~ czy moglibyśmy po prostu zrobić każdego lordem? (+ życzenia🌷) ~

Wkopałam się, again. Ilość tytułów szlacheckich w Hiszpanii jest przerażająca i możecie mnie mieć za naiwną, ale naprawdę sądziłam, że nic nie szkodzi, jeżeli po prostu zrobię każdego lordem. Señor albo señora, brzmiało nieźle i imo dość majestatycznie, ale niestety królowie i królowe Hiszpanii mieli kompleks na punkcie szlachty i… ugh. To jest to właśnie – research, którego 99 na 100 osób (100 osób tego nie przeczyta ale ciii) nie potrzebuje, bo i tak ma w nosie, czy to był faktycznie señor czy vizconde, czy escudero czy jeszcze inna cholera, a którego ta jedna osoba się przyczepi. Więc szukam. I piszę w tempie pięciuset słów na godzinę :') ale przynajmniej mam pewność, że nie j3bnę jakiegoś… okej, j3bnę ten błąd i tak, ale przynajmniej spróbuję się z niego jakoś wytłumaczyć.

Nawet nie pytajcie, co mnie wzięło na XIV-wieczną hiszpańską szlachtę, podczas gdy mam pierdylion innych rzeczy rozpoczętych na wieczne nieskończenie, ale kurczę… W e n e c j a. Wenecja🥺🖤 Karnawał. Maski. Spiskujący dożowie. Bardzo, bardzo fajne żYglowce. Rekonkwista w Hiszpanii, mordowanie muzułmanów i spalone mauryjskie miasta. ̶J̶e̶c̶h̶a̶n̶i̶e̶ ̶p̶o̶ ̶w̶k̶u̶r̶z̶a̶j̶ą̶c̶e̶j̶ ̶k̶r̶ó̶l̶o̶w̶e̶j̶,̶ ̶k̶t̶ó̶r̶a̶ ̶z̶m̶a̶r̶ł̶a̶ ̶7̶0̶0̶ ̶l̶a̶t̶ ̶t̶e̶m̶u̶,̶ ̶a̶l̶e̶ ̶c̶o̶ ̶z̶ ̶t̶e̶g̶o̶,̶ ̶u̶g̶r̶u̶p̶o̶w̶a̶n̶i̶e̶ ̶d̶y̶s̶k̶r̶y̶m̶i̶n̶o̶w̶a̶n̶y̶c̶h̶ ̶p̶r̶z̶e̶z̶ ̶n̶o̶w̶ą̶ ̶r̶e̶l̶i̶g̶i̶ę̶ ̶m̶a̶g̶ó̶w̶,̶ ̶s̶t̶a̶t̶k̶i̶ ̶o̶ ̶c̶z̶a̶r̶n̶y̶c̶h̶ ̶ż̶Y̶g̶l̶a̶c̶h̶,̶ ̶g̶r̶u̶b̶y̶,̶ ̶s̶t̶a̶r̶y̶ ̶d̶o̶ż̶a̶ ̶z̶d̶r̶a̶d̶z̶a̶j̶ą̶c̶y̶ ̶w̶ł̶a̶s̶n̶ą̶ ̶r̶e̶p̶u̶b̶l̶i̶k̶ę̶ ̶i̶ ̶d̶u̶ż̶o̶ ̶d̶u̶ż̶o̶ ̶k̶r̶w̶i̶ ̶i̶ ̶c̶o̶ ̶n̶a̶j̶l̶e̶p̶s̶z̶e̶ ̶t̶o̶ ̶w̶ ̶s̶u̶m̶i̶e̶ ̶(̶n̶i̶e̶ ̶l̶i̶c̶z̶ą̶c̶ ̶m̶a̶g̶ó̶w̶)̶ ̶h̶i̶s̶t̶o̶r̶y̶c̶z̶n̶i̶e̶ ̶t̶a̶k̶ ̶w̶ł̶a̶ś̶n̶i̶e̶ ̶b̶y̶ł̶o̶ ̶y̶e̶e̶e̶e̶t̶.̶ Profesjonalna analiza historii neapolitańskich win. Epidemia czarnej śmierci. I to wcale nie tak, że uwielbiam pastwić się nad postaciami historycznymi, które przez przypadek znalazłam w Wikipedii (we love, we stan Davi Krokiet✨), no skąd.

W ogóle doszłam do wniosku że XIV wiek to jakiś taki dziwny okres w historii. To znaczy, powiem jak przystało na zakochaną w starożytności (i wojnie o niepodległość USA, heeej Laff przyjacielu, ty wiesz że chyba cię wezmę na komponent maturalny?) ignorantkę – w średniowieczu w ogóle gówno się działo. Kiedyś czepiłam się "Szklanego Tronu" S.J. Maas (uwielbiam czepiać się "Szklanego Tronu", to moje gulity pleasure, bo sceny erotyczne i bohaterowie są schrzanieni perfekcyjnie, na plaży to już nawet Grey zapłakał – yep, możecie mnie bić, ta książka ma w ciul dużo fanów i chyba tylko ja uważam, że to jest tragiczne heh), no więc czepiłam się, że laska rozmawia z laską, co se żyła 1000 lat wcześniej i totalnie nic. Wiecie, zero ewolucji języka, stylu, światopoglądu, techniki, religii, nawet kurva konflikt ciągle ten sam. Ale nasze średniowiecze… no, tak mniej więcej wyglądało. Od V do XV wieku praktycznie nic. Tak jak się tłukli mieczami, tak się tłuką mieczami. Tak jak dreptali do kościółka, tak dreptają do kościółka (trochę inniejszego kościółka, no bo gotyk, but still). iGnoRanCja nO wiEm. Ale pomyślcie, co było w VIII wieku? A w XII? Wymienimy jedno, może dwa wydarzenia. To był WIEK. Trwał 100 cholernych lat. Grecy zrobili camerę obscurę, gdyby ktoś zechciał się za to wziąć, to rycerze mogliby jechać na Grunwald z lustrzankami i robić dokumentację. Period.

I na koniec – nie zapomniałam, więc najlepszego z okazji dnia kobiet, gurls🌷. Zdrowia, szczęścia blablabla, ale przede wszystkim nigdy – PRZENIGDY – nie dajcie sobie wmówić, że jesteście niewystarczające. Carpe diem, carpe mundus, carpe karpie i co tam jeszcze można łapać. A teraz kontynuujcie proszę swój dzień w aurze gurl–zayebistości i powiedzcie cześć Salvafelowi pod spodem.

Wasza
~ A.

Ludzie w moim wieku: *wychodzą ze znajomymi, umawiają się na randki, stalkują crusha na fb, etc.*
Ja: *rysując Salvadora Dali'ego jako chomika* [@Honey_Lemon, masz dedykację] siBiLa fOrTyjSka to sUcZ, zRóbMy z niEj viLlaiNa