Scorpions
Przejdź do nawigacji
Przejdź do wyszukiwania
Scorpions
Ilustracja
Koncert Scorpions w 2014 roku (od lewej: Klaus Meine, Matthias Jabs, Rudolf Schenker, Paweł Mąciwoda)
Inne nazwy

The Scorpions, Nameless
Rok założenia

12 listopada 1965
Pochodzenie

Niemcy (Hanower)
Gatunek

hard rock
heavy metal[1]
Aktywność

od 1965
Wydawnictwo

Rhino Records
RCA
Mercury
EMI
Atlantic
WEA
BMG
MTV Unplugged
Sony Music
Powiązania

Tarja
Kottak
Michael Schenker Group
UFO
TSA
Oddział Zamknięty
Skład
Klaus Meine
Rudolf Schenker
Matthias Jabs
Paweł Mąciwoda
Mikkey Dee
Byli członkowie
Joe Wyman
Michael Schenker
Jürgen Rosenthal
Rudy Lenners
Uli Jon Roth
Wolfgang Dziony
Francis Buchholz
Herman Rarebell
Ralph Rieckermann
James Kottak
Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa

Scorpions – zespół założony 12 listopada 1965 roku w Hanowerze (Niemcy), wykonujący muzykę z pogranicza hard rocka i heavy metalu. Trzon zespołu stanowią założyciel grupy, gitarzysta Rudolf Schenker oraz wokalista Klaus Meine.

Zespół znany jest z utworu „Rock You Like a Hurricane”, będącego w latach 80. hymnem zespołu, a także z wielu singli takich jak: „Still Loving You”, „Wind of Change" czy „Send Me an Angel”.

Zespół notowany był na 46. miejscu VH1's Greatest Artists of Hard Rock[2], a utwór „Rock You Like a Hurricane” na 18. miejscu VH1's list of the 100 Greatest Hard Rock Songs[3].

Scorpions są jednym z najlepiej sprzedających się zespołów wszech czasów, z wynikiem ponad 75 milionów sprzedanych płyt na całym świecie[4].
Logotyp zespołu
Spis treści

1 Historia
1.1 Powstanie i pierwsze kroki (1965–1973)
1.2 Wzrost popularności (1974–1978)
1.3 Największa popularność (1979–1992)
1.4 Późniejsze lata (1993–2010)
1.5 Czasy najnowsze (od 2010)
2 Skład
2.1 Obecny skład
2.2 Byli członkowie zespołu
3 Dyskografia
3.1 Albumy studyjne
3.2 Albumy koncertowe
4 Wideografia
4.1 VHS
4.2 DVD
4.3 Blu-ray
4.4 Inne albumy związane ze Scorpions
5 Inne utwory zespołu
6 Covery utworów zespołu
7 Przypisy
8 Linki zewnętrzne

Historia
Powstanie i pierwsze kroki (1965–1973)

Gitarzysta rytmiczny Rudolf Schenker założył zespół w 1965 roku. Początkowo, utwory grupy były inspirowane Bigbitem, a Schenker był również wokalistą[5]. Jeszcze przed wydaniem pierwszej płyty do zespołu dołączył wokalista Klaus Meine, z którym do dziś stanowią trzon grupy i młodszy brat Rudolfa, Michael.

Debiutancki album Lonesome Crow wydany w 1972 roku – w składzie: K. Meine (wokal), R. Schenker (gitara rytmiczna), M. Schenker (gitara prowadząca), W. Dziony (perkusja) i Lothar Heimberg (gitara basowa)[6] wpisywał się w nurt rocka progresywnego[7] i uważany jest za największe artystyczne dokonanie zespołu.

W czasie odbywania trasy koncertowej Lonesome Crow Tour, Scorpions zaczęli współpracować z brytyjskim zespołem rockowym UFO. W ostatnim etapie trasy, Michael Schenker, przystał na propozycję lidera UFO, Phila Mogga i przeszedł do brytyjskiej grupy[8].

Odejście Michaela, które pokryło się czasowo z powołaniem do wojska Rudolfa, doprowadziło do rozpadu zespołu, jednak w 1973 roku, gitarzysta i kompozytor Uli Jon Roth, który pomógł niemieckiej grupie dokończyć Lonesome Crow Tour, dostał od Rudolfa Schenkera ofertę przystania do Scorpions i reaktywowania grupy w nowym składzie. Roth nie przystał na to, ponieważ wolał pozostać w zespole Dawn Road, ale Schenker był bardzo zdeterminowany i ostatecznie on sam dołączył do zespołu Rotha, w którego skład wchodzili jeszcze Francis Buchholz (gitara basowa), Achim Kirschning (instrumenty klawiszowe) i Jürgen Rosenthal (perkusja). Po krótkim czasie, do grupy dołączył Klaus Meine. Mimo tego, że dawnych Scorpionsów było w zespole mniej, grupa Dawn Road zmieniła nazwę na Scorpions, ponieważ nazwa tej drugiej była już dobrze znana na niemieckiej scenie rockowej. Następny album zespołu był więc wydany pod nową nazwą[9].
Wzrost popularności (1974–1978)

W roku 1974 reaktywowany zespół wydał swój drugi album – Fly to the Rainbow, który okazał się być o wiele większym sukcesem komercyjnym niż poprzedni, a piosenki takie jak „Speedy’s Coming” ustaliły brzmienie zespołu. Po nagraniu albumu zespół zdecydował się opuścić Achim Kirschning, a wkrótce po tym Jürgen Rosenthal został wcielony do armii (w 1976 roku dołączył do niemieckiego zespołu Eloy, grającego rock progresywny, z którym nagrał trzy płyty). W lipcu 1974 zastąpił go Jurgen Fechter, a w 1975 roku, nowym perkusistą Scorpions, został Belg, Rudy Lenners.
Klaus Meine – frontman, wokalista

Tego samego roku (1975) ukazał się kolejny album – In Trance, który stanowił ogromny krok do przodu i wprowadził do zespołu formułę heavymetalową. Utwory takie jak „In Trance”, „Dark Lady”, czy „Robot Man”, zjednały zespołowi rzesze fanów, zarówno w kraju, jak i za granicą. Album zapoczątkował również wieloletnią, owocną współpracę zespołu z producentem Dieterem Dierksem, pod którego okiem zespół stopniowo ewoluował tworząc utwory z gatunku klasycznego hard rocka i heavy metalu („Top of the Bill”, „Pictured Life”, „Catch Your Train”), sporadycznie próbował sił w repertuarze balladowym („In Your Park”), tworzył także utwory oceniane dziś jako zalążki power metalu („He’s a Woman, She’s a Man”). W międzyczasie nagrywane były także utwory psychodeliczne, czasami nawiązujące do dokonań Jimiego Hendrixa, głównie za sprawą upodobań kompozytora i gitarzysty Uliego Rotha („Hell-Cat”, „Polar Nights”, „Virgin Killer”)[10].

W roku 1976 Scorpions wydali swój czwarty album – Virgin Killer. Okładka albumu przedstawiała nagą, nastoletnią dziewczynę za złamaną szybą, a zaprojektował ją Stefan Bohle, który był product managerem RCA Records – wydawcy płyty. Kontrowersyjna okładka przyczyniła się do wielkiego zainteresowania medialnego płytą, co bardzo korzystnie odbiło się na jej sprzedaży i rozpoznawalności zespołu, ale również do wielu krytycznych głosów i dyskusji na temat poprawności, co spowodowało, że w niektórych krajach okładka została zastąpiona inną, mniej prowokującą[11]. Płyta pod względem muzycznym również okazała się sukcesem – została ciepło przyjęta zarówno przez fanów, jak i krytyków.

Następnego roku Rudy Lenners zrezygnował z członkostwa z powodów osobistych, a na jego miejsce przyszedł Herman Rarebell.

