Powiedzcie mi, czy ja naprawdę jestem najgorszym dzieckiem, jakie można mieć?

Nie umiem porządnie zmyć naczyń, nie umiem porządnie odkurzyć, nie umiem ugotować zupy, zapominam wyjść z psami, jestem mało komunikatywna, praktycznie nie jem większości rzeczy, a od prawie 4 lat od poniedziałku do piątku jem tylko 2 posiłki dziennie, nie ogarniam swojej choroby od początku.
Za to od ponad siedmiu lat ani razu nie poprosiłam jej o pomoc przy zadaniu domowym, ani razu nie poprosiłam jej o pomoc przy nauce na sprawdzian bądź kartkówkę, nie zrzucałam na nią ani jednego swojego problemu. Potrafiłam tydzień chodzić z uśmiechem na twarzy nawet jeśli coś mnie bolało, żeby nie musiała tracić czasu ani pieniędzy na lekarza. Nigdy nie powiedziałam nikomu w szkole, że mnie biła, nigdy, żeby nie robić jej problemów.

Naprawdę jestem aż tak wybrakowaną sztuką, że gorszej nie można było dostać?