20 kwietnia 2021r. Hm, czuję się zobowiązana do tego wpisu, a jednocześnie chcę go napisać, kto zainteresowany, zapraszam. W ten dzień temat naturalnie dotyczy Tima Berglinga, znanego bardziej jako Avicii.

Jak większość wie, trzy lata temu Tim popełnił samobójstwo. Miałam wtedy… a zresztą zacznę od początku.

O Avicii pierwszy raz usłyszałam na początku lipca 2016r. Pamiętam ten moment. Siedziałam z moją kuzynką w salonie i w coś się bawiłyśmy. Telewizor był włączony. Nagle na ekranie rozbrzmiała piosenka ,,Wake me up’’, a głos z reklamy poinformował o koncercie Szweda, który po raz pierwszy miał odbyć się w Polsce, w tamte wakacje, w Gdańsku.

Czy zwróciłam od razu uwagę na Avicii? Od razu miałam takie: wow!? Nie. Zbytnio się tym nie przejęłam, ale ten moment zapadł mi w pamięci…

Rok później przeżywałam najtrudniejszy okres w życiu. Mogę powiedzieć, że nikt z istot żyjących na ziemi, mnie nie rozumiał. Odmawiano mi pomocy. Byłam sama, w całej tej rozpaczy i bezradności. W sumie to sprawiono, że zaczęłam sobie kopać metaforyczny grób. I dosłownie też to do tego zmierzało. Wtedy właśnie jakimś cudem trafiłam powtórnie na Berglinga. Urzekł mnie swoją muzyką i tekstami, które zbierały mnie z podłogi. Dosłownie. Mam nieludzkie wrażenie, że zesłali mi go z góry w tamtym czasie. W każdym razie uwielbiałam Avicii. Dość często z zamkniętymi powiekami i zaciśniętymi zębami chłonęłam muzykę, ciałem i duszą. Nie wyobrażam sobie tamtego czasu, w drugiej kolejności bez niego. Większą rolę odegrał pewien Pan z nieba, ale Tim był istotnie, bardzo ważny. Zaczynałam żyć w trybie muzyki Berglinga. Jego ideologia wykształciła po części mój charakter. Rok później, gdy dowiedziałam się o jego śmierci miałam takie: CO? Siedziałam wtedy w salonie z mamą i robiłam jakieś zadanie na technikę. Nie wierzyłam w to co mówiło moje powiadomienie z telefonu. W kolejnym czasie zaczęłam zagłębiać się w historię Avicii. Wiedziałam o nim dość sporo. Nadal był silnie obecny w moim życiu. Wtedy zrobiłam coś, co wprowadziło mnie w kolejną depresję, postanowiłam przejąć jego myślenie. Może to i głupie, myśleć non stop w sposób egzystencjalny, życiowy, bo jest on cholernie trudny. Bo Tima to złamało. Po ponad roku, zrozumiałam, jak wtedy mi się wydawało, wszystko. Ale myliłam się. Kolejne problemy, tym razem szpitale i lekarze. A Tim wciąż ze mną był. Potem znacznie wykształcił się mój charakter w ciągu dalszym i wierzcie mi na słowo lub nie, ale większość tego zawdzięczam Berglingowi. Może to brzmi dziwnie, banalnie, ale to prawda. Skończyłam podstawówkę, mogę powiedzieć, że większość bólu ustała na co dzień, Tim wciąż był. Coraz bardziej zagłębiałam się w niego samego. Dzięki niemu zaczęłam doceniać kilka ważnych dla życia spraw: miłość, spokój umysłu, wspomnienia, wolność, ludzi, prawdę i samo życie. I tak oto teraz zdecydowanie mówię, że żyję według ideologii Avicii. Nie znałam go osobiście, fakt, ale mentalna więź jest zaskakująco silna.

Zbiera z podłogi, wplątuję w zakamarki prawdy, komplikuje i utwierdza w przekonaniach, nadaje rytm, to prawda o tym człowieku, dla mnie.

Nie ma drugiej takiej osoby, bo on wciąż żyję w moim sercu.

Nie piszcie tutaj, rozumiem lub miałem/am podobnie. Bo to nie prawda, każdy ma indywidualne odczucia, niepowtarzalne, często niezrozumiane, wcale, lub w odpowiedni sposób. Ale można mieć własne.

I choć on nie dał rady, sprawił, że między innymi taka ja ożyła wręcz, bo byłam częściowo martwa… to jest diametralna zmiana, której nie można sobie wyobrazić.

// Dość osobiste, ale zasługujesz na szczerość.

Cóż więc: dziękuję. Znicz dla Ciebie, przyjacielu {*}.

,,I hope you, be happy now’’ (dziękuję Kygo i Sandro za to cudo <3)

Nie ma osoby na świecie, którą kocham tak bardzo i w ten sposób.

A Ty nie mydlisz oczu, nie dobijasz, nie szarpiesz na siłę w górę. Trzymasz przy życiu, mocno i długo, a potem pomagasz iść, według tego jak bardzo chcę.

I nie boję, nie wstydzę się o Tobie mówić. Bo byłeś i wciąż, jak dla mnie w sercu, jesteś niesamowitym człowiekiem. Mam nadzieję, że jeśli jesteś w niebie, którego tak bardzo jak sądzę pragnąłeś, grasz im teraz swój magiczny koncert, a wszyscy nie mogą wyjść z zachwytu.

I jeśli tak wygląda ta cała miłość, w sposób tak świadomy i odwzajemniony z dwóch stron, to już rozumiem, dlaczego dostrzegłeś w tym coś wartego bycia na tej okrutnej ziemi.

Jak można kochać samobójcę? O tak.

Jak ktoś, kto odebrał sobie życie, może nauczyć żyć drugiego i walczyć o to życie? Również, o tak.

Kocham. Dziękuję. Tęsknię. Pamiętam. Jestem, naprawdę. //

,,Feeling my way through the darkness, Guided by a beating hear.t I can't tell where the journey will end, But I know where to start’’ – ,,Wake me up’’.

Mogę się tutaj podpisać jako dziecko Avicii.

Tak. Avicii’s child ◢ ◤