Gdy zespół przygotowywał swój następny album – Taken by Force, RCA Records, podjęła większe wysiłki w celu promowania albumu w sklepach oraz w radiu, dodając do niektórych pozycji wydawniczych wytwórni singiel „Steamrock Fever”, co sprawiło, że sprzedaż nowej płyty systematycznie rosła, ale za to popsuło relacje w zespole. Roth nie był zadowolony z powodu komercyjnego kursu, obranego przez wytwórnię, na dodatek dochodziły do tego przyczyny artystyczne – był zachwycony muzyką Jimiego Hendrixa[12], pragnął jak najbardziej ulec jej wpływom i wnieść tę myśl do zespołu. Rudolf Schenker i Klaus Meine mieli jednak inną wizję dalszego rozwoju, pragnęli podbić rynek amerykański, co wiązało się z tworzeniem muzyki dostosowanej do ówczesnej pop kultury, nie odbiegającej jednak od klasycznego hard rocka. Roth odszedł z zespołu, po odbyciu trasy koncertowej w Japonii, tworząc własny zespół Electric Sun, nie czekając na wydanie nagranego podczas japońskiego tournée, dwupłytowego albumu Tokyo Tapes. Płyta, która była pierwszym koncertowym albumem zespołu, została wydana w 1978 roku w Europie i USA, pół roku po jego japońskiej wersji i okazała się olbrzymim sukcesem – rozeszła się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy, osiągając status złotej płyty.

W tym samym czasie grupa szukała nowego gitarzysty prowadzącego. Po przesłuchaniu około 140 gitarzystów, do Scorpions dołączył grający w zespole do dziś Matthias Jabs.
Największa popularność (1979–1992)

Po zyskaniu nowego gitarzysty, Scorpions przerwali współpracę z RCA i związali się z wytwórniami Mercury Records i EMI, aby podbić Stany Zjednoczone. Grupa rozpoczęła pracę nad siódmym albumem – Lovedrive. Zaledwie kilka tygodni później, do zespołu powrócił Michael Schenker, wyrzucony z brytyjskiego UFO za nadużywanie alkoholu i eksperymenty z narkotykami[13], aby wziąć przez krótki czas udział w pracy nad nową płytą. Dało to zespołowi trzech gitarzystów (choć w ostatecznej wersji wkład młodszego z braci Schenker został ograniczony do jedynie trzech utworów). Lovedrive, płyta dość różnorodna stylistycznie (m.in. metalowe utwory, np. „Another Piece of Meat”, ballady, np. „Holiday” i „Always Somewhere” czy instrumentalny „Coast to Coast”) została wysoko oceniona przez krytyków i publiczność, a wyniki sprzedaży również były bardzo dobre. Album ten ugruntował „formułę Scorpions”, czyli charakterystyczne dla grupy połączenie twardych hard rockowych piosenek i melodyjnych ballad. Wyzywająca okładka płyty została wybrana na „Najlepszą okładką albumu z roku 1979” przez magazyn Playboy[14].
Rudolf Schenker – założyciel zespołu, gitarzysta

Po nagraniu i wydaniu płyty, członkowie zespołu zadecydowali, aby pozostawić Michaela w grupie, co spowodowało, że Jabs przeszedł do rezerwy. W czasie trwania trasy koncertowej promującej album, okazało się jednak, że młodszy z braci Schenkerów nadal ma problemy z alkoholem, aż w końcu, pijany, przewrócił się na scenie podczas występu. Matthias miał zastępować Michaela w razie, gdyby nie był w stanie występować, ale już w kwietniu 1979 roku, podczas trasy koncertowej po Francji, całkowicie zajął miejsce, kompletnie nie radzącego sobie ze swoim nałogiem Michaela Schenkera.

W 1980 roku ukazał się album Animal Magnetism, zawierający takie klasyki jak „Make It Real”, czy „The Zoo”. Album, oprócz dobrego brzmienia, swój sukces zawdzięczał po raz kolejny prowokacyjnej okładce, na której widniał siedzący doberman i dziewczyna klęcząca przed zwróconym tyłem mężczyzną.

Wkrótce po ukazaniu się albumu Meine zaczął mieć kłopoty ze swoim gardłem. Okazało się, że niezbędna będzie operacja strun głosowych i nie wiadomo było, czy będzie mógł po niej kiedykolwiek śpiewać[5].

W tym samym czasie zespół zaczął pracę nad albumem Blackout. Do zespołu został zaproszony amerykański wokalista heavymetalowy, Don Dokken, aby zapewnić grupie wokal, w czasie, gdy Klaus Meine dochodził do siebie po operacji. Stan jego gardła poprawił się niespodziewanie szybko i wokalista był w stanie dokończyć album. Blackout został wydany w roku 1981 i szybko stał się najlepiej sprzedającym się do tej pory albumem zespołu, osiągając status platyny, ugruntowując tym samym międzynarodową popularność grupy. Wyleczony głos Maine nie okazał podczas nagrań najmniejszej słabości, a elektryzujący wokal połączony z twardym, hardrockowym brzmieniem, sprawił, że zarówno krytycy, jak i fani byli zachwyceni. Płyta zrodziła trzy single: „Blackout”, „No One Like You” i „Dynamite”.
Matthias Jabs – gitarzysta prowadzący

W 1983, na fali popularności ostatniego albumu, Scorpions zagrali dla ponad 375 000 fanów, drugiego dnia trzydniowego US Festival w kalifornijskim San Bernardino podczas Memorial Day Weekend of 1983[15]. Koncert grupy został wyemitowany na żywo w MTV, co dało zespołowi szeroką ekspozycję swojego show w Stanach Zjednoczonych.

W roku 1984 ukazał się dziesiąty, przełomowy album grupy – Love at First Sting, zawierający wiele pamiętnych, ponadczasowych utworów, który z marszu podbił słuchaczy, wdarł się na szczyty list przebojów i sprzedał się w ogromnej liczbie egzemplarzy, ostatecznie nadając zespołowi status supergwiazd. Płyta, napędzana przez singiel „Rock You Like a Hurricane”, osiągnęła w USA podwójną platynę w ciągu miesiąca od premiery.

MTV wyemitowało klipy do utworów „Rock You Like a Hurricane”, „Bad Boys Running Wild”, „Big City Nights” i power ballady „Still Loving You” i przeznaczyło na nie znaczny czas antenowy, co przyczyniło się znacząco do jeszcze szerszego spopularyzowania albumu. Kanał nadał również zespołowi tytuł „Ambasadorzy Rocka”, co zmartwiło znawców branży, widzących w tym zakulisowe wsparcie. Magazyn Rolling Stone dał zespołowi przydomek „Herosi Heavy Metalu”. Dla zespołu rozpoczął się okres udanych tras koncertowych i występów na wielkich festiwalach rockowych, m.in. Rock in Rio (1985) z Ozzym Osbourne’em, AC/DC i Iron Maiden oraz na Monsters of Rock m.in. wraz z Metallicą, Van Halen, Dokken i Kingdom Come.

Po roku intensywnego koncertowania po całym świecie, w 1985 roku zespół postanowili wydać drugi album koncertowy – World Wide Live, zawierający nagrania z występów, które grupa odbyła w ciągu poprzedniego roku. Jednocześnie ukazała się promująca album, pionierska w formie kaseta video pod tym samym tytułem – impresja z życia zespołu w czasie trasy koncertowej, zawierająca również fragmenty koncertów. Album okazał się kolejnym sukcesem, osiągając 14 pozycję na liście przebojów w Stanach Zjednoczonych i 18 w Wielkiej Brytanii.

Po czterech latach zespół powrócił do studia, aby nagrać kolejną płytę studyjną – Savage Amusement. Wydana w 1988 roku (cztery lata po poprzednim albumie studyjnym), płyta prezentowała bardziej dopracowany i dojrzały dźwięk, podobny do stylu Def Leppard. Album sprzedał się dobrze, ale był też uważany za coś rozczarowującego. Recenzenci uznali Savage Amusement za najgorszą płytę zespołu, a jednym z zarzutów było „słabe, plastikowe brzmienie”[16]. Mimo krytyki, album zyskał dużą popularność w stacjach radiowych, a grupa nadal z powodzeniem koncertowała.

Podczas Savage Amusement Tour w 1988, zespół stał się drugą zachodnią formacją (nieamerykańską), która zagrała w Związku Radzieckim (Uriah Heep występowała w 1987), dając koncert w Leningradzie dla 200000 fanów rocka zza żelaznej kurtyny. Rok później, grupa wystąpiła na Moscow Music Peace Festival, wraz z innymi zachodnimi zespołami, takimi jak: Mötley Crüe, Cinderella, Bon Jovi, Ozzy Osbourne i Skid Row, a także rosyjskimi (między innymi Gorky Park). W rezultacie, Scorpions zdobyli w Rosji liczną grupę fanów i jeszcze niejednokrotnie tam powracali[17].

Chcąc zdystansować się od niepochlebnych ocen Savage Amusement, grupa podjęła decyzję o zakończeniu długoletniej współpracy z producentem Dieterem Dierksem, który był znany jako aktywny „szósty członek zespołu”. Jego miejsce zajął Keith Olsen.

