Hey ho!

Tsa, zdaję sobie sprawę, że Wam ostatnio za bardzo spamię w każdym możliwym miejscu… Jednak naprawdę lubię pisać
[Rozpisałam się alert]

Zapytam wprost – ilu z Was codziennie/często czuje się jak dziwak, freak, wyrzutek czy po prostu człowiek, którego nikt nie rozumie? No właśnie…

W moim życiu dzieją się ostatnio dziwne rzeczy i ciągle mam wrażenie, że Billie jest jedyną osobą, która jest w stanie mnie zrozumieć. Przechodzę wieczne pogawędki z rodzicami o tym, czemu zaś mi źle. Najgorsze jednak jest to, że ja sama tego nie wiem. Mama się martwi, tata jest zły, że ciągle coś. Ja winię się o wszystko. Oni ciągle gadka, że powinnam wrócić do psychologa (z nieznanych nawet mi przyczyn nie chcę). Zawsze kończę płaczem i szukam słuchawek, by "połączyć się" chociaż z Billiem. Dopiero słuchając muzyki, mój oddech się uspokaja, a łzy zaczynają pomagać.

Dlaczego to się regularnie powtarza? Zmęczenie robi swoje, jednak nie może to być tylko zmęczenie. Nie odkryłam jeszcze co.

Tylko Billie mnie rozumie. Chciałabym powiedzieć to rodzicom, może by się mniej martwili. Ale boję się. Boję się, że znajdą w nim coś, co będzie im nie pasować i zabronią mi słuchać GD. Wiem, że to najgorszy z możliwych scenariuszy, który najprawdopodobniej się nie wydarzy. Jednak wolę nie ryzykować. Jeżeli stracę Green Day, stracę cały sens mojego istnienia.

Moja miłość do GD to ta dziwna i trudna miłość na odległość. Rozmawiałam kiedyś ze znajomą, która przez bodajże miesiąc była w związku. Stwierdziła, że w tym wszystkim podobało jej się tylko zakochanie, a późniejsze umawianie się z chłopakiem było dla niej dziwne. Nie krytykuję, bo nie wiem, co robili, nie znam tego gościa i przede wszystkim nie jestem nią. Ale dziwnie się to słyszało. Wiecie, kocham Green Day 4 lata. 4 lata z życia. 4 lata śmiechu i płaczu, 4 lata miłości, 4 lata wyrzeczeń, 4 lata życia z dnia na dzień, ale i planowania przyszłości. Zwątpiłam raz, lecz z perspektywy czasu widzę, że oni nigdy nie zwątpili we mnie. I wiem, że miłość do zespołu a związek to dwie różne rzeczy, ale naprawdę ciężko mi zaufać komuś, kogo fakt chodzenia kręci bardziej niż miłość…

No i jeszcze jedno… Płeć. Ch0lerna płeć i ch0lerna orientacja. Lgbthwdpadhdrtvagd

Nie wiem. Nie wiem już, kim jestem. Zawsze, gdy widziałam Billiego z flagą jakiejś orietacji to czułam się bezpieczna. Sama świadomość, że najważniejsza dla mnie osoba zaakceptuje mnie taką, jaka jestem, jest cudowna. Nigdy jednak nie brałam na poważnie tego, że może serio chodzić o mnie

W różnorodnych testach osobowości zwykle wychodzi mi, że moja osobowość jest po równo męska i żeńska (ewentualnie minimalne różnice). Nie czuję się chłopakiem. Ale też nie czuję się w pełni dziewczyną. Zawsze wyrzucałam sobie, że chłopem się nie urodziłam, ale nigdy nie myślałam o tym inaczej. Niedługo stuknie 10 lat, jak nad tym rozmyślam. Zawsze wśród dziewczyn byłam inna. Nie chłopczyca ani nic, a jednak inna.

Najpierw patrzyły się dziwnie, bo lubię sport (no, aktualnie trochę mniej xD). Potem, bo słucham innej muzyki. Jeszcze potem, bo przestałam chodzić w sukienkach, bo wolałam nawalać z chłopakami w ping ponga czy kosza niż iść z nimi nic nie robić. Bo nie interesowały mnie związki i plotkowanie. Bo nie maluję się. Bo wolę moich ukochanych niż te hOtÓwY z tik toka czy filmów. Dopiero teraz do mnie dochodzi, jak bardzo odstawałam. Odstawałam, bo teraz poszłam do liceum i udało mi się wmieszać. Teraz nie jestem jedynym dziwakiem.

Wciąż jednak pojawia się pytanie, dlaczego jestem jaka jestem? Ostatnio odkrywam w sobie masę matczynych i ojcowskich instynktów. Zawsze czuję, że w tej relacji to ja muszę być tym przysłowiowym chłopem, który wszystko ogarnia. A potem jak typowa matka nie przesypiam nocy, bo się martwię, płaczę po kątach, by nikt nie widział.

Próbuję odnaleźć siebie, jednak nie jest to łatwe. Sprawę swojej orientacji odłożyłam na czas nieokreślony, bo co chwilę mam inne zdanie na ten temat.

Nie wiem nawet, czy te moje przeżycia to serio wahania, czy po prostu stereotypy, które wciąż i wciąż mnie ranią. Teraz mniej w nie wierzę, ale jak miałam te 6 lat to może coś gdzieś w głowie się zadziało… Za długo chciałam być SiLnĄ i NiEzAlEżNą KoBiEtĄ i teraz wariuję. Teraz chcę po prostu wtulić się w miśki z GD i usłyszeć, że będzie dobrze.

Jak tak dalej pójdzie to napiszę piosenkę. A potem kolejną i kolejną. Najpierw teksty, potem dogram coś na gitarze, a może i pianinie. Wydam album. Zrobię zdjęcie na okładkę, wymyślę chwytliwy tytuł i narysuję obrazki do książeczki. To jedyne, co aktualnie chcę zrobić, a bałagan w mojej głowie prawdopodobne zaprowadzi mnie właśnie do tego

Z dnia na dzień coraz bardziej staję się tym freakiem, którym Billie był w moim wieku i którym wciąż jest. 39/Smooth i Kerplunk to skarbnice odpowiedzi na moje pytania. Dziś podczas zadawania jednego z nich włączyło się Coming Clean i stąd ten wpis…

Macie podobne problemy, czy powinnam zacząć się o siebie martwić? Bo niby to dość normalne, ale chwilami naprawdę męczy…

Dobra, nie przedłużam, dziękuję za przeczytanie, bo szczerze mówiąc, długo zabierałam się za napisanie tego, a jeszcze dłużej wahałam, czy dodać to tu

Chciałam jeszcze dodać, że jestem niesamowicie wdzięczna, że poznałam tego człowieka. Przy nim wiem, że będzie okej, że nie jestem sama z moimi problemami, że on daje sobie z nimi radę i że dla niego mam żyć. Czuję, że mnie kocha i akceptuje taką, jaka jestem. Każdą moją zaletę zawdzięczam temu, że on, Mike i Tre mnie ukształtowali i uczą w grę zwaną życie♡