Hejka!
Czy tylko mnie przesilenie zimowo wiosenne (czy jak to się nazywa, chodzi i to, co teraz mamy xd) mnie męczy? Już nie chodzi mi o bol głowy, a bardziej o ciągle zmęczenie. Gdy przyjdę do szkoły, zaraz marzę o wróceniu do domu i położeniu sobie tak przez kilka godzin, bo normalnie przez to zmęczenie nie panuje nad emocjami i potrafię się popłakać o byle gowno i czuję się jakbym miała depresję, a jej nie mam. Pewnie ktoś powie – "skąd ty to wiesz, możliwe, że ja masz". Nie nie mam, koniec dyskusji.
Cieszę się jednak, że to w końcu wiosna, bo jak wracałem do domu, świeciło słonko, grzało przyjemnie i no normalnie aż było naprawdę świetne uczucie, takie relaksacyjny spacer, by trochę oczyścić mózg, bo szkoła chyba nie czuje tego vibu, bo mamy co chwila coś do nauki, ja nie wyrabiam, chciałabym w końcu odpocząć.
Dobra, trochę ponarzekałam, ale w sumie było trzeba w końcu dodać jakiś wpis hah

Witam serdecznie!
Jak udało wam się zauważyć, wpadam tu coraz rzadziej. Niestety, czas zabiera szkoła, bo mam zapchany plan lekcji i jedyne co robię po powrocie ze szkoły, padam na łóżko zmeczona.
Jednak mimo wszystko staram się tutaj zaglądać, i choć obserwacje spadają, liczba powiadomień wzrasta, a ilość osób aktywnych na tym koncie maleje, dodaje jakiś dłuższy wpis :p
Jutro w szkole mam dzień koloru. Polega to na tym, że każda klasa losuje kolor, by jutro ubrać sie w wylosowana barwę, dodatków jest dzień bez plecaka.
A wy macie coś specjalnego w szkole na pierwszy dzień wiosny?
Nie mam pomysłu na dzień bez plecaka, chyba po prostu do kieszeni włożę długopis i wywalone, nie będę targać ani plecaka, ani zastępczej rzeczy. No chyba, że coś wymyślę.
Uh. Myślałam, że uczucie miłości pyk i ni ma, a choć myślalam, że się uwolniłam, niestety znów wpadłam w pułapkę 🫣.
Nic nie poradzę, ale mój mózg działa w ten sposób – jeśli dajesz mi znaki, w sensie "robisz" (nie mam słowa!) kontakt wzrokowy i utrzymujesz go bardzo dlugo, tak długo, że to ja muszę odwracać wzrok, uśmiechasz si do mnie, jesteś miły i OKAZUJESZ JAKIEKOLWIEK OZNAKI, no to sorry, ale już zajmujesz kawałek mojego serca. Nienawidzę tego, bo choć piękne – miłość to trudne uczucie.
Oglądałam ostatnio tiktoka, na którym jedna pani mówiła, że my, zakoch**ąc się, działamy trochę jak maszyna, która wyłapuje się zabawki w salonach gier. Gdy ktoś, przykładowo, uśmiecha się do nas, i "robi'' kontakt wzrokowy, poprawiając włosy, choć nigdy tego nie robił (bądź tego nie zauwazalas, zapewne mój przypadek) twój mózg działa tak: "TO CHYBA JAKS NAGRODA". Gdy jednak drugiego dnia nic z tych rzeczy się nie dzieje, nasz umysł robi wszystko, aby znów tej kontakt mieć, ten uśmiech, to wszystko co wcześniej. Chcę być nagradzany. I tak to działa, mózg się zakoch**e.
Pokręcone, co nie?
Oglądając to, myślałam: "tak, to właśnie ja".