w nowym składzie. Roth nie przystał na to, ponieważ wolał pozostać w zespole Dawn Road, ale Schenker był bardzo zdeterminowany i ostatecznie on sam dołączył do zespołu Rotha, w którego skład wchodzili jeszcze Francis Buchholz (gitara basowa), Achim Kirschning (instrumenty klawiszowe) i Jürgen Rosenthal (perkusja). Po krótkim czasie, do grupy dołączył Klaus Meine. Mimo tego, że dawnych Scorpionsów było w zespole mniej, grupa Dawn Road zmieniła nazwę na Scorpions, ponieważ nazwa tej drugiej była już dobrze znana na niemieckiej scenie rockowej. Następny album zespołu był więc wydany pod nową nazwą[9].
Wzrost popularności (1974–1978)

W roku 1974 reaktywowany zespół wydał swój drugi album – Fly to the Rainbow, który okazał się być o wiele większym sukcesem komercyjnym niż poprzedni, a piosenki takie jak „Speedy’s Coming” ustaliły brzmienie zespołu. Po nagraniu albumu zespół zdecydował się opuścić Achim Kirschning, a wkrótce po tym Jürgen Rosenthal został wcielony do armii (w 1976 roku dołączył do niemieckiego zespołu Eloy, grającego rock progresywny, z którym nagrał trzy płyty). W lipcu 1974 zastąpił go Jurgen Fechter, a w 1975 roku, nowym perkusistą Scorpions, został Belg, Rudy Lenners.
Klaus Meine – frontman, wokalista

Tego samego roku (1975) ukazał się kolejny album – In Trance, który stanowił ogromny krok do przodu i wprowadził do zespołu formułę heavymetalową. Utwory takie jak „In Trance”, „Dark Lady”, czy „Robot Man”, zjednały zespołowi rzesze fanów, zarówno w kraju, jak i za granicą. Album zapoczątkował również wieloletnią, owocną współpracę zespołu z producentem Dieterem Dierksem, pod którego okiem zespół stopniowo ewoluował tworząc utwory z gatunku klasycznego hard rocka i heavy metalu („Top of the Bill”, „Pictured Life”, „Catch Your Train”), sporadycznie próbował sił w repertuarze balladowym („In Your Park”), tworzył także utwory oceniane dziś jako zalążki power metalu („He’s a Woman, She’s a Man”). W międzyczasie nagrywane były także utwory psychodeliczne, czasami nawiązujące do dokonań Jimiego Hendrixa, głównie za sprawą upodobań kompozytora i gitarzysty Uliego Rotha („Hell-Cat”, „Polar Nights”, „Virgin Killer”)[10].

W roku 1976 Scorpions wydali swój czwarty album – Virgin Killer. Okładka albumu przedstawiała nagą, nastoletnią dziewczynę za złamaną szybą, a zaprojektował ją Stefan Bohle, który był product managerem RCA Records – wydawcy płyty. Kontrowersyjna okładka przyczyniła się do wielkiego zainteresowania medialnego płytą, co bardzo korzystnie odbiło się na jej sprzedaży i rozpoznawalności zespołu, ale również do wielu krytycznych głosów i dyskusji na temat poprawności, co spowodowało, że w niektórych krajach okładka została zastąpiona inną, mniej prowokującą[11]. Płyta pod względem muzycznym również okazała się sukcesem – została ciepło przyjęta zarówno przez fanów, jak i krytyków.

Następnego roku Rudy Lenners zrezygnował z członkostwa z powodów osobistych, a na jego miejsce przyszedł Herman Rarebell.

Gdy zespół przygotowywał swój następny album – Taken by Force, RCA Records, podjęła większe wysiłki w celu promowania albumu w sklepach oraz w radiu, dodając do niektórych pozycji wydawniczych wytwórni singiel „Steamrock Fever”, co sprawiło, że sprzedaż nowej płyty systematycznie rosła, ale za to popsuło relacje w zespole. Roth nie był zadowolony z powodu komercyjnego kursu, obranego przez wytwórnię, na dodatek dochodziły do tego przyczyny artystyczne – był zachwycony muzyką Jimiego Hendrixa[12], pragnął jak najbardziej ulec jej wpływom i wnieść tę myśl do zespołu. Rudolf Schenker i Klaus Meine mieli jednak inną wizję dalszego rozwoju, pragnęli podbić rynek amerykański, co wiązało się z tworzeniem muzyki dostosowanej do ówczesnej pop kultury, nie odbiegającej jednak od klasycznego hard rocka. Roth odszedł z zespołu, po odbyciu trasy koncertowej w Japonii, tworząc własny zespół Electric Sun, nie czekając na wydanie nagranego podczas japońskiego tournée, dwupłytowego albumu Tokyo Tapes. Płyta, która była pierwszym koncertowym albumem zespołu, została wydana w 1978 roku w Europie i USA, pół roku po jego japońskiej wersji i okazała się olbrzymim sukcesem – rozeszła się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy, osiągając status złotej płyty.

