Metallica – …And Justice For All

Jest to pierwszy album w którym zaczęli znacznie zmieniać swój styl. Jest to jednak dalej thrashowy album. Teksty na tej płycie były inspirowane m.in. dzieciństwem Jamesa Hetfielda oraz wydarzeniami z czasów w je tworzono. Często okazują oburzenie władzą, całkiem punkowo.

Według mnie najważniejszymi zaletami tego albumu są:

– Styl bardziej progresywny, odmienny od poprzednich albumów metalliki

– Jakość tekstów

– Dobre riffy oraz solówki

– Prawdopodobnie najlepsza gra na perkusji ze wszystkich albumów Metalliki

Wadami z kolei są:

– Ledwie słyszalny bass (choć ig czasami to daje satysfakcję jeśli uda się go usłyszeć)

– Ton gitary, który czasami może spowodować zmęczenie słuchaniem

A teraz przechodząc do piosenek, album zaczyna się od "Blackened". W intro słychać wiele harmonijnie grających gitar. Brzmi ono bardzo pięknie i jest według mnie jednym z najlepszych. Po nagłym jego zakończeniu piosenka przechodzi do głównego riffu. Jest to również jeden z lepszych i cięższych riffów zespołu i prawdopodobnie ich najtrudniejszy. Na podziw zasługuje też solo, które zaczyna się po harmonijnym wznoszeniu się melodii. Tekst tej piosenki opowiada apokaliptyczną wizję końca świata. Kończy się w niej cały postęp ludzkości jak i sam gatunek ludzki. Jest to tekst, który niestety mimo upływu czasu dalej jest realistyczny i może służyć jako przestroga. 10/10

Kolejnym utworem jest tytułowe "…And Justice for All". Piosenka ta trwa prawie 10 minut i jest ofiarą dużej powtarzalności, która pogarszana jest tymbardziej przez ton gitary. Nie było to dla z początku mnie problemem, ale po kilku odsłuchaniach ta piosenka zaczęła trochę mnie męczyć. Mimo tego dalej podoba mi się m.in. melodia gitary na samym początku. Lubię również lick z zaginaniem strun gitary, ten, który m.in. kończy całą piosenkę. Całkiem dobry jest też tekst. 7/10

Trzeci jest "Eye of the Beholder" którego tematyką jest kontrola wolności słowa. Sądzę, że byłby to całkiem średni utwór gdyby nie refren i solo. Jak na ten album nie jest to zbytnio specjalna piosenka. 7/10

Następna piosenka to "One". Jest to nie bez powodu jeden z najważniejszych utworów w całej historii metalu. Ma znany antywojenny tekst i teledysk opowiadający historię żołnierza, który w walce stracił większość swojego ciała oraz swoje zmysły. Opowieść ta jest perfekcyjnie opisana przez tekst i melodie. Nawet solo w pewien sposób jest częścią tego lore. Najbardziej uwielbiam refreny, most oraz część karabinową tej piosenki, choć spokojniejsze fragmenty też lubię, brzmią bardzo ładnie. Jest to ulubiona piosenka wielu fanów, moja też. 10/10

Dalej jest "The Shortest Straw" które szczerze mówiąc brzmi tak jak bym miał sobie wyobrazić typową piosenkę z tego albumu. Nie jest zła, ale nie wyróżnia się za bardzo. 7/10

"Harvester of Sorrow" to jedna z cięższych piosenek Metalliki. Jej minusem jest to, że zanim zaczną się zwrotki jest aż randomowych kilka riffów, choć według mnie są one dobre, więc nie nudzą się. Sądzę, że tekst też jest całkiem dobry. 8/10

Siódma piosenka to "The Frayed Ends of Sanity". W intro pojawia się nietypowe nawiązanie do "Buddy Holly" 😳. Bardzo lubię riffy oraz refren. 8,5/10

"To Live is to Die" to prawie całkowicie instrumentalny utwór. Metallica znowu pokazała tutaj swoje umiejętności w pisaniu piosenek instrumentalnych, tak jak robiła to już np. w "Orion". Cały utwór jest zadedykowany Cliffowi Burtonowi i używa nagranych przez niego części basowych. Części akustyczne brzmią pięknie. Jest to jeden z moich faworytów. 9/10

Album kończy się na "Dyers Eve". Nie doceniałem przedtem tej piosenki, ale jest ona świetna. Bardzo dobry jest tekst, w którym James wyrzuca wszystkie swoje uczucia na temat swoich rodziców i złego dzieciństwa. Riffy są jednymi z najlepszych i najszybszych. Lars randomowo dostał skill gdy nagrywał swoje części. Dobry koniec albumu 10/10

Tytuł najlepszej piosenki należy według mnie do "One", a najgorsze jest prawdopodobnie "Eye of the Beholder". Ważne jest zaznaczenie, że nawet ono nie jest złe.

Warto przesłuchać ten album, mimo swoich wad jest to jedna z najlepszych metalowych płyt.
Końcowa ocena – 9/10