Kurcze serio nie wiem, co się dzieje
Od miesięcy planowałam sobie, że na koncert porobię jakieś obrazki i bransoletki, żeby porozdawać losowym fajnym ludziom, których tam spotkam. Zrobiłam listę znajomych z insta, którzy będą, nawet specjalnie jechałam do action po koraliki. Wczoraj miałam nieprzyjemną sytuację z jednym gościem, który był z tych, których najbardziej chciałam spotkać, no i kompletnie mi się odechciało robienia czegokolwiek…

No i najgorsze, że się nakręciłam. Moje marzenia znowu mnie dobijają. Czy marzę o pierwszym rzędzie i wejściu na scenę? Od lat. Czy obiecałam sobie, że nie będę się na to nastawiać? Tak. Ale im bliżej, tym więcej marzę. Nie zawiodę się jak się nie uda, w końcu Green Day to Green Day. Znowu stracę głos przez Basket Case i wyleję morze łez na Good Riddance. Starać się oczywiście będę, no i też pociesza fakt, że robię research i widok i tak będzie świetny. Bardziej przeraża mnie to, że znowu robi się ze mnie jakiś materialista i ktoś, kto chciałby wszystko. Ten rok nie jest łatwy. Nie jest też jakiś zły, bo wydarzyła się masa cudownych rzeczy. Po prostu jestem zmęczona wiecznym staraniem o lepsze oceny, o szacunek, wiecznym pomaganiem ludziom, dla których często jestem nikim oraz tym tłumieniem wszystkiego w sobie, bo odkąd nie ma X naprawdę ciężko mi się otworzyć. We wrześniu zacznie się mój ostatni rok z tą klasą, a ja wciąż czuję, że znam moje kumpele za krótko, żeby serio umieć się otworzyć…

No i te wszystkie sytuacje wmawiają mi, że zasługuję na to, żeby kogoś z nich spotkać, albo żeby być w 1 rzędzie/na scenie. Okropna jestem. Marzenia chyba nie tak działają. Tęsknię za tym, gdy potrafiłam tak niewinnie marzyć…

Anyway, jakoś to będzie, jak oni będą to będzie super <3

Jednak ten koniec roku daje w kość :// adrenalina robi swoje i aż tak tego nie czuję, ale wieczorami bywa dziwnie. Prawdopodobnie będę miała pasek (nie zależy mi na samym pasku, tylko na darmowej książce xd) i niby się cieszę, bo przez cały rok robiłam swoje i akurat wyszedł. No, tylko że teraz latam po wszystkich nauczycielach żeby coś podciągnąć i powoli mam dosyć. Prezentacje z biolki i gegry, karta pracy z chemii, z wf też wyżuliłam, z infy nie wpisał mi tej pały za nieprzeczytanie polecenia z tablicy… za to z matmy naprawdę niewiele brakło do 4, ale już nie wyciągnę i jestem na siebie mega zła. 6 razy byłam u babki po pkt dodatkowe, które ostatecznie wpisała mi jako 5/5 (co g*wno daje), no i test schrzaniłam, więc nie ma szans. Ciągle nie odpoczęłam po tamtym tygodniu, w którym miałam 8 testów. No i zawaliłam włoski, tu jestem zła jeszcze bardziej niż o matmę, bo co prawda było za dużo słówek, ale totalnie poległam na gramie, którą umiałam :(

Ostatni raz tak bardzo końca roku chciałam w 8 klasie, gdy chciałam uciec od tamtych ludzi. Teraz chyba chcę uciec od szkolnej siebie, w której nie do końca widzę prawdziwą siebie. Nie jest tak źle jak w podstawówce, ale wciąż bez szału

Próbuję samą siebie przekonać, że jestem coś warta i przynajmniej czytam. No, dziś wypożyczyłam 2 książki. 2 inne oddałam i porobiłam zdjęcia niedoczytanych stron. Oprócz tego mam jeszcze 6 zaczętych. Tbr rośnie. Nie wiem, kogo i do czego chcę przekonać, ale wybitnie nie idzie. A planuję zdawać rozszerzony polski, mimo że go nie rozszerzam, więc trochę tych książek będę musiała przeczytać przez wakacje….

Sory za ten vent, po prostu wszystkiego jest trochę za dużo. Ale jest kotek do miziania, to wystarczy <3