W tym samym czasie grupa szukała nowego gitarzysty prowadzącego. Po przesłuchaniu około 140 gitarzystów, do Scorpions dołączył grający w zespole do dziś Matthias Jabs.
Największa popularność (1979–1992)

Po zyskaniu nowego gitarzysty, Scorpions przerwali współpracę z RCA i związali się z wytwórniami Mercury Records i EMI, aby podbić Stany Zjednoczone. Grupa rozpoczęła pracę nad siódmym albumem – Lovedrive. Zaledwie kilka tygodni później, do zespołu powrócił Michael Schenker, wyrzucony z brytyjskiego UFO za nadużywanie alkoholu i eksperymenty z narkotykami[13], aby wziąć przez krótki czas udział w pracy nad nową płytą. Dało to zespołowi trzech gitarzystów (choć w ostatecznej wersji wkład młodszego z braci Schenker został ograniczony do jedynie trzech utworów). Lovedrive, płyta dość różnorodna stylistycznie (m.in. metalowe utwory, np. „Another Piece of Meat”, ballady, np. „Holiday” i „Always Somewhere” czy instrumentalny „Coast to Coast”) została wysoko oceniona przez krytyków i publiczność, a wyniki sprzedaży również były bardzo dobre. Album ten ugruntował „formułę Scorpions”, czyli charakterystyczne dla grupy połączenie twardych hard rockowych piosenek i melodyjnych ballad. Wyzywająca okładka płyty została wybrana na „Najlepszą okładką albumu z roku 1979” przez magazyn Playboy[14].
Rudolf Schenker – założyciel zespołu, gitarzysta

Po nagraniu i wydaniu płyty, członkowie zespołu zadecydowali, aby pozostawić Michaela w grupie, co spowodowało, że Jabs przeszedł do rezerwy. W czasie trwania trasy koncertowej promującej album, okazało się jednak, że młodszy z braci Schenkerów nadal ma problemy z alkoholem, aż w końcu, pijany, przewrócił się na scenie podczas występu. Matthias miał zastępować Michaela w razie, gdyby nie był w stanie występować, ale już w kwietniu 1979 roku, podczas trasy koncertowej po Francji, całkowicie zajął miejsce, kompletnie nie radzącego sobie ze swoim nałogiem Michaela Schenkera.

W 1980 roku ukazał się album Animal Magnetism, zawierający takie klasyki jak „Make It Real”, czy „The Zoo”. Album, oprócz dobrego brzmienia, swój sukces zawdzięczał po raz kolejny prowokacyjnej okładce, na której widniał siedzący doberman i dziewczyna klęcząca przed zwróconym tyłem mężczyzną.

Wkrótce po ukazaniu się albumu Meine zaczął mieć kłopoty ze swoim gardłem. Okazało się, że niezbędna będzie operacja strun głosowych i nie wiadomo było, czy będzie mógł po niej kiedykolwiek śpiewać[5].

W tym samym czasie zespół zaczął pracę nad albumem Blackout. Do zespołu został zaproszony amerykański wokalista heavymetalowy, Don Dokken, aby zapewnić grupie wokal, w czasie, gdy Klaus Meine dochodził do siebie po operacji. Stan jego gardła poprawił się niespodziewanie szybko i wokalista był w stanie dokończyć album. Blackout został wydany w roku 1981 i szybko stał się najlepiej sprzedającym się do tej pory albumem zespołu, osiągając status platyny, ugruntowując tym samym międzynarodową popularność grupy. Wyleczony głos Maine nie okazał podczas nagrań najmniejszej słabości, a elektryzujący wokal połączony z twardym, hardrockowym brzmieniem, sprawił, że zarówno krytycy, jak i fani byli zachwyceni. Płyta zrodziła trzy single: „Blackout”, „No One Like You” i „Dynamite”.
Matthias Jabs – gitarzysta prowadzący

W 1983, na fali popularności ostatniego albumu, Scorpions zagrali dla ponad 375 000 fanów, drugiego dnia trzydniowego US Festival w kalifornijskim San Bernardino podczas Memorial Day Weekend of 1983[15]. Koncert grupy został wyemitowany na żywo w MTV, co dało zespołowi szeroką ekspozycję swojego show w Stanach Zjednoczonych.

