⚖ KONTROWERSYJNA NOMINKA ⚖

❓Czy pieniądze dają szczęście?
🔥Tak, ale tylko do pewnego pułapu, bo po jego przekroczeniu wskaźnik odczuwanego szczęścia przestaje rosnąć wprost proporcjonalnie, tylko utrzymuje się na mniej więcej stabilnym poziomie, a czasem może nawet i spaść. Czyli przykładowo, ktoś jest bardziej szczęśliwy, mając dziesięć milionów, niż gdy miał jeden, ale już mając ich dwadzieścia, czy sto, nie czuje się bardziej szczęśliwy, niż gdy miał "tylko" dziesięć.
Kiedyś powstało takie badanie, gdzie badacze doszli właśnie do takich wniosków i nawet wyliczyli mniej więcej ten średni poziom zamożności, który by satysfakcjonował większość ludzi w Polsce, aczkolwiek to była tylko średnia, więc u każdego ten poziom mógłby się trochę różnić.
Dodatkowo powyżej pewnego poziomu zamożności, ludziom często po prostu zaczyna odpierdal@ć. Co do milionerów, to kwestia dyskusyjna, ale istnienie multimiliarderów, to już totalny błąd w matrixie. Nikt nie potrzebuje tyle hajsu, ani do szczęścia, ani tym bardziej do przeżycia. W świecie natury, żaden inny gatunek nie ma aż takiego rozwarstwienia względem kumulacji zasobów (na przykład zgromadzonego pokarmu) u swoich poszczególnych osobników. Owszem, w świecie zwierząt też zdarzają się pewne naturalne mniejsze, bądź większe nierówności, ale już pojęcie społecznej niesprawiedliwości, jest zarezerwowane tylko i wyłącznie dla ludzi.
Dlatego tak, pieniądze dają szczęście, bo wszystko jest tak poustawiane, że bez pieniędzy trudno jest w ogóle przeżyć, a posiadając ich znaczną ilość, można sobie to życie znacznie ułatwić i uprzyjemnić, ale tylko do pewnego pułapu zamożności, bo po jego przekroczeniu, to już są zwyczajne zachcianki i płytkie moralnie oraz szkodliwe społecznie fanaberie.

❓Czy social media bardziej łączą ludzi, czy ich od siebie oddalają?
🔥 Jednych łączą, a innych oddalają. Łączą, bo umożliwiają nam połączenie się z ludźmi, których bez ich istnienia prawdopodobnie nigdy byśmy nie mogli poznać. Aczkolwiek niestety często takie relacje bywają powierzchowne i czasem są z góry skazane na porażkę, bo chociażby znaczna odległość może utrudnić przeniesienie takich relacji do rl. A niestety cyfrowe znajomości mają swoje znaczne ograniczenia w stosunku do znajomości w realu.
A oddalają ludzi, bo często sprawiają, że łatwiej jest do kogoś po prostu napisać, niż zaproponować spotkanie i porozmawiać na żywo. W ten sposób nawet długoletnie znajomości z rl, mogą przejść odwrotną drogę i przenieść się do świata cyfrowego, co znacznie ogranicza pewien naturalny poziom intymności, gdzie można komuś popatrzeć w oczy podczas rozmowy, zwrócić uwagę na ton głosu, mimikę, postawę ciała i ogólnie wyłapać te wszystkie niewerbalne komunikaty. Cyfrowe relacje są tych bardzo ważnych elementów co najmniej częściowo, lub nawet całkowicie pozbawione. I można powiedzieć, że to tworzy pewne bariery w komunikacji międzyludzkiej, a więc oddala ludzi od siebie, bo powoduje, że nie są tak blisko, jak mogliby być w innych okolicznościach.
No i pozostaje jeszcze kwestia ludzi, którzy tak mocno siedzą w social mediach i mają tam tyle znajomych na różnych apkach i portalach, że większość ich uwagi jest zaabsorbowana tym, żeby wszystkim odpisać i wszystkie te znajomości ogarnąć i to do tego stopnia, że mogą dosłownie przeoczyć możliwość poznania kogoś ciekawego irl. Np. kogoś, kto akurat czekał na miejscu obok w poczekalni, kto stał obok na koncercie, kto siedział miejsce dalej w autobusie, albo przy stoliku na drugim końcu kawiarni.
Czasem odnoszę wrażenie, że społecznościówki w znacznym stopniu potrafią nas zamknąć na potencjalne relację z ludźmi, których mamy niekiedy dosłownie na wyciągnięcie ręki. I teraz może zabrzmię jak boomer (ale mam w to wyjebongo xd), ale czasem odnoszę wrażenie, że ludziom przed powstaniem social mediów, jakoś łatwiej przychodziło nawiązywanie znajomości irl. I mam tu głównie na myśli chociażby pokolenia naszych rodziców czy dziadków.
A obecnie, to często łatwiej nam jest napisać na przykład do kogoś, kogo zna się tylko ze zdjęć, niż spróbować nawiązać relację z kimś, kogo spotyka się codziennie twarzą w twarz.
Społecznościówki z jednej strony dały nam ogromne możliwości (takie, których dotąd nie mieliśmy), a z drugiej mam wrażenie, że znacznie nas rozleniwiły, a nawet i w pewnym stopniu upośledziły pod względem umiejętności interpersonalnych.

