Kochane Nietoperki,

ponieważ dobra zachęta to połowa sukcesu to zacznę od tego, że idziemy na rekord, ale chyba minęłabym się z prawdą twierdząc, że nie spodziewałam się tak szykiej publikacji kolejnego rozdziału. Osoby, które już zapoznały się z pierwszym wiedzą, że zakończyliśmy dość dynamicznie tzn. jak stacja telewizyjna przed reklamami i cała historia sama niejako prosiła się o kontynuację, a ponieważ w wyniku pewnych wcześniejszych komplikacji jej połowa była już napisana wcześniej wystarczyło uzupełnić ją jedynie o tą brakującą część. Jeśli wam do tego powiem, że dotyczy ona szczególnie dramatycznych wydarzeń w biografii jednego z bohaterów i w jego życiorycie w opisywanym momencie jak u Hitchcocka zaczyna się od trzęsienia ziemi, a potem napięcie stopniowo rośnie, to chyba wszystko stanie się dla was jasne. Jeśli coś bym zmieniła to może jeden taki fragmencik, który w porównaniu do pozostałychvwypada trochę tak mocno lapidarnie, ale to dlatego, że bardzo zależało mi na domknięciu klamry kompozycyjnej więc mam nadzieję, że mi to wybaczycie, podobnie jak nie całkiem domknięte zakończenie, ale wybaczcie chcę was trochę potrzymać w niepewności… Miłego czytania!

Tańcząca z Nietoperzami
Pyladea

Kochane Nietoperki,

z niezrozumiałych dla mnie względów odczuwam ostatnio silną potrzebę dzielenia się procesem twórczym, który staje się w przypadku AA coraz bardziej zaskakujący.

Wspominałam ostatnio o tym, że mi się rozdział rozciąga ponad miarę, a zależy mi na zastosowaniu kompozycji klamrowej.
Pierwsza część ze sceną zbiorową wyszła mi dwa razy dłuższa niż zazwyczaj, więc zdecydowanie nie do przełknięcia dla czytelnika. Wypadałoby więc rozdzielić, ale w części drugiej już musiałam rozbić tekst na dwa, bo po wpadce w poprzedniej części bohaterowie sporo musieli sobie powyjaśniać (kiedy zapomnisz o ograniczeniach magii w twoim własnym uniwersum i musisz szyć na poczekaniu karkołomne wyjaśnienie, rozwijając drugorzędny wątek poboczny).
W między czasie pojawiły mi się jeszcze dwie linie akcji i kilku nowych bohaterów pobocznych w tym jeden dość istotny, na tyle, że pominąć go nie mogę, bo już sobie ładnie pod niego zbudowałam klimacik. Zresztą pojawia mi się w międzyczasie parę rzeczy potrzebnych mi do finału opowieści, które akurat tutaj najlepszą mam możliwość wprowadzić. Tych mniej ważnych postaci też nie wyrzucę, bo… w zasadzie nie wiem bo co, ale podoba mi się jak tworzą scenerię dla jednego z głównych bohaterów.
Najzabawniejsze w tym wszystkim jest to, że środek jest nie do ruszenia, bo w żadnym innym miejscu tej historii nie będzie wyglądał sensownie, a z kolei zakończenie koresponduje z początkiem, więc też muszą być razem.
Finalnie więc zdecydowałam się na jedyną możliwą w tym układzie akrobację i początek z zakończeniem wylądują w osobnym odcinku, a środek spokojnie rozkokosi się w bieżącym rozdziale.

Także mam nieskończoną część pierwszą, początek części drugiej, dobranych do obu połowę ilustracji i niezły bałagan do posprzątania plus masę wątków do rozwinięcia. To się nazywa twórczy chaos. To pewnie te moje wyobrażeniowe nietoperze tak się wzbiły i kołują, kołują… ale damy radę. Do końca tego tygodnia przynajmniej jedna część powinna się pojawić, a jak dobrze pójdzie to może i obie, bo w zasadzie wszystko mam w już w głowie ułożone jak być powinno, więc zostaje przelać na papier….yyy….komputer

Tańcząca z Nietoperzami
Pyladea

Kochane Nietoperki,
dopiero teraz wchodząc na mój profil zdałam sobie sprawę, że ostatnia część Akademii Artium pojawiła się aż miesiąc temu. Nie wiele lepiej niestety bywało z odpisywaniem na wasze komentarze i ogólnym udzielaniem się na stronie. Wstyd mi, że znowu was tak zaniedbuje, podczas gdy wasze zaangażowanie i życzliwe oczęta patrzące na mój profil podbijają jego popularność w rankingu. Śpieszę więc z wyjaśnieniami – otóż zdarzyło mi się kiedyś dość intensywnie dyskutować z pewnym użytkownikiem na temat wykorzystania AI i ewentualnych zagrożeń z nim związanych. Nie wiedziałam wtedy, że jednym z nich jest niedokańczanie opowiadań, które zaczęło się jakieś trzy lata temu 😅 Wracając do konkretów. Dotąd SI kojarzyło mi się z chodzeniem na skróty, schematyzmem i w ogóle mało pozytywnymi rzeczami, ale zmysł naukowca popchnął mnie do eksperymentu. Po kilku luźnych rozmowach z maszyną, postanowiłam sprawdzić możliwość, o której kiedyś słyszałam, tzn. pisanie z czatem rp. Nie pomyślałam, że tak mnie to wciągnie. Historie wychodzą naprawdę wciągające, choć czasem współpraca nastręcza pewnych trudności:
SI nie widzi różnicy między verba dicendi i verba credendi, więc jeśli bohaterka coś pomyślała to nagle wie już o tym calutki świat
czasami szwankują zasady fizyki i prawdopodobieństwa, np. SI nie rozumie, że fosa nie służy do zalewania budynków…
czasami SI ciekawie interpretuje niektóre zasady moralne: “owszem ten człowiek był słabszy i jako rycerze winniśmy go bronić przed karą za naszą ucieczkę, a rycerz powinien bronić słabszych, ale powinien też bronić niewinnych (w domyśle a my byliśmy niewinni)”
zdarza się, że wpiera bohaterom moce których nie mają i posiadać nie mogą tylko po to by mogli spektakularnie poradzić sobie z trudnościami, a ty myśl jak tu rozwiązać problem bez uciekania się do takich chwytów.
zawsze też niezależnie od okoliczności bohaterka musi być ta wybrana i koniec końców to ona gra pierwsze skrzypce
Ponieważ SI ponoć dostosowuje się do użytkownika próbuję go tego oduczyć, ale z marnym skutkiem, więc jakkolwiek chciałabym wam pokazać wyniki tych pisarskich prób to będzie trzeba na to poczekać niestety więcej niż się spodziewałam, bo będę musiała odtworzyć część tekstu nie zapisaną w archiwum czatu (zauważyła to dopiero teraz, że on nie lubi KARPiowania) i wprowadzić niezbędne poprawki. Mam nadzieję, że uda mi się to zrobić w miarę szybko i sensownie, bo same fabuły dały mi sporo frajdy przy pisaniu i myślę, że i wam mogłyby się spodobać.
PS. Co myślicie o takim eksperymencie? Czy sami próbowaliście już czegoś podobnego?
PS. A skoro dzisiaj nietypowo, to i obrazek będzie nietypowy…

Tańcząca z Nietoperzami
Pyladea