Rok temu o godzinie 18:00 patrzyłam oczarowana na ekran komputera, na którym leciał teledysk do utworu „Deutschland” Rammsteina. Dzień później na internecie dostępne były już tłumaczenia tekstu i przyznaję, że mnie oczarował.
Kiedyś nie przepadałam za Polską. Była dla mnie brudna, zacofana i nieprzyjemna. Wciąż powtarzałam, że jak dorosnę to przeprowadzę się do: Anglii, Norwegii czy Niemiec. Nie wiem, jak to się stało, że zaczęłam się przekonywać do naszego kraju. Może to przez zmiany które we mnie zaszły, może zwyczajnie dojrzałam do pokochania Polski. Przyznaję, że nie potrafiłabym mieszkać za granicą. Nasza ojczyzna jest dla mnie piękna, bardzo podobają mi się rzeczy, które ma do zaoferowania: widoki, kuchnie, historię, zabytki, kulturę, ciepło i ludzi – bo co to za kraj bez narodu? Uwielbiam język polski, który jest trudny, giętki i można z niego czarować oszałamiające rzeczy – to pewnie sami wiecie, w końcu sami nim rzeźbicie. Jestem dumna z naszej historii, z naszych rodaków, którzy wywalczyli dla nas te ziemie, ten język i możliwość bycia Polakami. Lubię ludzi mieszkających w Polsce. Myślę, że ludzi trzeba nauczyć się kochać. Jesteśmy niezwykle odważnym, walecznym i pracowitym narodem. Spotkałam się z opinią, że Polacy to bardzo smutni ludzie, podobno mało się uśmiechamy, nie potrafimy porozmawiać z obcym człowiekiem, mamy uprzedzenia. Myślę, że naród to my, a każda zmiana powinna zaczynać się od nas. Gwarantuję, że jeśli zaczniemy być mili, uśmiechnięci, jeśli nie będziemy się bali drugiego człowieka, zrozumiemy, że ta serdeczność i ciepło jest w każdym – trzeba to tylko zauważyć i pozwolić temu rozkwitnąć. Gdyby każdy z nas wprowadził w sobie takie, z pozoru małe, zmiany, powyższe określenia na pewno by zniknęły – no chyba, że narzekalibyśmy dla zasady, ale niech pierwszy rzuci kamieniem ten kto nigdy tego nie robił.
Czy jestem patriotką? Nie wiem, czy mogę się tak nazwać. W końcu ludzie oddawali życie za nasz kraj, oddawali to, co najcenniejsze. A co ja robię? Uczę się, by później pracować w naszej ojczyźnie. Staram się nie kaleczyć języka polskiego. Próbuję rozsiewać dobrą energię: uśmiechać się, prawić komplementy, życzyć miłego dnia pani w piekarni i rozmawiać z sąsiadka w bramie. Nie wstydzę się tego, że jestem Polką, jestem dumna z tego, że mam tak piękny kraj.
Odnosząc się do „Deutschland”. To naprawdę ładna piosenka: o kochaniu swojej ojczyzny, bycia z niej dumnym, o odczuwaniu wstydu za błędy i krzywdy jakie wyrządziła innym, krytykowanie jej, gdy robi coś źle, ale chwalenie i docenianie tego co dobre. Bo miłość do ojczyzny jest bardziej skomplikowana niż nam się wydaje.

Link do tekstu „Deutschland” Rammsteina: https://www.feuerrader.pl/releases/lyrics
Niestety nie mogę podrzucić linku do samej piosenki, gdyż posiada ograniczenie wiekowe, ale polecam ją z całego serca. Ma naprawdę przejmujący i wciągający teledysk nakręcony na najwyższym poziomie.

Lubię dotyk chłodnej pościeli na nagiej skórze, lubię też ciepło, jakie mi daje w zimnym pokoju o poranku. Przepadam za niebieskim puchowym szlafrokiem i wytartymi, różowymi, frotowymi skarpetkami, które nijak mają się do mojego codziennego wyglądu. Lubię tulić pluszowego lisa, jak gdybym miała siedem lat, a nie siedemnaście, wyobrażając sobie, że kiedyś wtulę się w taki sam sposób w klatkę piersiową swojego partnera, z którym będę mogła zwiedzać niemiecki kraj, kąpać się w wannie z brzoskiwionym żelem pod prysznic, z którym będę mogła tańczyć do „Śmierci w bikini” Republiki, popijając przy tym słodkie wino, które będziemy robić w naszej zapyziałej piwnicy w bloku z najwyższym namaszczeniem z najróżniejszych owoców. Lubię zapach herbaty w szarej, prawie pół litrowej kubko-filiżance. Lubię niewinnie wsuwać nugatowe czekoladki do ust, leżeć na łóżku z przyjaciółką i ponieść się w rozmowie. Nie potrafiłabym także zrezygnować z szaleńczego tańca do włoskich przebojów z mamą, które przywodzą mi na myśl wakacje nad Bałtykiem. Lubię słuchawki na uszach i dźwięki gitar, przyprawiające mnie o dreszcze. Lubię sposób w jaki wygląda mój pokój i że nie muszę go dzielić z nikim innym – jest moją oazą. Lubię przyjeżdżać na ogródki działkowe, czuć zapach owoców i ciepłego wiatru, przyglądać się widokom, które mam wyryte w głowie od najmłodszych lat. Lubię poranną drogę na tramwaj, który w równe dziesięć minut dowiezie mnie do szkoły. Lubię, kiedy słońce oświetla moją niedawno obudzoną twarz, chłód z radością muska moje ciało, a w słuchawkach gra piosenka „You are so beautiful”, którą włączam dokładnie na ostatnich 7 schodach klatki, aby jej pierwsze dźwięki, które tak uwielbiam, mogły wybrzmieć w momencie, kiedy otworzę z energią masywne drzwi bramy, a pierwsze ciepłe promienie dosięgną mojej spragnionej duszy. Lubię tańczyć we własnym pokoju, śmiejąc się i czując muzykę. Lubię patrzeć na zdjęcia ukochanego zespołu, wiszące w moim pokoju – już nieco wyblakłe z powodu padającego na nie słońca, ale wciąż niesamowicie urzekające i wyjątkowe, bo w końcu wybrane spośród tylu innych. Lubię się wzruszać na piosenkach, filmach i książkach, czuć pełną piersią i pokazywać całą gamę odczuwanych przeze mnie emocji.
Wyznam Wam w sekrecie, że bardzo lubię żyć.

