⭑hii babes ๋࣭ ⭑

~ Ostatnio trochę mnie tu mniej, bo wiecie, ten moment roku, kiedy szkoła rzuca wszystkim, co ma — kartkówki, sprawdziany, projekty, prezentacje i egzaminy. Ale, co dziwne, czuję się całkiem w porządku. Nie mówię, że nie ma stresu, bo jest. Ale wiecie, jak czasem człowiek się tak długo czymś stresuje, że aż w końcu ten stres… po prostu się zmęczy i odpuści? Właśnie tak się teraz czuję. Jakby przed chwilą mój wewnętrzny stres powiedział „dobra, padam, rób co chcesz”. I w sumie fajnie. Nawet jeśli za oknem zimno, szaro i wygląda jak listopad, a nie maj.

~ Dzisiaj chciałam pogadać z Wami o książkach, które mają nas rozklejać. Tych wszystkich wyciskaczach łez, które mają czytelnika zmiękczyć do granic możliwości. No wiecie – nagła choroba, tragiczna śmierć zwierzątka z dzieciństwa, list znaleziony po latach, ktoś umiera we śnie, ktoś inny płacze, bo przypomniał sobie smak herbatników z dzieciństwa. I nagle wszyscy: „O BOŻE, TO BYŁO TAKIE PIĘKNE I SMUTNE”.
A ja siedzę i myślę: czy naprawdę każda książka musi walić czytelnika łopatą w emocje?

~ Czasem mam wrażenie, że autorzy traktują nasze emocje jak guziki: „a teraz flashback z dzieciństwa – pyk, łzy; a teraz nieuleczalna choroba – pyk, rozpaczy szczyt”. I nie mówię, że nie działa – bo działa. Ale niekiedy wszystko to wydaje się tak zaprojektowane, że aż… odklejone. Czasem większe emocje mam, czytając scenę, gdzie ktoś po prostu zje śniadanie w milczeniu, niż przy opisie tragedii na trzy strony.
Dajcie znać, czy też tak macie. Jakie książki naprawdę Was poruszyły – i niekoniecznie przez dramaty.

~ Na koniec taka mała zapowiedź: coraz poważniej myślę o założeniu drugiego konta. Chciałabym tam wrzucać opowiadania — różne, osobiste, dziwne, trochę moje, trochę nie. Ale o tym więcej opowiem Wam innym razem. Na razie trzymajcie się ciepło i nie dajcie się tym emocjonalnym manipulantom literatury!

~ miłego wieczoru, Wasza twices ✨🪰