Witam
Szkoła mnie dobiła
Ale tak totalnie

Generalnie jest u mnie lepiej, sens życia jest, z bardzo ważną dla mnie osobą wyjaśniłyśmy se parę rzeczy i czuję, że nasza relacja jest jeszcze lepsza. W środku też czuję pokój

Jednak, jak tylko wracam do szkoły, coś mnie dobija. Już rano dostałam od kumpeli wiadomość, że teraz da mi spokój, ale w szkole to się nie uwolnię od jej narzekań. I już wtedy mi się odechciało, ale cóż. W końcu byłyśmy razem tylko 4 przerwy, z czego na 2 byłam u matematyczki (ja naprawdę potrzebuję dodatkowych punktów xD), jedną całą przesiedziałam w kiblu, a na ostatniej siadłam na innej ławce i stety niestety nikt się nie dosiadł. Trudno

Znowu krytykowała przy mnie Kościół. Ja rozumiem, zwłaszcza na historii dużo się o tym uczymy. Czy to sprzedawanie odpustów, nepotyzm, symonia, palenie czarownic i heretyków, czy te nieszczęsne krucjaty z dziecięcą (ulubiony jej temat) na czele. Ale dziś to czułam się tak, jakby te wszystkie rzeczy były moją winą, dosłownie, tak mi nagadała. A jednym z powodów mojego szczęścia jest to, że rano się dość długo modliłam, ale wiecie, tu luźne zdrowaśki, tu tańczyłam do hitów typu Błogosławieni miłosierni, tu po prostu się uśmiechałam…

Szkoda, że ludzie nie potrafią tego uszanować. A niby tacy tolerancyjni….
Tym bardziej, że ja nikogo nie chcę zmuszać do mojej wiary, nawet dość rzadko poruszam ten temat

Moja dobra znajoma dość niedawno zmieniła wyznanie, mianowicie na satanizm ateistyczny (poprawcie jak coś powaliłam z nazwą..). Jak zareagowałam, gdy mi powiedziała? Normalnie. Nic to nie zmieniło w naszej relacji. Wysłuchałam, o co w tym chodzi, potem dla pewności, żeby jej jakoś nieświadomie nie zranić, trochę o tym czytałam. Wspieram ją w tym, mimo że jakoś szczególnie tego nie popieram. Ale nie widzę, żeby jakoś się przez to zmieniła. Dopóki jesteś dobrym człowiekiem to naprawdę nie obchodzi mnie, co robisz. Znaczy obchodzi, ale nie wpłynie to na moje postrzeganie Ciebie. W sumie często np przed testami mówimy sobie "niech Bóg i szatan ma Cię w opiece". Jedyne co, to boli mnie, że wciąż musi chodzić na religię, wbrew sobie

Ludzie, da się. Ta laska jest jedną z najbardziej tolerancyjnych jakie znam. W dodatku fangirl, więc i pod tym względem mnie świetnie rozumie

A ta druga to mnie tak dobija niemiłosiernie. A potem pyta, czemu nie piszę już pierwsza. Trochę się zmuszam, ale próbuję. Próbuję znowu być tym śmieszkiem, którym byłam w poprzednim roku szkolnym. Czasem wyjdzie, ale już nie czuję się tam tak dobrze. Rozumiem, że sporo rzeczy nas różni, ale to, że zmieniasz swoje zdanie na jakiś temat nie znaczy, że masz przestać szanować moje. Kiedyś z jedną laską obie się nie malowałyśmy. Ona randomowo zaczęła, tak żeby spróbować, a już tydzień później była seria pytań, czemu ja się nie maluję, bo to takie fajne

Na szczęście jakoś nigdy nie ciągnęło mnie do tego, żeby na siłę przypodobać się innym. Lubisz mnie? Bardzo mi miło. Nie lubisz? Masz prawo. Ja tylko cierpię z ukrycia, że nie jestem taka jak inni. Że jak wszyscy po lewej gadają i się śmieją, to najprawdopodobniej ja stoję po prawej i myślę, gdzie popełniłam błąd

Ludzie najpierw przychodzą z myślą "omg, też jestem introwertykiem!", a potem mają pretensje, że muszę spędzić trochę czasu sama i absolutnie nie znaczy to, że ich nie lubię

Albo wkurza mnie, jak rezygnuję z gry w kosza, żeby dłużej pobyć z moimi dziewczynami, a jak proponuję ping ponga to słyszę jęki. Jestem dziewczyną, która do dziewczyn nie pasuje, a do chłopaków też się nie nadaję

Albo podejście do życia. Wczoraj skończyłam czytać Boską komedię. Trochę nerwów mnie to kosztowało i za dużo z książki nie zrozumiałam, ale jednak podobała mi się sama idea, początek Raju i ostatnia strona, sam pomysł tylu odniesień do Biblii, historii, filozofii czy mitologii, tyle symboli… napisałam to znajomej, po czym stwierdziła, że po co to czytałam, skoro zajęło tyle czasu (nieco ponad 2 miechy), a więcej w tym minusów niż plusów. Życie też ma więcej minusów, a jednak warto żyć… Wątpię, żebym miała to czytać drugi raz, ale nie żałuję tego jednego. Podziwiam napisanie tak długiego tworu wierszem i było to bardzo ładne. Po prostu nie podeszło to aż tak, bo ja książkę chcę czuć. Pożyczyłam ją, bo pan z włoskiego śmiał się, że musimy przeczytać, żebyśmy wiedzieli, do którego kręgu Piekła trafimy. To mnie nie ruszyło. Za to szukanie Billiego w różnych częściach Raju — owszem.

W ogóle ostatnio prawie wszystko co lubię jest krytykowane. Lektury. Jak mi jechały po Romeo i Julia to bolało, mimo że sama uważam tytułowych bohaterów za lekkich idiotów. Albo ostatni spektakl w teatrze, który mi się spodobał (tylko brakowało mojej ulubionej sceny :/), a przez nie został skrytykowany. Po prostu boli, że w końcu udaje mi się cieszyć z życia, ale jeśli nie mogę napisać w danym momencie do przyjaciółki, to jestem z tym sama i czuję, jakby gasili ledwo zapalone przeze mnie światło

Ja już kończę, przepraszam za ten wywód, ale musiałam wyrzucić to z siebie. Proszę Was, szanujcie się nawzajem, to nie jest takie trudne <3

Sending love

P.S. Odkryłam takie cudo, może Wam się spodoba: https://youtu.be/v4FpuprPLlc?si=itYnaegOR2AkInKU