W 1990 roku ukazał się album Crazy World, charakteryzujący się mniej wygładzonym, wręcz garażowym brzmieniem. Płyta stała się największym komercyjnym sukcesem w historii zespołu, zajmując wysokie pozycje na listach przebojów i osiągając gigantyczny nakład, głównie dzięki melodyjnej balladzie Wind of Change z tekstem odnoszącym się do przemian ustrojowych w Europie Środkowo-Wschodniej[18]. Utwór stał się przebojem w wielu krajach, triumfując na większości list przebojów i jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych melodii w całej historii muzyki. Przed „Wind of Change” pojawiały się w mediach bardziej rockowe utwory z tej płyty – „Tease Me Please Me” oraz „Don’t Believe Her”. Ponadto, dużą popularność zyskał również utwór „Send Me an Angel”, wydany też jako singel.

21 lipca 1990 zespół wziął udział w berlińskim koncercie The Wall Live in Berlin zorganizowanym przez Rogera Watersa z okazji upadku Muru Berlińskiego.

Dwa lata później zespół opuścił wieloletni basista grupy, Francis Buchholz. Jego odejście odbyło się w atmosferze skandalu, wcześniej bowiem wspomniany muzyk dopuścił się malwersacji finansowych i naraził zespół na problemy finansowe i prawne. Nowym basistą został Ralph Rieckermann.
Późniejsze lata (1993–2010)

W 1993 roku ukazał się dwunasty album studyjny Scorpions – Face the Heat, którym muzycy chcieli się zdystansować od postrzegania ich twórczości poprzez pryzmat „Wind of Change”. M.in. dlatego pierwszym singlem z tej płyty był jeden z najcięższych utworów płyty – „Alien Nation”. Album oceniany jest jako zbyt nierówny. Płyta okazała się umiarkowanym sukcesem, nie powtórzyła sukcesu komercyjnego Crazy World – ani „Alien Nation”, ani ballada „Under the Same Sun”, nie zbliżyły się nawet do poziomu „Wind of Change”.

W roku 1995 wyprodukowany został trzeci album koncertowy grupy – Live Bites, zawierający nagrania z pożegnalnej trasy koncertowej z długoletnim perkusistą, Hermanem Rarebellem, który postanowił rozpocząć pracę w studio nagraniowym, jego miejsce zajął znany wcześniej m.in. z Kingdom Come Amerykanin James Kottak. Choć w porównaniu z poprzednim albumem koncertowym World Wide Live, Live Bites miało technologicznie czystszy dźwięk – sprzedaż była o wiele niższa.

Kolejne wydawnictwa studyjne Scorpions to eksperymenty, m.in. próba stworzenia melodyjnej płyty poprockowej (Pure Instinct – 1996), a także płyty z zastosowaniem dźwięków elektronicznych (Eye II Eye – 1999). Oba albumy nie osiągnęły sukcesu komercyjnego, nie znalazły uznania także u fanów zespołu i u recenzentów.

Dobre recenzje towarzyszyły ukazaniu się albumów, na których znalazły się głównie nowe wersje kompozycji z lat 80., wykonywanych z orkiestrą symfoniczną Berliner Philharmoniker – Moment of Glory (2000), oraz koncertowej płyty „unplugged”, czyli aranżacji utworów w stylistyce akustycznej (2001) – Acoustica. Oba wydawnictwa powstały dzięki pomocy Christiana Kolonovitsa – austriackiego kompozytora i dyrygenta.

Również album Unbreakable z nowymi utworami z 2004 roku mimo pewnych niedoskonałości uzyskał pozytywne recenzje. Utwory „New Generation”, „Blood Too Hot” czy „Through My Eyes” nawiązywały do charakterystycznego dla Scorpions stylu z okresu ich największej popularności.
Paweł Mąciwoda – basista zespołu

W czasie nagrywania tej płyty do zespołu dołączył nowy basista – Paweł Mąciwoda (znany m.in. ze współpracy z zespołem Oddział Zamknięty), dotychczasowy postanowił zająć się nagrywaniem muzyki filmowej w USA.

W 2006 r. – wraz z gośćmi – byłymi członkami zespołu Scorpions – Ulim Rothem, Michaelem Schenkerem oraz Hermanem Rarebellem, grupa wystąpiła na festiwalu Wacken Open Air. Zapis koncertu ukazał się na DVD.

14 maja 2007 roku ukazał się album – Humanity – Hour 1. Jest to pierwszy album koncepcyjny w historii zespołu. Duży wpływ na styl muzyczny miał producent Desmond Child. Muzyka zawarta na tym albumie jest dość różnorodna stylistycznie. Znajdują się tu utwory nawiązujące do heavy metalu, hard rocka, pop-rocka, popu, a także do nu metalu.

4 czerwca 2009 roku grupa dała w Gdańsku koncert w Stoczni Gdańskiej w ramach cyklu Przestrzeń Wolności.
Czasy najnowsze (od 2010)

24 stycznia 2010 roku na swojej oficjalnej stronie internetowej zespół podziękował wszystkim fanom za wsparcie i ogłosił zakończenie kariery. Miało to nastąpić po kilkuletniej trasie koncertowej promującej płytę Sting in the Tail[19]. Album, zgodnie z zapowiedziami, był nawiązaniem do twórczości zespołu z lat 80., ale z nowym brzmieniem. Zauważają to recenzenci i słuchacze, większość z nich ocenia album bardzo wysoko[20]. Gitarzysta Matthias Jabs wspomniał m.in. o możliwości występu Scorpionsów na otwarciu piłkarskich Mistrzostw Świata, które odbyły się w 2014 roku w Brazylii. W wywiadzie dla Arizona Republic powiedział:

To nie jest jeszcze potwierdzone, ale jest na to szansa. Nie pozwolimy na to, by się nam wyślizgnęła. Nikt nie mówił, że nigdy później nie wystąpimy na scenie, na jeden koncert gdzieś w świecie. Bo dlaczego nie? Jeśli ktoś desperacko będzie chciał nas zobaczyć – to ok, jesteśmy. Jest też możliwość, że znudzi nam się siedzenie w domu i wtedy zdzwonimy się i stwierdzimy „zagrajmy kilka koncertów”. Ale takie intensywne trasy koncertowe, jakie gramy od dekad, zdecydowanie zbliżają się do końca.

Matthias Jabs[21]
Mikkey Dee – perkusista

4 listopada 2011 nakładem wytwórni płytowej Sony Music ukazała się płyta Comeblack zawierająca nowe wersje dawnych utworów zespołu Scorpions oraz interpretacje z repertuaru innych wykonawców[22].

31 sierpnia 2012 roku grupa zagrała w zajezdni MPK przy ul. Grabiszyńskiej we Wrocławiu. Koncert odbył się z okazji 32. rocznicy dolnośląskiej „Solidarności”[23].

W dniach 11, 12 i 14 września 2013 roku zespół wystąpił w trzech koncertach z serii MTV Unplugged, które zorganizowano w odnowionym starożytnym Teatrze Lycabettus w stolicy Grecji – Atenach. Z koncertów powstał materiał audio i wideo pt. „Scorpions – MTV Unplugged”. Tego samego roku ukazała się dwupłytowa reedycja albumu Crazy World (Deluxe Edition) wzbogacona o dodatkowy bonusowy materiał zawierający m.in. przebój „Wind of Change” wykonany w kilku różnych wersjach językowych. Dodatkowa płyta DVD zawierała materiał z trasy Crazy World Tour z 1991 roku oraz cztery teledyski z singli[24].

Mimo wcześniejszych zapowiedzi zespół nie zawiesił działalności. Ostateczną decyzją nadal ma zamiar nagrywać i występować na żywo[25]. 20 lutego 2015 roku ukazał się album studyjny Return to Forever (tłum. „Powrót na zawsze”)[26]. W tym samym roku, z okazji 50-lecia istnienia zespołu, została zorganizowana trasa koncertowa, wznowiono także albumy z poprawionym cyfrowo dźwiękiem: Taken by Force, Tokyo Tapes, Lovedrive, Animal Magnetism, Blackout, Love at First Sting, Savage Amusement oraz World Wide Live, które uzupełniono m.in. niepublikowanymi do tej pory utworami, nagraniami koncertowymi i pierwotnymi wersjami dotychczas opublikowanych utworów. Reedycje te pojawiły się zarówno w postaci płyt winylowych, jak i CD, a emisji towarzyszyły wydawnictwa DVD z wywiadami z obecnymi i byłymi członkami zespołu, teledyskami, koncertami i innymi niepublikowanymi wcześniej materiałami[27][28].