❓Wygląd czy charakter?
🔥To i to. Trudno tu rozgraniczać, bo jedno z drugim powinno iść w parze. Ktoś mógłby mieć naprawdę cudowny charakter, ale co z tego, jeśli swoim wyglądem nie przyciąga innych, albo wręcz ich odstrasza? Tak samo w drugą stronę – cóż po atrakcyjnym wyglądzie, jeśli to tylko fasada, pod którą kryje się paskudny charakter? Zwłaszcza, że nawet najlepsza uroda, kiedyś w końcu przemija, a z charakterem się już zostaje i to czasem aż do końca. Aczkolwiek coś zawsze musi nas przyciągnąć do drugiego człowieka i tym czymś w pierwszej kolejności jest zawsze wygląd, bo to widać od razu, w przeciwieństwie do charakteru, który żeby w pełni poznać, to trzeba czasem poświęcić na to miesiące, lub nawet lata. I dlatego czasem może być ciężko ze znalezieniem kompatybilnej osoby do związku, bo ktoś może być totalnie w naszym typie z wyglądu, ale pod względem charakteru zbytnio się od nas różnić i odwrotnie – pod względem charakteru świetnie do nas pasować, ale zwyczajnie nie być w naszym typie pod względem fizjonomii.

❓Czy warto mówić zawsze prawdę, nawet jeśli może kogoś zranić?
🔥Nie. Życie nie jest czarno-białe, tylko składa się z wielu odcieni szarości, więc zdarza się, że i kłamstwo (wliczając w to półprawdę, lub zatajenie pełni prawdy) bywa potrzebne, a czasem nawet konieczne. Czy to dla świętego spokoju, czy to w imię wyższej idei, czy w obronie kogoś, a czasem nawet dla własnej korzyści, o ile nikt na tym szczególnie nie ucierpi. Ludzie kłamią i podkoloryzowują w szkołach, na rozmowach o pracę, na randkach, w rozmowach z rodziną (np. rodzice kłamią dzieciom, a dzieci rodzicom), a nawet będąc w długoletnich związkach.
Czasem prawda może nas narazić na straty (nie tylko finansowe), a kłamstwo może przynieść jakieś wymierne korzyści, więc moim zdaniem nie zawsze warto jest mówić tylko prawdę. Ludzie jako gatunek od zarania dziejów kłamali, kłamią i kłamać będą – jedni mniej, inni więcej, jedni z wyższych pobudek, inni z niższych, ale niezmiennym faktem jest, że nie ma nikogo, kto choćby raz na jakiś czas nie skłamał. Po prostu jak w każdej innej dziedzinie życia, trzeba znać umiar i nie nadużywać tej metody komunikacji, tak żeby nie weszło to w krew. Bo z drugiej strony wystarczy pomyśleć, co by było, gdyby każdy zawsze mówił na głos to, co naprawdę myśli. Prawdopodobnie ludzkość już dawno by wyginęła w takim układzie.