Kiedy Rammstein ogłosił w 2018 trasę stadionową na 2019, wiedziałam, że muszę na niej być. Pamiętam, jak się popłakałam, gdy kupiłam z mamą bilety, bo nie dowierzałam w to, co miało mnie spotkać.
Pamiętam stres i podekscytowanie, które towarzyszyły mi w czasie wejścia na stadion. Śmiałam się wtedy z niczego i z niedowierzaniem patrzyłam na monstrualną scenę, która wydała mi się wtedy najpiękniejszą konstrukcją na świecie.
Nadal zdarzy mi się mrużyć oczy, aby dostrzec perkusistę, który pojawił się za instrumentem w towarzystwie iskier i oślepiającego światła. Serce wciąż przeszywa mi huk bębna, a w uszach trwa niczym niezmącana cisza, która zapadła na, nieuchwytną na nagraniach, chwilę. Słyszę swój śmiech pełen niedowierzania, gdy do moich uszu dobiegły pierwsze dźwięki bębnów. Koncert otwierała piosenka z nowego krążka, która, o ironio, jako pierwsza włączyła mi się w odtwarzaniu Spotify, kiedy o godzinie 00:02 słuchałam siódmego albumu w dniu premiery – wierzę, że to było szczególne zrządzenie losu. Uśmiecham się radośnie na wspomnienie swoich krzyków, gdy widziałam malutkie sylwetki członków zespołu, powoli wchodzących na scenę i dołączających do grania hipnotyzującego ,,Was ich liebe”.
Wciąż czuję aurę tysięcy ciepłych światełek, które rozświetlały stadion na moment ,,Engel”. Śpiewanie tego utworu, o tak szczególnym tekście, było niezwykle magiczne. Czas zatrzymał się na kilka minut, a głos niezliczonego tłumu mieszał się z sześcioma męskimi, niskimi, ciepłymi pomrukami, które nastrojowo wprowadzały wszystkich w emocjonalny refren. Na chwilę prawie 70 tysięcy ludzi stało się jednością.
Pamiętam wybuch radości i aprobaty oraz swój dziwny spokój, gdy widziałam tęczowe flagi, którymi dumnie wymachiwał zespół, płynąc na pontonach z powrotem na główną scenę. Koncert miał miejsce krótko po wydarzeniu w Białymstoku, a widok ukochanego zespołu, który zwyczajnie okazywał szacunek drugiemu człowiekowi, wspierał go, był dla mnie czymś wyjątkowym. Zespół, który przecież tyle razy był wyzywany od bandy zboczeńcow, neonazistów i psychopatów. Zespół, który wsparł miłość do drugiego człowieka. Zespół, którego członkowie na koniec każdego koncertu klękają na jedno kolano, aby podziękować fanom i okazać im szacunek. Zespół, który pokazuje swoją niesłychaną wrażliwość na każdym możliwym kroku. Bo wiecie, zdradzę Wam sekret, twórczość Rammsteina to tak naprawdę jedna wielka dawka wrażliwości na świat, człowieka oraz piękno. Trzeba tylko uważnie słuchać i uważnie patrzeć.
Jednak najbardziej zapadły mi w pamięć pierwsze dźwięki mojej ukochanej piosenki, tej której tyle zawdzięczam, która jest dla mnie najważniejsza, a jej słowa mają dla mnie wartość nie do opisania. Wiem, że patrzyłam na scenę osłupiała, a gdy usłyszałam wyczekiwane: Und die Vögel singen nicht mehr to w całym moim ciele ptaki zamilkły na moment, po czym zaczęły śpiewać, jak jeszcze nigdy. Nie potrafiłam opanować łez i może zabrzmię egoistycznie, ale na moment tej jednej piosenki nie istniał dla mnie nikt inny oprócz tej muzyki, granej przez pięciu muzyków, głosu Tilla, który porusza szczególne struny mojej duszy i mnie – obnażonej, ze wszystkimi emocjami, jakie składają się na moją osobę.

,,Und das Atmen fällt mir ach so schwer
Weh mir, oh weh
Und die Vögel singen nicht mehr” – Rammstein ,,Ohne dich”