W 2016 roku, do zespołu dołączył perkusista Mikkey Dee (ex Motörhead, King Diamond, Thin Lizzy)[29]. 24 listopada 2017 wydana została kompilacja największych ballad zespołu – Born To Touch Your Feelings, wzbogacona o materiał premierowy[30]. Na 2020 rok grupa zapowiedziała nowy album studyjny[31][32]. Finalnie ukazał się on w 2022 i został zatytułowany Rock Believer[33].
Skład
Obecny skład

Klaus Meine – wokal, gitara elektryczna (w utworach instrumentalnych) (od 1969)
Rudolf Schenker – gitara rytmiczna, gitara prowadząca w utworach Still Loving You oraz Wind of Change (od 1965)
Matthias Jabs – gitara prowadząca (od 1978)
Paweł Mąciwoda – gitara basowa, okazjonalnie gitara elektryczna (w utworach instrumentalnych) (od 2003)
Mikkey Dee – perkusja (od 2016)

Byli członkowie zespołu

Wolfgang Dziony – perkusja (1965–1972)
Lothar Heimberg – gitara basowa (1968–1972)
Michael Schenker – gitara prowadząca (1971–1973, 1978)
Joe Wyman – perkusja (1972)
Jürgen Rosenthal – perkusja (1973–1975)
Uli Jon Roth – gitara prowadząca (1973–1978)
Francis Buchholz – gitara basowa (1973–1992)
Rudy Lenners – perkusja (1975–1977)
Herman Rarebell – perkusja (1977–1995)
Ralph Rieckermann – gitara basowa (1992–2003)
James Kottak – perkusja, gitara rytmiczna (w utworach instrumentalnych) (1996–2016)

Dyskografia
Albumy studyjne

1972 Lonesome Crow
1974 Fly to the Rainbow
1975 In Trance
1976 Virgin Killer
1977 Taken by Force
1979 Lovedrive
1980 Animal Magnetism
1982 Blackout
1984 Love at First Sting
1988 Savage Amusement
1990 Crazy World
1993 Face the Heat
1996 Pure Instinct
1999 Eye II Eye
2000 Moment of Glory (z orkiestrą symfoniczną)
2004 Unbreakable
2007 Humanity – Hour 1
2010 Sting in the Tail
2011 Comeblack
2015 Return to Forever
2022 Rock Believer

Albumy koncertowe

1978 Tokyo Tapes
1985 World Wide Live
1995 Live Bites
2001 Acoustica
2013 MTV Unplugged

Wideografia
VHS

1985 First Sting
1985 World Wide Live
1988 To Russia with Love
1989 Moscow Music Peace Festival
1991 Crazy World Tour Live

DVD

2000 Moment of Glory
2001 Acoustica
2002 A Savage Crazy World
2005 Unbreakable World Tour 2004: One Night in Vienna
2007 Live at Wacken Open Air 2006: A Night to Remember
2009 Amazonia. Live In The Jungle
2013 MTV Unplugged

Blu-ray

2011 Get Your Sting And Blackout Live in 3D

Inne albumy związane ze Scorpions

1983 Love at First Sting (Studio Soundboard Live Rehearsal) – nagrania demo pierwotnych wersji utworów wydanych na płycie Love at First Sting z sekcją rytmiczną w składzie Jimmy Bain – Bobby Rondinelli.
2000 A Tribute To The Scorpions – covery utworów Scorpions, różni wykonawcy
2009 Taken B-Side – nieoficjalne wydawnictwo zawierające większość utworów nagranych przez Scorpions, ale nie publikowanych na płytach z oficjalnej dyskografii

Inne utwory zespołu

Wybrane utwory z singli oraz te, które ukazały się jako bonusy na płytach długogrających:

„Hey You” (singel, bonus na płycie Animal Magnetism, wyd. specjalne z okazji 50-lecia zespołu)
„Cause I Love You” (demo, bonus na płycie Lovedrive, wyd. specjalne z okazji 50-lecia zespołu)
„Destin” (bonus na płycie Face the heat)
„Daddy’s Girl” (bonus na płycie Face the heat)
„White Dove” (cover z repertuaru grupy Omega, bonus na płycie Live Bites)
„Rubber Fucker”
„Too Far”
„Dreamers”
„Cold”
„Thunder and Lightning”

Utwory z singli, nie wydane na żadnej dużej płycie:

„Partners in Crime”
„Miracle”
„When love kills love”

Utwory ze składanek:

„Cause I Love You”
„Can’t Explain” – cover z repertuaru The Who
„Edge of Time”
„Living for Tomorrow”
„Back to You”
„Bad For Good”
„Over the Top”
„Love is Blind”
„Start Me Up” – angielskojęzyczna wersja „Du Bist so Schmutzig”

Utwory niewydane:

„New Horizons” – istnieje tylko amatorskie nagranie z koncertu
„My Generation” – cover z repertuaru The Who, wykonanie koncertowe wspólnie z Faith No More

Covery utworów zespołu

czyli utwory napisane przez Scorpions i nagrane również przez innych wykonawców

„The Zoo” – Bruce Dickinson, Roy Z
„The Sails of Charon” – Testament
„Animal Magnetism” – Testament
„He’s a Woman, She’s a Man” – Helloween
„Still Loving You” – Sonata Arctica
„Coming Home” – Tankard
„Blackout” – Stratovarius
„Blackout” – Six Feet Under
„Rock You Like a Hurricane” – Sinergy
„Crying Days” (błędnie przedstawiane jako „Polar Nights”) – Therion
„Fly to the Rainbow” – Therion
„In Trance” – Fates Warning
„Rock You Like a Hurricane” – Green Day
„Blackout” – Rob Halford
„Top of the Bill” – Steel Prophet
„When the Smoke is Going Down” – System of a Down – 57-sekundowy fragment
„Another Piece of Meat” – Metalium
„Don’t Stop at the Top” – Children of Bodom
„The Sails of Charon” – Yngwie Malmsteen
„Still Loving You” – Omega

Przypisy

Encyclopaedia Metallum – Scorpions.
VH1's 100 Greatest Artists of Hard Rock – Rate Your Music. rateyourmusic.com. [dostęp 2015-08-28].
VH1’s 100 Greatest Hard Rock Songs – Stereogum. [dostęp 2015-08-28].
Nie chcą zejść ze sceny. Oto najwięksi muzyczni oldboye (pol.). dziennik.pl. [dostęp 2015-03-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-25)].
Wolfgang Strauss: Scorpions Band-History. the-scorpions.com. [dostęp 2015-08-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-08-09)].
Michael Schenker Interview Guitarist talks Ozzy Osbourne and more. [dostęp 2015-08-28].
Scorpions: Lonesome Crow (1972). [dostęp 2015-08-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-23)].
Scorpions – piosenki, płyty, biografia. muzyka.onet.pl. [dostęp 2015-08-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-22)].
Official Uli Jon Roth Website. ulijonroth.com. [dostęp 2015-08-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-10)].
Official Uli Jon Roth Website. ulijonroth.com. [dostęp 2015-08-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-15)].
Paweł Pałasz: Rock’n’Roll Will Never Die!: [Artykuł Historie okładek: „Virgin Killer” Scorpions]. [dostęp 2015-08-28].
Uli Jon Roth (ang.). http://www.guitarmadesimple.com. [dostęp 2009-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-07)].
Nieoficjalna Polska strona o Scorpions. scorpions.pl. [dostęp 2015-08-28].
Nieoficjalna Polska strona o Scorpions. scorpions.pl. [dostęp 2015-08-28].
US Festival 1983 Setlists. setlist.fm. [dostęp 2015-08-31].
Scorpions: „Savage Amusement”. terazrock.pl. [dostęp 2015-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-23)].
Scorpions. Interview with Klaus Meine. metal-rules.com. [dostęp 2015-08-28].
Konserwatywne utwory. Scorpions wyśpiewuje hymn wolności „Wind of changes”. [dostęp 2015-08-31].
Scorpions: „We Have Reached The End Of The Road” (ang.). blabbermouth.net, 2010-01-24. [dostęp 2010-01-24].
Michał Boroń, Jadą z jadem, muzyka.interia.pl, 5 kwietnia 2010 [dostęp 2018-12-20] [zarchiwizowane z adresu 2014-09-17].
Scorpions: To nie będzie koniec (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2012-06-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-06-19)].
Michał Kirmuć: Recenzja Scorpions – „Comeblack” (pol.). terazmuzyka.pl. [dostęp 2011-12-01]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-20)].
goyo: Scorpions rozpalili zajezdnię MPK [zdjęcia] (pol.). mmwroclaw.pl. [dostęp 2012-09-01].
Scorpions – „Crazy World”, discogs.com [dostęp 2018-08-16] (ang.).
Scorpions wracają na dobre do grania (pol.). cgm.pl. [dostęp 2013-01-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-10)].
Return to Forever by Scorpions on iTunes (ang.). itunes.apple.com. [dostęp 2015-03-01].
Scorpions na 50-lecie wyda reedycję najlepszych płyt (pol.). antyradio.pl. [dostęp 2015-08-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-02)].
Scorpions prezentuje zremasterowane albumy (pol.). antyradio.pl. [dostęp 2015-11-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-12)].
Former Motörhead Drummer Mikkey Dee joins Scorpions as permanent member (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2016-09-13].
Scorpions – Born To Touch Your Feelings – Best Of Rock Ballads, Discogs [dostęp 2019-02-19] (ang.).
Martin Kielty, Scorpions Aim for New Album in Fall 2020, Ultimate Classic Rock [dostęp 2020-02-11] (ang.).
Bartłomiej Pasiak, Klaus Meine ze Scorpions: „Idziemy w dobrą stronę, aby album ukazał się w przyszłym roku”, MetalNews.pl, 21 maja 2019 [dostęp 2020-02-11] (pol.).