W roku 1984 ukazał się dziesiąty, przełomowy album grupy – Love at First Sting, zawierający wiele pamiętnych, ponadczasowych utworów, który z marszu podbił słuchaczy, wdarł się na szczyty list przebojów i sprzedał się w ogromnej liczbie egzemplarzy, ostatecznie nadając zespołowi status supergwiazd. Płyta, napędzana przez singiel „Rock You Like a Hurricane”, osiągnęła w USA podwójną platynę w ciągu miesiąca od premiery.

MTV wyemitowało klipy do utworów „Rock You Like a Hurricane”, „Bad Boys Running Wild”, „Big City Nights” i power ballady „Still Loving You” i przeznaczyło na nie znaczny czas antenowy, co przyczyniło się znacząco do jeszcze szerszego spopularyzowania albumu. Kanał nadał również zespołowi tytuł „Ambasadorzy Rocka”, co zmartwiło znawców branży, widzących w tym zakulisowe wsparcie. Magazyn Rolling Stone dał zespołowi przydomek „Herosi Heavy Metalu”. Dla zespołu rozpoczął się okres udanych tras koncertowych i występów na wielkich festiwalach rockowych, m.in. Rock in Rio (1985) z Ozzym Osbourne’em, AC/DC i Iron Maiden oraz na Monsters of Rock m.in. wraz z Metallicą, Van Halen, Dokken i Kingdom Come.

Po roku intensywnego koncertowania po całym świecie, w 1985 roku zespół postanowili wydać drugi album koncertowy – World Wide Live, zawierający nagrania z występów, które grupa odbyła w ciągu poprzedniego roku. Jednocześnie ukazała się promująca album, pionierska w formie kaseta video pod tym samym tytułem – impresja z życia zespołu w czasie trasy koncertowej, zawierająca również fragmenty koncertów. Album okazał się kolejnym sukcesem, osiągając 14 pozycję na liście przebojów w Stanach Zjednoczonych i 18 w Wielkiej Brytanii.

Po czterech latach zespół powrócił do studia, aby nagrać kolejną płytę studyjną – Savage Amusement. Wydana w 1988 roku (cztery lata po poprzednim albumie studyjnym), płyta prezentowała bardziej dopracowany i dojrzały dźwięk, podobny do stylu Def Leppard. Album sprzedał się dobrze, ale był też uważany za coś rozczarowującego. Recenzenci uznali Savage Amusement za najgorszą płytę zespołu, a jednym z zarzutów było „słabe, plastikowe brzmienie”[16]. Mimo krytyki, album zyskał dużą popularność w stacjach radiowych, a grupa nadal z powodzeniem koncertowała.

Podczas Savage Amusement Tour w 1988, zespół stał się drugą zachodnią formacją (nieamerykańską), która zagrała w Związku Radzieckim (Uriah Heep występowała w 1987), dając koncert w Leningradzie dla 200000 fanów rocka zza żelaznej kurtyny. Rok później, grupa wystąpiła na Moscow Music Peace Festival, wraz z innymi zachodnimi zespołami, takimi jak: Mötley Crüe, Cinderella, Bon Jovi, Ozzy Osbourne i Skid Row, a także rosyjskimi (między innymi Gorky Park). W rezultacie, Scorpions zdobyli w Rosji liczną grupę fanów i jeszcze niejednokrotnie tam powracali[17].

Chcąc zdystansować się od niepochlebnych ocen Savage Amusement, grupa podjęła decyzję o zakończeniu długoletniej współpracy z producentem Dieterem Dierksem, który był znany jako aktywny „szósty członek zespołu”. Jego miejsce zajął Keith Olsen.

