Od 2016 roku obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Kierowcy Zawodowego. Z tej okazji chciałam przygotować jakieś opowiadanie, gdyż ten zawód to nieodłączna część mojego życia — życia mojej rodziny. Mogę mówić, że nie miałam czasu, mogę mówić, ze miałam ważniejsze sprawy na głowie. Opowiadanie skończyło się na "chciałam", gdyż po prostu nie potrafiłam go napisać.

Chciałabym tak wiele przekazać. Wyrazić ból, którym jestem przesiąknieta, pokazać, jak niejako pokaleczone są rodziny, jak obcy staje się ten członek, który w pewien sposób poświęca nam swoje życie. Może brzmi to śmiesznie, ale mój tata nie pamięta nawet o moich urodzinach, ja nigdy nie wiem, o czym z nim rozmawiać. Może to nie jest żaden problem. Może ja nie powinnam narzekać. I tak nie mam przecież gorzej od niego.

Odkąd pamiętam nie było go w domu. Wyjeżdżał za nim zaczęło świtać, wracał, gdy głęboko spałam. Wtedy był instruktorem jazdy. Widywaliśmy się w zasadzie tylko w niedziele. Dla tego dwuletniego dziecka, którym byłam, stał się trochę obcą osobą. Gdy miałam sześć lat zaczął jeździć jako kierowca ciężarówki. Nie znając języka, po całej Europie. Tym razem nie bywało go tygodniami. I tak jest do dziś.

To odbiło się na naszych relacjach. Na pewno jest mi mniej bliski niż moja mama. To na nią spadła cała opieka nad dwójką rozwydrzonych, małych dzieci, ciężar wszystkich obowiązków. To wtulona w jej rękaw wypłakiwam wszystkie łzy, to ona pomagała rozwiązać moje problemy. Ale czy mogę powiedzieć, że tata zrobił dla mnie mniej niż ona? Każdy dzień taki sam, spędzony w kabinie cięzarowki, noce na parkingach, by lepiej mi się żyło.

No i kurcze, rozryczałam się. Zapewne wszystko, co napisałam jest pozbawione ładu i składu. Wybaczcie.

https://youtu.be/hTQQNXEKazo
Ten filmik cholernie mną poruszył. Jest ta bardzo prawdziwy. Cokolwiek bym napisała, nic nie będzie tak mocne. Chciałabym, żebyście to obejrzeli, bo jest w tym wszystko, czego nie umiem wyrazić słowami.

Dziękuję, tato, że jesteś, choć cię przy mnie nie ma ♡