Nowa płyta Scorpions: Rock Believer, magazyngitarzysta.pl [dostęp 2022-04-11] (pol.).

Linki zewnętrzne

Oficjalna strona zespołu

Kontrola autorytatywna (zespół rockowy):

ISNI: 0000 0001 1091 6387VIAF: 153545381LCCN: n92004348GND: 5168096-8BnF: 139064042SUDOC: 083049150NKC: xx0017959BIBSYS: 10004590WorldCat: lccn-n92004348

Encyklopedia internetowa:

NE.se: scorpions

pde

Scorpions
Kategoria:

Niemieckie zespoły rockowe

Menu nawigacyjne

Nie jesteś zalogowany
Dyskusja
Edycje
Utwórz konto
Zaloguj się

Artykuł
Dyskusja

Czytaj
Edytuj
Edytuj kod źródłowy
Historia i autorzy

Szukaj

Strona główna
Losuj artykuł
Kategorie artykułów
Najlepsze artykuły
Częste pytania (FAQ)

Dla czytelników

O Wikipedii
Zgłoś błąd
Kontakt
Wspomóż Wikipedię

Dla wikipedystów

Pierwsze kroki
Portal wikipedystów
Ogłoszenia
Zasady
Pomoc
Ostatnie zmiany

Narzędzia

Linkujące
Zmiany w linkowanych
Prześlij plik
Strony specjalne
Link do tej wersji
Informacje o tej stronie
Cytowanie tego artykułu
Element Wikidanych
Zaproponuj do mediów społecznościowych

Drukuj lub eksportuj

Utwórz książkę
Pobierz jako PDF
Wersja do druku

W innych projektach

Wikimedia Commons
Wikicytaty

W innych językach

العربية
Արեւմտահայերէն
Asturianu
Azərbaycanca
تۆرکجه
বাংলা
Беларуская
Беларуская (тарашкевіца)
Български
Bosanski
Brezhoneg
Català
Чӑвашла
Čeština
Dansk
Deutsch
Eesti
Ελληνικά
Emiliàn e rumagnòl
English
Español
Esperanto
Euskara
فارسی
Français
Galego
ગુજરાતી
한국어
Հայերեն
हिन्दी
Hrvatski
Bahasa Indonesia
Italiano
עברית
Jawa
ಕನ್ನಡ
ქართული
Latviešu
Lietuvių
Magyar
Македонски
Bahasa Melayu
Монгол
မြန်မာဘာသာ
Nederlands
日本語
Norsk bokmål
Oʻzbekcha/ўзбекча
Português
Română
Русский
Shqip
Simple English
Slovenčina
Ślůnski
Српски / srpski
Srpskohrvatski / српскохрватски
Suomi
Svenska
தமிழ்
Татарча/tatarça
ไทย
Türkçe
Українська
Vèneto
Vepsän kel’
Tiếng Việt
Võro
吴语
粵語
中文

Edytuj linki

Tę stronę ostatnio edytowano 3 cze 2022, 08:37.
Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania.

Polityka prywatności
O Wikipedii
Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność
Wersja mobilna
Dla deweloperów
Statystyki
Komunikat na temat ciastecze

Sabaton
Przejdź do nawigacji
Przejdź do wyszukiwania
Sabaton
ilustracja
Rok założenia

1999
Pochodzenie

Falun
Gatunek

power metal[1][2][3]
heavy metal[3]
Aktywność

od 1999
Wydawnictwo

Underground Symphony, Black Lodge Records, Nuclear Blast
Powiązania

Orphan Gyspy, Stormwind, Raubtier, Civil War, Nocturnal Rites, Downthrust, Evergrey
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Strona internetowa

Sabaton – szwedzka grupa wykonująca muzykę z pogranicza power i heavy metalu. Tematyka większości utworów jest powiązana z wojną.

Powstała w 1999 w Falun. Do 2022 zespół wydał dziesięć albumów studyjnych niejednoznacznie ocenianych przez krytyków muzycznych. W 2006 i 2007 roku uznana za najlepszy zespół hardrockowy w Szwecji[4]. Grupa wielokrotnie występowała w Polsce[5][6][7][8].
Spis treści

1 Historia
2 Muzycy
3 Dyskografia
3.1 Albumy studyjne
3.2 Albumy koncertowe
3.3 Albumy wideo
3.4 Single
3.5 Kompilacje
3.6 Minialbumy
3.7 Inne
4 Teledyski
5 Nagrody i wyróżnienia
6 Przypisy
7 Linki zewnętrzne

Historia
Joakim Brodén podczas koncertu na festiwalu See-Rock 1 sierpnia 2014 roku

Grupa powstała w 1999 roku w Falun z inicjatywy wokalisty i klawiszowca Joakima Brodéna, gitarzystów Rikarda Sundéna i Oskara Monteliusa, basisty Pära Sundströma oraz perkusisty Richarda Larssona. Nazwa zespołu pochodzi od angielskiej nazwy trzewików, czyli części pełnej zbroi płytowej osłaniająca stopę[9]. Zimą 2000 roku w studiu Abyss muzycy zarejestrowali kilka utworów. Tego samego roku nakładem Underground Symphony ukazała się kompilacja pt. Fist for Fight. W 2001 roku Larsson odszedł z zespołu, a zastąpił go Daniel Mullback. 4 marca 2005 roku nakładem Black Lodge Records ukazał się debiutancki album formacji zatytułowany Primo Victoria. Wkrótce potem do grupy dołączył Daniel Mÿhr, który objął część obowiązków Brodéna. W ramach promocji grupa dała szereg koncertów w Niemczech i Szwecji w tym na festiwalach Szwecji Gates of Metal oraz Sweden Rock Festival.

28 lipca 2006 został wydany drugi album grupy pt. Attero Dominatus. Płyta była promowana podczas siedmiotygodniowej europejskiej trasy koncertowej wraz z Edguy i DragonForce. Ponadto do utworów „Attero Dominatus” i „Metal Crüe” zostały zrealizowane teledyski. Natomiast utwór „Angels Calling” mówi o bezcelowych ofiarach samobójczych ataków na okopy podczas I wojny światowej. 16 marca 2007 roku ukazał się trzeci album zespołu pt. Metalizer. Dwupłytowe wydawnictwo zawierało niewydany poprzednio debiutancki album formacji oraz jako bonus demo Fist For Fight. Album dotarł do 21 miejsca szwedzkiej listy sprzedaży. W styczniu 2008 ponownie w studiu Abyss muzycy rozpoczęli prace nad nowym albumem. 30 maja 2008 roku został wydany czwarty album formacji zatytułowany The Art of War. Album został oparty na starożytnej księdze o nazwie Sztuka wojenna, która została napisana w VI w. p.n.e. przez chińskiego stratega Sun Zi. Na płycie znalazła się m.in. kompozycja pt. 40:1 opisująca bitwę pod Wizną. Z kolei utwór „Ghost Division” nawiązuje do niemieckiej 7 Dywizji Pancernej, dowodzonej przez Rommla w czasie kampanii we Francji w 1940.
Pär Sundström podczas koncertu na festiwalu See-Rock 1 sierpnia 2014 roku

Od marca 2008 do listopada 2009 roku muzycy dali siedemdziesiąt dwa koncerty w ramach trasy koncertowej Art of Live Tour. 21 maja 2010 ukazał się piąty album Sabaton zatytułowany Coat of Arms[10]. Na wydawnictwie ukazała się m.in. kompozycja pt. „Uprising” opowiadająca o powstaniu warszawskim z 1944 roku. Teledysk do tej piosenki z udziałem generała Waldemara Skrzypczaka oraz Petera Stormare został nakręcony w maju tego samego roku w Fabryce Norblina w Warszawie. Jego premiera odbyła się 1 sierpnia 2010 roku[11].