W 1990 roku ukazał się album Crazy World, charakteryzujący się mniej wygładzonym, wręcz garażowym brzmieniem. Płyta stała się największym komercyjnym sukcesem w historii zespołu, zajmując wysokie pozycje na listach przebojów i osiągając gigantyczny nakład, głównie dzięki melodyjnej balladzie Wind of Change z tekstem odnoszącym się do przemian ustrojowych w Europie Środkowo-Wschodniej[18]. Utwór stał się przebojem w wielu krajach, triumfując na większości list przebojów i jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych melodii w całej historii muzyki. Przed „Wind of Change” pojawiały się w mediach bardziej rockowe utwory z tej płyty – „Tease Me Please Me” oraz „Don’t Believe Her”. Ponadto, dużą popularność zyskał również utwór „Send Me an Angel”, wydany też jako singel.

21 lipca 1990 zespół wziął udział w berlińskim koncercie The Wall Live in Berlin zorganizowanym przez Rogera Watersa z okazji upadku Muru Berlińskiego.

Dwa lata później zespół opuścił wieloletni basista grupy, Francis Buchholz. Jego odejście odbyło się w atmosferze skandalu, wcześniej bowiem wspomniany muzyk dopuścił się malwersacji finansowych i naraził zespół na problemy finansowe i prawne. Nowym basistą został Ralph Rieckermann.
Późniejsze lata (1993–2010)

W 1993 roku ukazał się dwunasty album studyjny Scorpions – Face the Heat, którym muzycy chcieli się zdystansować od postrzegania ich twórczości poprzez pryzmat „Wind of Change”. M.in. dlatego pierwszym singlem z tej płyty był jeden z najcięższych utworów płyty – „Alien Nation”. Album oceniany jest jako zbyt nierówny. Płyta okazała się umiarkowanym sukcesem, nie powtórzyła sukcesu komercyjnego Crazy World – ani „Alien Nation”, ani ballada „Under the Same Sun”, nie zbliżyły się nawet do poziomu „Wind of Change”.

W roku 1995 wyprodukowany został trzeci album koncertowy grupy – Live Bites, zawierający nagrania z pożegnalnej trasy koncertowej z długoletnim perkusistą, Hermanem Rarebellem, który postanowił rozpocząć pracę w studio nagraniowym, jego miejsce zajął znany wcześniej m.in. z Kingdom Come Amerykanin James Kottak. Choć w porównaniu z poprzednim albumem koncertowym World Wide Live, Live Bites miało technologicznie czystszy dźwięk – sprzedaż była o wiele niższa.

Kolejne wydawnictwa studyjne Scorpions to eksperymenty, m.in. próba stworzenia melodyjnej płyty poprockowej (Pure Instinct – 1996), a także płyty z zastosowaniem dźwięków elektronicznych (Eye II Eye – 1999). Oba albumy nie osiągnęły sukcesu komercyjnego, nie znalazły uznania także u fanów zespołu i u recenzentów.

Dobre recenzje towarzyszyły ukazaniu się albumów, na których znalazły się głównie nowe wersje kompozycji z lat 80., wykonywanych z orkiestrą symfoniczną Berliner Philharmoniker – Moment of Glory (2000), oraz koncertowej płyty „unplugged”, czyli aranżacji utworów w stylistyce akustycznej (2001) – Acoustica. Oba wydawnictwa powstały dzięki pomocy Christiana Kolonovitsa – austriackiego kompozytora i dyrygenta.

Również album Unbreakable z nowymi utworami z 2004 roku mimo pewnych niedoskonałości uzyskał pozytywne recenzje. Utwory „New Generation”, „Blood Too Hot” czy „Through My Eyes” nawiązywały do charakterystycznego dla Scorpions stylu z okresu ich największej popularności.
Paweł Mąciwoda – basista zespołu

W czasie nagrywania tej płyty do zespołu dołączył nowy basista – Paweł Mąciwoda (znany m.in. ze współpracy z zespołem Oddział Zamknięty), dotychczasowy postanowił zająć się nagrywaniem muzyki filmowej w USA.

W 2006 r. – wraz z gośćmi – byłymi członkami zespołu Scorpions – Ulim Rothem, Michaelem Schenkerem oraz Hermanem Rarebellem, grupa wystąpiła na festiwalu Wacken Open Air. Zapis koncertu ukazał się na DVD.

