Kolejny raz oglądałam dziś Ordinary World, ten film z Billiem
Nawet nie wiecie, jaki komfort czuję odnajdując się w szaleństwie Perry'ego, ale też samego Billiego, bo jednak widać jednego w drugim

Oglądałam z mamą. Widziałam, że bardzo jej się podobało. Na końcu powiedziała coś, przez co się popłakałam. "On to tak fajnie naturalnie gra. On jest po szkole aktor— aa, no tak. On nawet średniej nie skończył"

O n t o t a k f a j n i e n a t u r a l n i e g r a

Cały Billcio

Uwielbiam go za to, że jest sobą. Ten film zawsze mi to uświadamia. Fabuła nie jest ani skomplikowana, ani rozwinięta. Film umiem praktycznie na pamięć (no dobra, nie dialogi, ale dobrze wiem co się kiedy dzieje), a jednak jak znajoma pytała, o czym to, to miałam problem. Ale czy to nie czyni właśnie tego pięknym? Ten zwykły świat..

Szukam siebie. Nie wiem, kim chcę być. Niewielki spojler, ale tam Perry'ego wylali z roboty w jakimś budowlanym. Pod koniec filmu zaś wiesza on na drzwiach muzycznego kartkę "nauka gry na gitarze dla dzieci u Perry'ego". I to chyba ja. Nie lubię dzieci, ale w tej kwestii mogłabym się poświęcić, jeżeli tylko ktokolwiek by chciał

Znowu zapętlam Ordinary World i Unsatisfied. Jutro będzie faza na Devil's Kind. Gubię się, a ten film uświadamia mi, co się liczy

Gdy widzę, jak główny bohater ucieka od ludzi, widzę siebie. Jak wini się, że coś zepsuł. Jak chce jak najlepiej, a wyjdzie jak zwykle. Jak żyje muzyką

To wszystko mnie tak inspiruje…

A najbardziej to Billie mnie inspiruje do życia. Analizuję jego życie. Każdy jego ruch jest tak prawdziwy. Zabrzmi to dziwnie, ale podczas moich pierwszych przygód z rockiem, te wszystkie zespoły były jak z jakiejś rockowej bajki. Były dla mnie obrzydliwie idealne. A ja nie jestem idealna i nigdy taka nie będę. Green Day pokazał mi się od innej strony. Nie od idealnej, a od tej delikatnej. Robi mi za tego starszego brata, którego nigdy nie miałam. Nie chcieli udowodnić mi, kim są. Chcieli pokazać mi to w moim języku, najprostszym

Nie lubię przygód. Jeżeli mogłabym zwiedzać świat lub żyć własnym, spokojnym życiem, w moim domu, z moją gitarą i rysując mój Green Day, zawsze wybiorę drugą z opcji. I chyba właśnie to najlepiej uświadomił mi ten film <3

[Powiedzcie, że ten Perry nie jest aż tak tragiczny XD]