W 2012 w zespole doszło do rozłamu, w efekcie skład opuścili Daniel Mÿhr, Daniel Mullback, Rikard Sundén oraz Oskar Montelius[12]. Nowymi członkami zostali: perkusista Robban Bäck oraz gitarzyści Christoffer Rörland i Thobbe Englund[2].

2 marca 2013 członkowie zespołu spotkali się z polskim ministrem MON Tomaszem Siemoniakiem, który wręczył im m.in. pamiątkowe kordziki[13].

Na początku 2014 roku zespół nagrał kolejny, siódmy album, pod tytułem Heroes. Był to pierwszy album studyjny z nowym składem. Pierwszego kwietnia tego roku wyszedł pierwszy singel tej płyty „To Hell And Back”, do którego powstało „lyrics video”. Drugiego maja ukazał się drugi, pt. „Resist And Bite”, a dwa dni przed premierą całej płyty zespół opublikował teledysk do utworu „To Hell And Back”. Album Heroes miał premierę 14 maja 2014 roku w Szwecji, natomiast dwa dni później w całej Europie, 19 maja w Wielkiej Brytanii oraz 27 maja w pozostałych regionach świata.

W 2015 roku udał się w tournée. Podczas sezonu festiwalowego Sabaton zagrał na „Wacken”, na którym zagrali utwór „Gott Mit Uns” ze zmienionym tekstem i pod innym tytułem – „Noch Ein Bier”[14]. Zespół zorganizował niemiecką edycję swojego festiwalu „Sabaton Open Air” – „Noch Ein Bier Fest”[15]. W tym roku w Wiedniu Sabaton zagrał pierwszy koncert z orkiestrą symfoniczną[16]. 2 października 2015 zespół wydał album koncertowy zatytułowany Live on the Sabaton Cruise 2014 nakładem wytwórni Chaos Regins, płyta zawierała zarejestrowany rejs „Sabaton Cruise” z 2014 roku. Płyta została wydana wyłącznie w Japonii.

W 2016 roku ukazał się album The Last Stand, na którym m.in. znalazł się utwór „Winged Hussars” opowiadający o udziale polskiej Husarii w Bitwie pod Wiedniem przeciwko islamskiemu Imperium Osmańskiemu.

W 2019 roku wydano album koncepcyjny The Great War opowiadający o wydarzeniach z I wojny światowej.

Z końcem 2020 roku Joakim Brodén zapowiedział, że ponownie pojawią się w studiu, by nagrać nową płytę[17]. 26 lutego Sabaton opublikował nowy utwór zatytułowany „Livgardet” poświęcony szwedzkiemu pułkowi gwardii królewskiej z okazji 500-lecia jego powstania[17]. Zespół zapowiedział nowy album The War To End All Wars, którego premierę zapowiedziano na 4 marca 2022 roku.
Muzycy

Obecny skład zespołu

Joakim Brodén – śpiew (od 1999), instrumenty klawiszowe (1995-2005, od 2012)
Pär Sundström – gitara basowa (od 1999)
Christoffer Rörland – gitara (od 2012)
Hannes Van Dahl – perkusja (od 2013)
Tommy Johansson – gitara (od 2016)

Muzycy koncertowi

Richard Larsson – perkusja (2006)
Kevin Foley – perkusja (2011)
Robban Bäck – perkusja (2011)
Frédéric Leclercq – gitara (2011)
Snowy Shaw – perkusja (2012–2013)

Byli członkowie zespołu

Richard Larsson – perkusja (1999-2001)
Daniel Mÿhr – instrumenty klawiszowe (2005-2012)
Daniel Mullback – perkusja (2001-2012)
Rikard Sundén – gitara (1999-2012)
Oskar Montelius – gitara (1999-2012)
Robban Bäck – perkusja (2012–2013)
Thobbe Englund – gitara (2012-2016)

Oś czasu

Dyskografia
Albumy studyjne
Rok Dane dot. albumu Pozycja na liście Certyfikat
SWE
[18] CHE
[19] AUT
[20] GER
[21] POL
[22] FIN
[23] BEL (WA)
[24] BEL (FL)
[24] NOR
[25] NLD
[26] UK
[27] US[28]
2005 Primo Victoria

Data: 4 marca 2005
Wydawca: Black Lodge Records

– – – – – – – – – – – –
2006 Attero Dominatus

28 lipca 2006
Wydawca: Black Lodge Records

16 – – – – – – – – – – –
2007 Metalizer

Data: 16 marca 2007
Wydawca: Black Lodge Records

21 – – – – – – – – – – –
2008 The Art of War

Data: 30 maja 2008
Wydawca: Black Lodge Records

5 – – – – – – – – – – –
2010 Coat of Arms

Data: 21 maja 2010
Wydawca: Nuclear Blast Records

4 33 71 19 9 17 – – – – – –

POL: złota płyta[29]

2012 Carolus Rex

Data: 25 maja 2012
Wydawca: Nuclear Blast Records

2 19 23 7 7 9 99 67 21 90 183 –

SWE: platynowa płyta[30]
POL: złota płyta[31]

2014 Heroes

Data: 16 maja 2014
Wydawca: Nuclear Blast Records

1 7 11 3 6 2 72 28 13 37 59 99

SWE: złota płyta[32]
FIN: złota płyta

2016 The Last Stand

Data: 19 sierpnia 2016
Wydawca: Nuclear Blast Records

1 1 2 2 2 1 11 3 11 11 17 63

POL: złota płyta[33]
SWE: złota płyta
CZ: złota płyta[34]

2019 The Great War

Data: 19 lipca 2019
Wydawca: Nuclear Blast Records

1 1 3 1 3 3 19 3 4 13 11 42

POL: złota płyta[35]

2022 The War to End All Wars

Data: 4 marca 2022
Wydawca: Nuclear Blast Records

„–” oznacza, że album nie był notowany.
Albumy koncertowe
Tytuł Dane dot. albumu Pozycja na liście Certyfikat
SWE
[36] CHE
[19] GER
[21] POL
[37] BEL (WA)
[24] BEL (FL)
[24]
World War Live: Battle of the Baltic Sea

Data: 5 sierpnia 2011
Wydawca: Nuclear Blast

25 62 26 9 – –

POL: złota płyta[38]

Swedish Empire Live

Data: 20 września 2013
Wydawca: Nuclear Blast

– – 17 – – 170
Heroes on Tour

Data: 4 marca 2016
Wydawca: Nuclear Blast

– 99 8 – 157 146
„–” oznacza, że album nie był notowany.
Albumy wideo
Tytuł Dane dot. albumu Pozycja na liście
SWE
[39] CHE
[40] AUT
[41] FIN
[42] NLD
[43] JPN
[44]
World War Live: Battle of the Baltic Sea

Data: 5 sierpnia 2011
Wydawca: Nuclear Blast

– – – – – –
Swedish Empire Live

Data: 20 września 2013
Wydawca: Nuclear Blast

1 5 – 1 – –
Heroes on Tour

Data: 4 marca 2016
Wydawca: Nuclear Blast

1 2 6 1 7 195
„–” oznacza, że album nie był notowany.
Single
Tytuł Rok Pozycja na liście Certyfikat Album
SWE
[45]
„Masters of the World”[46] 2007 – Metalizer
„Cliffs of Gallipoli”[47] 2008 1

SWE: złota płyta[48]