14 maja 2007 roku ukazał się album – Humanity – Hour 1. Jest to pierwszy album koncepcyjny w historii zespołu. Duży wpływ na styl muzyczny miał producent Desmond Child. Muzyka zawarta na tym albumie jest dość różnorodna stylistycznie. Znajdują się tu utwory nawiązujące do heavy metalu, hard rocka, pop-rocka, popu, a także do nu metalu.

4 czerwca 2009 roku grupa dała w Gdańsku koncert w Stoczni Gdańskiej w ramach cyklu Przestrzeń Wolności.
Czasy najnowsze (od 2010)

24 stycznia 2010 roku na swojej oficjalnej stronie internetowej zespół podziękował wszystkim fanom za wsparcie i ogłosił zakończenie kariery. Miało to nastąpić po kilkuletniej trasie koncertowej promującej płytę Sting in the Tail[19]. Album, zgodnie z zapowiedziami, był nawiązaniem do twórczości zespołu z lat 80., ale z nowym brzmieniem. Zauważają to recenzenci i słuchacze, większość z nich ocenia album bardzo wysoko[20]. Gitarzysta Matthias Jabs wspomniał m.in. o możliwości występu Scorpionsów na otwarciu piłkarskich Mistrzostw Świata, które odbyły się w 2014 roku w Brazylii. W wywiadzie dla Arizona Republic powiedział:

To nie jest jeszcze potwierdzone, ale jest na to szansa. Nie pozwolimy na to, by się nam wyślizgnęła. Nikt nie mówił, że nigdy później nie wystąpimy na scenie, na jeden koncert gdzieś w świecie. Bo dlaczego nie? Jeśli ktoś desperacko będzie chciał nas zobaczyć – to ok, jesteśmy. Jest też możliwość, że znudzi nam się siedzenie w domu i wtedy zdzwonimy się i stwierdzimy „zagrajmy kilka koncertów”. Ale takie intensywne trasy koncertowe, jakie gramy od dekad, zdecydowanie zbliżają się do końca.

Matthias Jabs[21]
Mikkey Dee – perkusista

4 listopada 2011 nakładem wytwórni płytowej Sony Music ukazała się płyta Comeblack zawierająca nowe wersje dawnych utworów zespołu Scorpions oraz interpretacje z repertuaru innych wykonawców[22].

31 sierpnia 2012 roku grupa zagrała w zajezdni MPK przy ul. Grabiszyńskiej we Wrocławiu. Koncert odbył się z okazji 32. rocznicy dolnośląskiej „Solidarności”[23].

W dniach 11, 12 i 14 września 2013 roku zespół wystąpił w trzech koncertach z serii MTV Unplugged, które zorganizowano w odnowionym starożytnym Teatrze Lycabettus w stolicy Grecji – Atenach. Z koncertów powstał materiał audio i wideo pt. „Scorpions – MTV Unplugged”. Tego samego roku ukazała się dwupłytowa reedycja albumu Crazy World (Deluxe Edition) wzbogacona o dodatkowy bonusowy materiał zawierający m.in. przebój „Wind of Change” wykonany w kilku różnych wersjach językowych. Dodatkowa płyta DVD zawierała materiał z trasy Crazy World Tour z 1991 roku oraz cztery teledyski z singli[24].

Mimo wcześniejszych zapowiedzi zespół nie zawiesił działalności. Ostateczną decyzją nadal ma zamiar nagrywać i występować na żywo[25]. 20 lutego 2015 roku ukazał się album studyjny Return to Forever (tłum. „Powrót na zawsze”)[26]. W tym samym roku, z okazji 50-lecia istnienia zespołu, została zorganizowana trasa koncertowa, wznowiono także albumy z poprawionym cyfrowo dźwiękiem: Taken by Force, Tokyo Tapes, Lovedrive, Animal Magnetism, Blackout, Love at First Sting, Savage Amusement oraz World Wide Live, które uzupełniono m.in. niepublikowanymi do tej pory utworami, nagraniami koncertowymi i pierwotnymi wersjami dotychczas opublikowanych utworów. Reedycje te pojawiły się zarówno w postaci płyt winylowych, jak i CD, a emisji towarzyszyły wydawnictwa DVD z wywiadami z obecnymi i byłymi członkami zespołu, teledyskami, koncertami i innymi niepublikowanymi wcześniej materiałami[27][28].