❓Czy miłość od pierwszego wejrzenia naprawdę istnieje?
🔥Nie sądzę. Ostatnio zacząłem się zastanawiać, czy sam konstrukt miłości jako takiej, w ogóle jest prawdziwy i osiągalny dla ludzi, a co dopiero mówić o takiej od pierwszego wejrzenia…
Wierzę w zauroczenie od pierwszego wejrzenia, ale od zauroczenia do miłości, jest jeszcze bardzo długa i wyboista droga. O ile by wykluczyć tu jakieś kosmiczne, trudne do wytłumaczenia wypadki, to nie da się w ułamku sekundy rozwinąć do kogoś tak głębokiego uczucia, patrząc tylko na czyjś wygląd. Miłość obejmuje też (a później to przede wszystkim) charakter, a jego nie da się poznać od pierwszego wejrzenia. Chyba, że ktoś jakimś dziwnym trafem od razu ma wgląd w czyjąś duszę, ale to już można by było uznać za taki kosmiczny wypadek, który zdarza się ogromnie rzadko i pewnie tylko nieliczni mogą go doświadczyć, o ile w ogóle. Także mam bardzo sceptyczne podejście do tej kwestii, ze sporym naciskiem na nie.

❓Czy sukces w życiu zależy bardziej od szczęścia, czy od ciężkiej pracy?
🔥W tym kraju to trzeba mieć przede wszystkim znajomości. Najważniejsze niestety jest to, kogo się zna, a nie to co się potrafi. I każdy, kto trochę już żyje w tym kraju, to o tym wie, a kto jeszcze nie wie, ten z czasem się dowie, o ile w przypadku osiągnięcia tego sukcesu nie będzie sobie wmawiać, że to co udało mu się osiągnąć dzięki uśmiechowi losu i "plecom", osiągnął dzięki własnej, ciężkiej pracy. Takie osoby żyją w jakimś nasyconym samouwielbieniem delulu, bo trudno i głupio im przyznać, że gdyby nie łut szczęścia, to w życiu nie udałoby im się osiągnąć tego, co się udało. O wiele łatwiej i przyjemniej jest kreować się na self-made mana, niż przyznać, że za swoim sukcesem stoi tak naprawdę urodzenie się w bogatej, wpływowej, czy szanowanej rodzinie lub poznanie na swojej drodze życiowej ludzi, którzy pomogli we "wkręceniu się" w odpowiednie miejsca lub w wejściu "na salony".
Oczywiście ciężka praca, gdy idzie w parze ze szczęściem, może bardzo znacząco przyczynić się do osiągnięcia sukcesu, ale sęk tkwi w tym, że mając dużo szczęścia, można osiągnąć sukces nawet i bez ciężkiej pracy, ale za to już bez szczęścia, to można pracować naprawdę bardzo ciężko i jedyne, czego można się tym sposobem dorobić, to garba, wypalenia, lub różnego rodzaju zaburzeń, czy innych problemów zdrowotnych. Także ciężka praca może czasem znacznie pomóc, ale równie dobrze wcale nie musi, bo to szczęście jest tym ostatecznym kluczem, co otwiera nam różne drzwi w życiu.

A teraz nominuj tyle osób, ile jest w słowie „Kontrowersja”!:
K @Viraeth
O @Inka_Skywalker
N @.Scrittore
T @Madonna.
R @80Ramone
O @Hot_Ziemniaczek_Polska
W @Basica
E @Patriotka
R @RunWildRunFree
S @PaniParanoiczka
J @ kto
A @ chce ;)