The Art of War
„Coat of Arms”[49] 2010 17 Coat of Arms
„Screaming Eagles”[50] 2011 –
„The Lion From The North”[51] 2012 – Carolus Rex
„Carolus Rex”[52] –
„40:1”[53] 2013 – The Art of War
„To Hell and Back”[54] 2014 51 Heroes
„Resist and Bite”[55] –
„The Lost Battalion” 2016 – The Last Stand
„Blood of Bannockburn” –
„Shiroyama” –
„In The Army Now” (Status Quo Cover) Carolus Rex
„Kingdom Come” (Manowar Cover) 2018 – –
„Bismarck” 2019 – –
„Fields of Verdun” – The Great War
„The Red Baron” –
„Great War” –
„82nd All the Way” –
„Livgardet” 2021 – –
„Defence of Moscow”
„Christmas Truce” 2021 –
Kompilacje
Rok Tytuł i dane dot. kom. Dodatkowe informacje
2001 Fist for Fight

Data: 2001
Wydawca: Underground Symphony

Kompilacja utworów z płyt DEMO

2012 Metalus Hammerus Rex

Data: 18 kwietnia 2012
Wydawca: Nuclear Blast

Dodatek do magazynu „Metal Hammer”

Minialbumy
Rok Tytuł i dane dot. minialbumu Dodatkowe informacje
2007 Attero Dominatus & Primo Victoria sampler

Data: 2007
Wydawca: Black Lodgue

_
2016 Burn In Hell

Data: 21 lipca 2016
Wydawca: Nuclear Blast

Dodatek do magazynu „Sweden Rock”

Inne
Rok Tytuł i dane dot. albumu Dodatkowe
1999 Sabaton (Demo)

Data: 1999
Wydawca: wydanie własne

Album DEMO

2003 Overlord (Demo)

Data: 2003
Wydawca: wydanie własne

Album DEMO

2016 Decades of Destruction

Data: 2 października 2016
Wydawca: Metal Hammer

Dodatek do Magazynu „Metal Hammer”

znajduje się tam jeden utwór Sabatonu.
Teledyski
Rok Tytuł Reżyseria Album
2006 „Attero Dominatus” – Attero Dominatus
2008 „Metal Crüe”
„Cliffs Of Galipoli” The Art Of War
2009 „40:1” Jacek Raginis
2010 „Coat Of Arms” – Coat Of Arms
„Uprising” Jacek Raginis
2011 „Screaming Eagles” Nicholas Dackard
2012 „Carolus Rex” (lyric video) – Carolus Rex
„The Lion From The North (lyric video)
„A Lifetime Of War” (lyric video)
2014 „To Hell And Back” (lyric video) Heroes
„Resist And Bite” (lyric video)
„To Hell And Back” Owe Lingvall
„Night Witches” (lyric video) –
2016 „The Lost Battalion” (lyric video) The Last Stand
„Blood Of Bannockburn” (lyric video)
„Shiroyama” (lyric video)
„Sparta” (lyric video)
2017 „Primo Victoria” Primo Victoria
2018 „The Last Stand” The Last Stand
„Kingdom Come” (Manowar cover) –
„Winged Hussars” (lyric video) The Last Stand
„Last Dying Breath” (lyric video)
„Blood Of Bannockburn” (lyric video II)
„Diary Of An Unkown Soldier (lyric video)
„Rorker’s Drift” (lyric video)
„Sparta” (lyric video II)
„The Last Battle” (lyric video)
„The Lost Battalion” (lyric video II)
„Shiroyama” (lyric video II)
„Hill 3234” (lyric video)
„The Last Stand” (lyric video)
2019 „Bismarck” Matthias Hoene –
„Fields of Verdun” – The Great War
„The Red Baron”
„Great War”
„82nd All the Way” (lyric video)
„Bismarck” (lyric video) –
„Angels Calling” feat. Apocalyptica
„Seven Pillars Of Wisdom” The Great War
2020 „The Future of Warfare” (lyric video)
„Seven Pillars of Wisdom” (lyric video)
„82nd All the Way” (lyric video II)
„The Attack of the Dead Man” (lyric video)
„Devil Dogs” (lyric video)
„The Red Baron” (lyric video II)
„A Ghost in the Trenches” (lyric video)
„The End of the War to End All Wars” (lyric video)
„In Flanders Fields” (lyric video)
„Fields of Verdun” (lyric video)
„The Lion From The North” –
„Ghost Division” (live)
„Great War” (live)
„The Attack Of The Dead Men” (live)
„Seven Pillars Of Wisdom” (live)
„The Lost Battalion” (live)
„The Red Baron” (live)
„The Last Stand” (live)
„82nd All The Way” (live)
„Night Witches” (live)
„Angels Calling” (live)
„Fields Of Verdun” (live)
„Devil Dogs” The Great War
„The Price Of A Mile” (live) –
„Lejonet Från Norden” (live)
„Carolus Rex” (live)
„Primo Victoria” (live)
„Bismarck” (live)
„Swedish Pagans” (live)
„The Attack Of The Dead Men” The Great War
„To Hell And Back” (live) –
„82nd All The Way” feat. Amaranthe (live)
„En Livstid I Krig” (live)
„Resist and Bite” (live)
„Uprising” (live)
„Winged Hussars” (live)
„The Future Of Warfare” The Great War
„Saboteurs” (live) –
„Night Witches” (animated video)
„Night Witches” (animated video II)
„The Final Solution” (lyric video)
„In Flanders Fields” (lyric video II)
„No Bullets Fly” (animated video)
2021 „Livgardet” Rickard Erixon –
„Livgardet” (lyric video) –
„Defence of Moscow”
„Defence of Moscow” (lyric video)
Hannes Van Dahl podczas koncertu na festiwalu See-Rock 1 sierpnia 2014 roku
Christoffer Rörland podczas koncertu na festiwalu See-Rock 1 sierpnia 2014 roku
Nagrody i wyróżnienia
Thobbe Englund podczas koncertu na festiwalu See-Rock 1 sierpnia 2014 roku
Rok Kategoria Tytułem Nagroda Nota Źródło
2009 Årets hårdrock The Art of War Grammis Nominacja [56]
2011 Årets hårdrock Coat of Arms Nominacja [57]
Best Breakthrough Sabaton Metal Hammer Golden Gods Awards Laur [58]
2012 Metal As Fuck Nominacja [59]
2013 Årets hardrock/metal Carolus Rex Grammis Nominacja [60]
Årets liveakt metal/hårdrock Sabaton Rockbjörnen Laur [61]
2014 Årets hårdrock/metal Laur [62]
Przypisy