W 2016 roku, do zespołu dołączył perkusista Mikkey Dee (ex Motörhead, King Diamond, Thin Lizzy)[29]. 24 listopada 2017 wydana została kompilacja największych ballad zespołu – Born To Touch Your Feelings, wzbogacona o materiał premierowy[30]. Na 2020 rok grupa zapowiedziała nowy album studyjny[31][32]. Finalnie ukazał się on w 2022 i został zatytułowany Rock Believer[33].
Skład
Obecny skład

Klaus Meine – wokal, gitara elektryczna (w utworach instrumentalnych) (od 1969)
Rudolf Schenker – gitara rytmiczna, gitara prowadząca w utworach Still Loving You oraz Wind of Change (od 1965)
Matthias Jabs – gitara prowadząca (od 1978)
Paweł Mąciwoda – gitara basowa, okazjonalnie gitara elektryczna (w utworach instrumentalnych) (od 2003)
Mikkey Dee – perkusja (od 2016)

Byli członkowie zespołu

Wolfgang Dziony – perkusja (1965–1972)
Lothar Heimberg – gitara basowa (1968–1972)
Michael Schenker – gitara prowadząca (1971–1973, 1978)
Joe Wyman – perkusja (1972)
Jürgen Rosenthal – perkusja (1973–1975)
Uli Jon Roth – gitara prowadząca (1973–1978)
Francis Buchholz – gitara basowa (1973–1992)
Rudy Lenners – perkusja (1975–1977)
Herman Rarebell – perkusja (1977–1995)
Ralph Rieckermann – gitara basowa (1992–2003)
James Kottak – perkusja, gitara rytmiczna (w utworach instrumentalnych) (1996–2016)

Dyskografia
Albumy studyjne

1972 Lonesome Crow
1974 Fly to the Rainbow
1975 In Trance
1976 Virgin Killer
1977 Taken by Force
1979 Lovedrive
1980 Animal Magnetism
1982 Blackout
1984 Love at First Sting
1988 Savage Amusement
1990 Crazy World
1993 Face the Heat
1996 Pure Instinct
1999 Eye II Eye
2000 Moment of Glory (z orkiestrą symfoniczną)
2004 Unbreakable
2007 Humanity – Hour 1
2010 Sting in the Tail
2011 Comeblack
2015 Return to Forever
2022 Rock Believer

Albumy koncertowe

1978 Tokyo Tapes
1985 World Wide Live
1995 Live Bites
2001 Acoustica
2013 MTV Unplugged

Wideografia
VHS

1985 First Sting
1985 World Wide Live
1988 To Russia with Love
1989 Moscow Music Peace Festival
1991 Crazy World Tour Live

DVD

2000 Moment of Glory
2001 Acoustica
2002 A Savage Crazy World
2005 Unbreakable World Tour 2004: One Night in Vienna
2007 Live at Wacken Open Air 2006: A Night to Remember
2009 Amazonia. Live In The Jungle
2013 MTV Unplugged

Blu-ray

2011 Get Your Sting And Blackout Live in 3D

Inne albumy związane ze Scorpions

1983 Love at First Sting (Studio Soundboard Live Rehearsal) – nagrania demo pierwotnych wersji utworów wydanych na płycie Love at First Sting z sekcją rytmiczną w składzie Jimmy Bain – Bobby Rondinelli.
2000 A Tribute To The Scorpions – covery utworów Scorpions, różni wykonawcy
2009 Taken B-Side – nieoficjalne wydawnictwo zawierające większość utworów nagranych przez Scorpions, ale nie publikowanych na płytach z oficjalnej dyskografii

Inne utwory zespołu

Wybrane utwory z singli oraz te, które ukazały się jako bonusy na płytach długogrających:

„Hey You” (singel, bonus na płycie Animal Magnetism, wyd. specjalne z okazji 50-lecia zespołu)
„Cause I Love You” (demo, bonus na płycie Lovedrive, wyd. specjalne z okazji 50-lecia zespołu)
„Destin” (bonus na płycie Face the heat)
„Daddy’s Girl” (bonus na płycie Face the heat)
„White Dove” (cover z repertuaru grupy Omega, bonus na płycie Live Bites)
„Rubber Fucker”
„Too Far”
„Dreamers”
„Cold”
„Thunder and Lightning”

Utwory z singli, nie wydane na żadnej dużej płycie:

„Partners in Crime”
„Miracle”
„When love kills love”

