bycie "messy artysta" jest według mnie lepsze, niz "clean artysta". Kocham miec kosci policzkowe umazane pastelami, knykcie szare od grafitu, a palce umazane farba. Szczerze mowiac, ja nawet nie spiesze sie do kranu, by to zmyc.
Mimo tego, że rysowanie na tabletach graficznych czasem daje lepsze efekty i lepiej to się publikuje w internecie, bo widać wszystko, ale nie zmienicie mojego zdania do szkicownikow, farb, pasteli, wegla, olowka, pedzli i tak dalej. Te przybory mowia same przez siebie.

Hejka!!
Stwierdzę szybko i jasno. Może nie szybko, ale najważniejsze, że jasno.
Polacy potrafią być i mili i nie mili. Zależy do kogo trafisz. Ja oczywiście wolę tych Polaków, którzy jednak szanują innych i sprawiają że pojawia ci się uśmiech na twarzy nawet po ciężkim dniu. W sumie to tylko obcy ludzie.
Dzisiaj gdy wracałam ze szkoły autobusem, mimo że było w sumie dużo miejsca w autobusie, ludzie się pchali, aby wyjść. Ja stałam przy drzwiach, bo ja mam w sumie trochę taki lęk społeczny. Zawsze boję się zapytać czy mogę usiąść obok albo po prostu nie usiądę bo potem będę musiała kogoś przepraszać, bo zaraz wysiadam, więc w sumie od razu mi lepiej stać przy drzwiach i te 8 przystanków sobie postać, zamiast siedzieć. Ja zawsze stoję przy drzwiach, trzymam tej żółtej barierki staram się zajmować jak najmniej miejsca. Zdejmuje plecak, kładę go między nogi i zachowuje się tak jakby mnie nie bylo.
Oczywiście ludzie muszą się pchać. Dlaczego? Czy mi tego nie wyjaśni. Było dużo miejsca, autobusy mają kamery, więc widzę jeżeli ktoś wysiada albo przyciska by wyjść, a do tego autobus stoi minutę, dwie na przystanku, by ludzie wsiedli, wysiedli. Ale ci się muszą pchać. Nie mówię tu o młodych ludziach, ci to już w ogóle w starentuchy i gówniarzeria, ale nie spodziewałam się tego po starych ludziach. Starzy ludzie to się kojarzą z taką miłością do wszystkiego troszkę narzekają, ale jednak uśmiech na twarzy, bo wiecie no po prostu. Miałam słuchawki, które dosłownie bardzo dobrze "wyłączają cię ze świata", niczego nie słyszysz, ale nie zdziwiłabym się gdybym usłyszała jakieś komentarze w stylu "ci młodzi ludzie może by zaczęli ustępowac miejsca". Ale nie słyszałam i postaram się mieć na to wylane, bo w sumie ja nie jestem jakąś młodzieżą, która teraz się w autobusie rozwali, zrobi sobie piknik i będzie jeszcze głośno gadać z przyjaciółką przez telefon, raczej się schowam w kącie żeby inni ludzie mieli wrażenie, że mnie wcale tam nie ma, ale ludzie tacy są i trzeba mieć po prostu na to wylane.
Za to mili Polacy, to już zupełnie inna bajka. Uwielbiam takich Polaków, they have special place on my heart. Naprawdę. Ostatnio byłam w Rossmanie kupić tusz do rzęs. On kosztuje 20 zł. Ja miałam z 19? Jakoś tak. Brakowało mi około złotówki, albo w sumie kilka groszy, nie wiem, ale brakowało mi naprawdę mało, za 20 groszy obstawiam max złotówka. Pani przy kasie policzyła moje pieniądze i się spytała czy mam jakieś grosze na karcie, by dopłacić, bo zabrakło mi tam tych kilku groszy. Ja nie miałam, a ona powiedziała, że no dobrze, nic się nie stało i po prostu tych 20 groszy nie zapłaciłam. Była bardzo miła, no a na mojej buzi pojawił się uśmiech. No wiadomo no. Po prostu ta sytuacja tak mi zrobiła dzień, to się w głowie nie mieści. Bardzo mnie cieszą takie drobne rzeczy. A już szczególnie cieszy mnie to, że Polska ma coś takiego jak Rossmann i t-mobile. Te dwie "organizacje" chcą by ludzie poczuli się lepiej, byli bliżej siebie. No a mi to tak sprawia przyjemność, że ktoś się w ogóle stara jeszcze o to społeczeństwo, nawet jeżeli jesteśmy z prawdziwymi gówniarzami, chamami i nie potrafimy się zachować.
Dajcie znać co o tym myślicie.
Milegoo