Sabaton – Metal Storm (ang.). metalstorm.ee. [dostęp 2010-05-24].
Encyclopaedia Metallum – Sabaton (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2010-05-24].
MusicMight :: Artists :: SABATON (ang.). musicmight.com. [dostęp 2010-05-24].
O bohaterach z Polski [dostęp 2018-08-21] (pol.).
Sabaton dziękuje polskim fanom, kolejny koncert już w listopadzie, „Onet Kultura”, 27 października 2008 [dostęp 2018-08-21] (pol.).
Sabaton – Official Headquarters ON TOUR – Sabaton – Official Headquarters, 22 czerwca 2015 [dostęp 2018-08-21] [zarchiwizowane z adresu 2015-06-22].
Therion: Kraków i Warszawa – Artyści – Muzyka w INTERIA.PL – teledysk…, „archive.is”, 12 lipca 2012 [dostęp 2018-08-21].
l, wieść: Trzy koncerty Sabaton i Thunderbolt – rockmetal.pl, rockmetal.pl [dostęp 2018-08-21].
Joakim Brodén | SABATON Answering The Most Asked Questions On The Internet – YouTube, http://www.youtube.com [dostęp 2020-12-29].
Sabaton chce „rozgrzewać w zimowe wieczory” (pol.). muzyka.onet.pl. [dostęp 2009-12-25].
Waldemar Paś. Szwedzcy metalowcy o Powstaniu. „Metro”. 1836 (20 maja 2010). s. 10. ISSN 1642-8684 (pol.).
Rozłam w Sabaton: Doszliśmy do skrzyżowania (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2012-04-02].
Zespół Sabaton z wizytą u ministra Siemoniaka. wp.mil.pl, 2 marca 2013. [dostęp 2013-03-03].
WACKEN OPEN AIR 2015.
Sabaton Open Air (DE) / Noch Ein Bier Fest. [dostęp 2018-07-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-26)].
Rock in Vienna confirmed. [dostęp 2018-07-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-26)].
Sabaton wraca z nowym singlem „Livgardet” | RockMetalNews, 27 lutego 2021 [dostęp 2021-02-27] (pol.).
Sabaton Swedish Charts (ang.). swedishcharts.com. [dostęp 2010-05-24].
Veckolista DVD Album – Vecka 40, 4 oktober 2013 (szw.). sverigetopplistan.se. [dostęp 2013-10-06].
Sabaton Hitparade (ang.). hitparade.ch. [dostęp 2010-06-02].
Sabaton Austrian Charts (ang.). austriancharts.at. [dostęp 2010-06-02].
Sabaton Media Control Charts (niem.). musicline.de. [dostęp 2011-07-25].
OLiS – sprzedaż w okresie 24.05.2010 – 30.05.2010 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2010-06-03].
OLiS – sprzedaż w okresie 28.05.2012 – 03.06.2012 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2012-06-11].
OLiS – sprzedaż w okresie 19.05.2014 – 25.05.2014 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2014-05-30].
OLiS – sprzedaż w okresie 19.08.2016 – 25.08.2016 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2016-09-01].
Sabaton Finnish Albums Chart (ang.). finnishcharts.com. [dostęp 2012-06-10].
Sabaton Blegian Albums Chart WA (fr.). ultratop.be. [dostęp 2016-08-26].
Sabaton Belgian Albums Chart FL (niderl.). ultratop.be. [dostęp 2016-08-26].
Sabaton Norwegian Albums Chart (ang.). norwegiancharts.com. [dostęp 2012-06-10].
Sabaton Dutch Albums Chart (ang.). dutchcharts.nl. [dostęp 2012-06-10].
CHART: CLUK Update 9.06.2012 (wk22) CHART LOG UK: NEW ENTRIES UPDATE (ang.). zobbel.de. [dostęp 2014-05-29].
Sabaton UK Chart History (ang.). officialcharts.com. [dostęp 2016-08-30].
Sabaton, Billboard [dostęp 2021-03-10].
ZPAV: złote płyty 2011 (pol.). zpav.pl. [dostęp 2011-05-25].
Carolus Rex Sells Platinium! (ang.). sabaton.net. [dostęp 2014-01-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-05)].
ZPAV: złote płyty 2013 (pol.). zpav.pl. [dostęp 2016-05-25].
SABATON’s ‘Heroes’ Certified Gold In Sweden (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2015-02-01].
Złote płyty CD przyznane w 2019 roku, ZPAV [dostęp 2020-10-02].
Złota Płyta w Polsce, „sabaton.pl” [dostęp 2017-04-14] (pol.).
Złote płyty CD przyznane w 2020 roku, ZPAV [dostęp 2020-10-21].
Veckolista Album – Vecka 35, 2 september 2011 (szw.). sverigetopplistan.se. [dostęp 2016-04-08].
OLiS – sprzedaż w okresie 22.08.2011 – 28.08.2011 (pol.). olis.onyx.pl. [dostęp 2011-09-02].
ZPAV: złote płyty 2012 (pol.). zpav.pl. [dostęp 2016-05-25].
Veckolista DVD Album – Vecka 39, 27 september 2013 (szw.). sverigetopplistan.se. [dostęp 2016-04-08].
Veckolista DVD Album – Vecka 10, 11 mars 2016 (szw.). sverigetopplistan.se. [dostęp 2016-04-08].
SCHWEIZER HITPARADE – MUSIK-DVD TOP 10 06.10.2013 (niem.). hitparade.ch. [dostęp 2016-08-26].
SCHWEIZER HITPARADE – MUSIK-DVD TOP 10 13.03.2016 (niem.). hitparade.ch. [dostęp 2016-08-26].
AUSTRIA TOP 40 – MUSIK-DVD 18.03.2016 (niem.). austriancharts.at. [dostęp 2016-10-12].
Suomen virallinen lista – Artistit Sabaton: Swedish Empire Live Digipack (fiń.). ifpi.fi. [dostęp 2016-04-08].
Suomen virallinen lista – Artistit Sabaton: Heroes On Tour (fiń.). ifpi.fi. [dostęp 2016-04-08].
DUTCH DVD MUSIC TOP 30 12/03/2016 (niderl.). dutchcharts.nl. [dostęp 2016-10-12].
Oricon: Sabaton Blu-ray (jap.). oricon.co.jp. [dostęp 2016-04-08].
Sabaton Swedish Singles Chart (ang.). swedishcharts.com. [dostęp 2011-08-31].
Encyclopaedia Metallum – Masters of the World – Sabaton (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2014-05-26].
Encyclopaedia Metallum – Cliffs of Gallipoli – Sabaton (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2014-05-26].
IFPI: Guld & Platina (szw.). ifpi.se. [dostęp 2016-02-14].
Encyclopaedia Metallum – Coat of Arms – Sabaton (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2014-05-26].
Encyclopaedia Metallum – Screaming Eagles – Sabaton (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2014-05-26].
Encyclopaedia Metallum – The Lion from the North – Sabaton (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2014-05-26].
Encyclopaedia Metallum – Carolus Rex – Sabaton (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2014-05-26].
Encyclopaedia Metallum – 40:1 – Sabaton (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2014-05-26].
Encyclopaedia Metallum – To Hell and Back – Sabaton (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2014-05-26].
Encyclopaedia Metallum – Resist and Bite – Sabaton (ang.). metal-archives.com. [dostęp 2014-05-26].
Nominerade/vinnare – Grammis 2009 (szw.). grammis.se. [dostęp 2016-01-06].
Nominerade/vinnare – Grammis 2011 (szw.). grammis.se. [dostęp 2016-01-06].
Zach Shaw: ‘Metal Hammer Golden Gods’ Winners Revealed (ang.). metalinsider.net. [dostęp 2015-08-16].
METALLICA, IRON MAIDEN, SAXON, LAMB OF GOD, OPETH Among 'Metal Hammer Golden Gods’ Nominees (ang.). blabbermouth.net. [dostęp 2015-08-16].
Nominerade/vinnare – Grammis 2013 (szw.). grammis.se. [dostęp 2016-01-06].
Hela listan! Här är alla vinnare från Rockbjörnen 2013! (szw.). posh24.se. [dostęp 2014-03-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-25)].

Hela listan: Här är stjärnorna som vann årets Rockbjörnen! (szw.). posh24.se. [dostęp 2016-02-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-08-27)].

Linki zewnętrzne

Oficjalna strona zespołu (ang.)
Dyskografia Sabaton w MusicBrainz (ang.)

pde

Sabaton
Kontrola autorytatywna (zespół muzyczny):

ISNI: 0000 0004 7096 012XVIAF: 127733860GND: 16026521-6BnF: 17721233hNKC: xx0150564WorldCat: viaf-127733860

Kategorie:

Laureaci Metal Hammer Golden Gods AwardsLaureaci RockbjörnenSzwedzkie zespoły powermetaloweZdobywcy platynowych płyt

Menu nawigacyjne

Nie jesteś zalogowany
Dyskusja
Edycje
Utwórz konto
Zaloguj się

Artykuł
Dyskusja

Czytaj
Oczekuje na przejrzenie
Edytuj
Edytuj kod źródłowy
Historia i autorzy

Szukaj

Strona główna
Losuj artykuł
Kategorie artykułów
Najlepsze artykuły
Częste pytania (FAQ)

Dla czytelników

O Wikipedii
Zgłoś błąd
Kontakt
Wspomóż Wikipedię

Dla wikipedystów

Pierwsze kroki
Portal wikipedystów
Ogłoszenia
Zasady
Pomoc
Ostatnie zmiany

Narzędzia

Linkujące
Zmiany w linkowanych
Prześlij plik
Strony specjalne
Link do tej wersji
Informacje o tej stronie
Cytowanie tego artykułu
Element Wikidanych
Zaproponuj do mediów społecznościowych

Drukuj lub eksportuj

Utwórz książkę
Pobierz jako PDF
Wersja do druku

W innych projektach

Wikimedia Commons
Wikicytaty

W innych językach

Afrikaans
العربية
Azərbaycanca
تۆرکجه
Беларуская
Български
Bosanski
Català
Čeština
Cymraeg
Dansk
Deutsch
Eesti
Ελληνικά
English
Español
Esperanto
فارسی
Français
Frysk
Galego
한국어
Հայերեն
हिन्दी
Hrvatski
Ido
Bahasa Indonesia
Italiano
עברית
ქართული
Magyar
Македонски
მარგალური
Nederlands
日本語
Norsk bokmål
Norsk nynorsk
Oʻzbekcha/ўзбекча
Português
Română
Русский
Shqip
Simple English
Slovenčina
Slovenščina
Ślůnski
Српски / srpski
Srpskohrvatski / српскохрватски
Suomi
Svenska
Türkçe
Українська
Tiếng Việt
中文

Edytuj linki

Tę stronę ostatnio edytowano 8 kwi 2022, 12:57.