Utwory ze składanek:

„Cause I Love You”
„Can’t Explain” – cover z repertuaru The Who
„Edge of Time”
„Living for Tomorrow”
„Back to You”
„Bad For Good”
„Over the Top”
„Love is Blind”
„Start Me Up” – angielskojęzyczna wersja „Du Bist so Schmutzig”

Utwory niewydane:

„New Horizons” – istnieje tylko amatorskie nagranie z koncertu
„My Generation” – cover z repertuaru The Who, wykonanie koncertowe wspólnie z Faith No More

Covery utworów zespołu

czyli utwory napisane przez Scorpions i nagrane również przez innych wykonawców

„The Zoo” – Bruce Dickinson, Roy Z
„The Sails of Charon” – Testament
„Animal Magnetism” – Testament
„He’s a Woman, She’s a Man” – Helloween
„Still Loving You” – Sonata Arctica
„Coming Home” – Tankard
„Blackout” – Stratovarius
„Blackout” – Six Feet Under
„Rock You Like a Hurricane” – Sinergy
„Crying Days” (błędnie przedstawiane jako „Polar Nights”) – Therion
„Fly to the Rainbow” – Therion
„In Trance” – Fates Warning
„Rock You Like a Hurricane” – Green Day
„Blackout” – Rob Halford
„Top of the Bill” – Steel Prophet
„When the Smoke is Going Down” – System of a Down – 57-sekundowy fragment
„Another Piece of Meat” – Metalium
„Don’t Stop at the Top” – Children of Bodom
„The Sails of Charon” – Yngwie Malmsteen
„Still Loving You” – Omega

Przypisy

Encyclopaedia Metallum – Scorpions.
VH1's 100 Greatest Artists of Hard Rock – Rate Your Music. rateyourmusic.com. [dostęp 2015-08-28].
VH1’s 100 Greatest Hard Rock Songs – Stereogum. [dostęp 2015-08-28].
Nie chcą zejść ze sceny. Oto najwięksi muzyczni oldboye (pol.). dziennik.pl. [dostęp 2015-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-25)].
Wolfgang Strauss: Scorpions Band-History. the-scorpions.com. [dostęp 2015-08-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-09)].
Michael Schenker Interview Guitarist talks Ozzy Osbourne and more. [dostęp 2015-08-28].
Scorpions: Lonesome Crow (1972). [dostęp 2015-08-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-23)].
Scorpions – piosenki, płyty, biografia. muzyka.onet.pl. [dostęp 2015-08-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-22)].
Official Uli Jon Roth Website. ulijonroth.com. [dostęp 2015-08-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-10)].
Official Uli Jon Roth Website. ulijonroth.com. [dostęp 2015-08-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-15)].
Paweł Pałasz: Rock’n’Roll Will Never Die!: [Artykuł Historie okładek: „Virgin Killer” Scorpions]. [dostęp 2015-08-28].
Uli Jon Roth (ang.). http://www.guitarmadesimple.com. [dostęp 2009-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-07)].
Nieoficjalna Polska strona o Scorpions. scorpions.pl. [dostęp 2015-08-28].
Nieoficjalna Polska strona o Scorpions. scorpions.pl. [dostęp 2015-08-28].
US Festival 1983 Setlists. setlist.fm. [dostęp 2015-08-31].
Scorpions: „Savage Amusement”. terazrock.pl. [dostęp 2015-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-23)].
Scorpions. Interview with Klaus Meine. metal-rules.com. [dostęp 2015-08-28].
Konserwatywne utwory. Scorpions wyśpiewuje hymn wolności „Wind of changes”. [dostęp 2015-08-31].
Scorpions: „We Have Reached The End Of The Road” (ang.). blabbermouth.net, 2010-01-24. [dostęp 2010-01-24].
Michał Boroń, Jadą z jadem, muzyka.interia.pl, 5 kwietnia 2010 [dostęp 2018-12-20] [zarchiwizowane z adresu 2014-09-17].
Scorpions: To nie będzie koniec (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2012-06-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-19)].
Michał Kirmuć: Recenzja Scorpions – „Comeblack” (pol.). terazmuzyka.pl. [dostęp 2011-12-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-20)].
goyo: Scorpions rozpalili zajezdnię MPK [zdjęcia] (pol.). mmwroclaw.pl. [dostęp 2012-09-01].
Scorpions – „Crazy World”, discogs.com [dostęp 2018-08-16] (ang.).
Scorpions wracają na dobre do grania (pol.). cgm.pl. [dostęp 2013-01-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-10)].
Return to Forever by Scorpions on iTunes (ang.). itunes.apple.com. [dostęp 2015-03-01].
Scorpions na 50-lecie wyda reedycję najlepszych płyt (pol.). antyradio.pl. [dostęp 2015-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-02)].
Scorpions prezentuje zremasterowane albumy (pol.). antyradio.pl. [dostęp 2015-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-12)].
Former Motörhead Drummer Mikkey Dee joins Scorpions as permanent member (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2016-09-13].
Scorpions – Born To Touch Your Feelings – Best Of Rock Ballads, Discogs [dostęp 2019-02-19] (ang.).
Martin Kielty, Scorpions Aim for New Album in Fall 2020, Ultimate Classic Rock [dostęp 2020-02-11] (ang.).
Bartłomiej Pasiak, Klaus Meine ze Scorpions: „Idziemy w dobrą stronę, aby album ukazał się w przyszłym roku”, MetalNews.pl, 21 maja 2019 [dostęp 2020-02-11] (pol.).

