I znów musiałam nadrabiać.
Tutaj macie wczoraj (a o tej godzinie to nawet przedwczoraj) : tym razem główny bohater tego, z czego pochodzą Malachit, Berte i Morawski. Nazywa się Parys Skowronek, ma 21 lat (jak to pisałam to myślałam, że opisuję go jako zbyt dziecinnego jak na ten wiek, ale teraz sama mam tyle i stwierdzam, że wcale nie, i że jak na razie Parys jest bardziej dojrzałym i dorosłym człowiekiem ode mnie, nawet mimo próby popełnienia samobójstwa przez wypicie 200ml spirytusu na raz jaką podejmuje na samym początku książki) i pracuje jako technik maszyn astronomicznych (profesja wymyślona przez 15letnią mnie, polega na zupełnie czym innym niż sugeruje nazwa, tzn na projektowaniu funkcjonalnych elementów obudowy maszyn które mają działać w kosmosie lub służyć do pomiarów astronomicznych. Parys więc projektowałby obudowy sprzętów od sond kosmicznych po teleskopy, I nic poza tym. Trochę bez sensu.), a raczej pracował, dopóki nie zrobił niewłaściwej rzeczy w niewłaściwym momencie, co spowodowało, że został z automatu skazany na śmierć ze skutkiem natychmiastowym jak go tylko policja aresztuje (prawo, na którego podstawie tak się stało, jest dość naciągane i raczej nierealne… Chociaż być może odpowiednia kampania społeczna przez kilka pokoleń dałaby radę doprowadzić je do skutku.
Całe uniwersum książki na nim stoi, a powstało z nadinterpretacji snu który kiedyś miałam.). W związku z tym Parys najpierw ucieka z miasta (tzn z Krakowa) w bliżej nieokreślonym celu, dociera do ostatniego przystanku autobusu do którego wsiadł, próbuje się zabić w wyżej opisany sposób, ponosi w swoim przedsięwzięciu porażkę, zostaje z braku innych perspektyw adeptem miejscowego sprzedawcy bimbru, jest świadkiem zatrzymania ruchu obrotowego Ziemi (ale to nic szczególnego, wszyscy są), stopniowo dochodzi do pewnych wniosków i postanawia uratować świat.
Ma też bliznę, no bo wiadomo, blizny są cool, więc mu jedną dałam.
Na załączonym obrazku wraca z zakupów, a mokry jest dla tego, że po drodze goniła go policja, przed którą udało mu się uciec ukrywając się w strumieniu (od czasu napisania tego zwracałam szczególną uwagę na strumienie w Dolinkach Podkrakowskich gdzie cała akcja się rozgrywa, i doszłam do wniosku, że prawdopodobnie nie dałby rady tego zrobić).
Także ten…

Dzień kolejny rysunkowego czelędża: została mi tylko jedna bardziej znacząca dla fabuły postać z Marva, więc oto i Obiekt Doświadczalny. Na początku chciałam go narysować w ubraniu jak w pierwszym opowiadaniu, ale szkoda mi było nie pokazać czterech różnych protez kończyn, bo mi nawet wyszły. Jako i też jego wyraz twarzy jest taki, jak zamierzałam, więc zostawiłam go w wersji ołówkowej bojąc się to zepsuć. Nie wiem, czemu pije herbatę/kawę w samej bieliźnie, ale bez niej zdawał mi się nie wyglądać właściwie.
Może za chwilę dam wersję piórem, ubraną i bez kawy.