Nowa płyta Scorpions: Rock Believer, magazyngitarzysta.pl [dostęp 2022-04-11] (pol.).

Linki zewnętrzne

Oficjalna strona zespołu

Kontrola autorytatywna (zespół rockowy):

ISNI: 0000 0001 1091 6387VIAF: 153545381LCCN: n92004348GND: 5168096-8BnF: 139064042SUDOC: 083049150NKC: xx0017959BIBSYS: 10004590WorldCat: lccn-n92004348

Encyklopedia internetowa:

NE.se: scorpions

pde

Scorpions
Kategoria:

Niemieckie zespoły rockowe

Menu nawigacyjne

Nie jesteś zalogowany
Dyskusja
Edycje
Utwórz konto
Zaloguj się

Artykuł
Dyskusja

Czytaj
Edytuj
Edytuj kod źródłowy
Historia i autorzy

Szukaj

Strona główna
Losuj artykuł
Kategorie artykułów
Najlepsze artykuły
Częste pytania (FAQ)

Dla czytelników

O Wikipedii
Zgłoś błąd
Kontakt
Wspomóż Wikipedię

Dla wikipedystów

Pierwsze kroki
Portal wikipedystów
Ogłoszenia
Zasady
Pomoc
Ostatnie zmiany

Narzędzia

Linkujące
Zmiany w linkowanych
Prześlij plik
Strony specjalne
Link do tej wersji
Informacje o tej stronie
Cytowanie tego artykułu
Element Wikidanych
Zaproponuj do mediów społecznościowych

Drukuj lub eksportuj

Utwórz książkę
Pobierz jako PDF
Wersja do druku

W innych projektach

Wikimedia Commons
Wikicytaty

W innych językach

العربية
Արեւմտահայերէն
Asturianu
Azərbaycanca
تۆرکجه
বাংলা
Беларуская
Беларуская (тарашкевіца)
Български
Bosanski
Brezhoneg
Català
Чӑвашла
Čeština
Dansk
Deutsch
Eesti
Ελληνικά
Emiliàn e rumagnòl
English
Español
Esperanto
Euskara
فارسی
Français
Galego
ગુજરાતી
한국어
Հայերեն
हिन्दी
Hrvatski
Bahasa Indonesia
Italiano
עברית
Jawa
ಕನ್ನಡ
ქართული
Latviešu
Lietuvių
Magyar
Македонски
Bahasa Melayu
Монгол
မြန်မာဘာသာ
Nederlands
日本語
Norsk bokmål
Oʻzbekcha/ўзбекча
Português
Română
Русский
Shqip
Simple English
Slovenčina
Ślůnski
Српски / srpski
Srpskohrvatski / српскохрватски
Suomi
Svenska
தமிழ்
Татарча/tatarça
ไทย
Türkçe
Українська
Vèneto
Vepsän kel’
Tiếng Việt
Võro
吴语
粵語
中文

Edytuj linki

Tę stronę ostatnio edytowano 3 cze 2022, 08:37.
Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

Polityka prywatności
O Wikipedii
Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność
Wersja mobilna
Dla deweloperów
Statystyki
Komunikat na temat ciastecze