Kochane Nietoperki,

chwilę to trwało (więcej niż zwykle, więcej niżbym sobie życzyła), ale wreszcie po długiej nierównej walce z materią literacką mogę was zaprosić do przeczytania kolejnej części AA.

Z takich zakulisowych informacji wyjaśniających może trochę to opóźnienie mogę powiedzieć, że marny ze mnie architekt i przez tydzień chyba z kawałkiem próbowałam zbudować w wyobraźni wizualizację takiego jednego budynku, od którego opisu postanowiłam rozpocząć – miał być klasycyzm, a wyszedł eklektyzm (mam nadzieję, że rzeczywiście tylko tyle, a nie jakiś stary zagracony strych, ale to już ocenicie sami). Także jeśli chodzi o końcówkę to tak to wygląda, ale wcześniej też nie było łatwo, bo zdałam sobie z kolei sprawę, że brakuje mi wiedzy, którą powinien posiadać mój bohater, więc pisałam na wyczucie i zdrowy rozsądek z pomocą męża, który zna się trochę bardziej. O co dokładnie chodzi nie mogę wam powiedzieć, bo dowiecie się za dużo i nie będzie tych emocji, na których mi tak bardzo zależało.

Jednym słowem przynajmniej po części dalej pracuję nad wychodzeniem poza strefę komfortu, więc tym bardziej ucieszą mnie wasze komentarze, bo nie ukrywam, że przyda mi się potwierdzenie wartości tego wysiłku.

Na koniec jeszcze dla tych bardziej matematycznych obecnie całość ma około 314 stron w Wordzie i prawdopodobnie macham na pożegnanie swojemu ambitnemu założeniu, że zmieszczę sięw ładnej okrągłej liczbie 36 rozdziałów, bo w naszym 27 znowu się akcja rozlała i dokończenie pojawi się dopiero w kolejnym. Więc po raz kolejny stanęło na przepisywaniu tytułów i dopisywaniu kolejnych których wedle założeń miało w ogóle niebyć.

@TW bardzo liczyłam na to, że będę mogła pod tą częścią napisać, że wraca Viitor, ale niestety KARP 🫣 wygląda na to, że moja legitymacja członkowska nadal aktualna 🤭
@Emisia w końcówce jest sporo Kaisy, ale trochę jej charakter wyewoluował i zastanawiam się czy Ci się to spodoba. W razie czego z góry przepraszam. (I domyślam się, że nie od razu powiesz mi co o tym myślisz, bo ta modyfikacja wynika z poprzednich rozdziałów do których jeszcze chyba niedobrnęłaś, ale wolę od razu się usprawiedliwić)

Na koniec jeszcze parę słów zachęty. W rozdziale #27 "Na chwilę przed świtem" nasi bohaterowie znowu stają w obliczu sytuacji z pozoru beznadziejnych, w których każda decyzja obarczona jest ogromnym ryzykiem dla nich samych oraz ich bliskich. Walcząc z własnymi słabościami odkrywają czym są prawdziwa przyjaźn i zaufanie. Co jednak myślę najciekawsze w powieści fantasy, większość swoich problemów muszą rozwiązywać bez użycia magii. Jak sobie radzą? Przeczytajcie sami! Niecierpliwie czekam aż podzielicie się ze mną wrażeniami z lektury.

Tańcząca z Nietoperzami
Pyladea

Kochane Nietoperki,

Mija tydzień od ostatniego rozdziału, a ja tłumaczę się z kolejnych opóźnień.

Otóż zgodnie z zamiarem natychmiast po publikacji poprzedniego odcinka zabrałam się za następny i napisałam nawet spory kawałek, bo prawie 1/4 od razu. Potem jednak przytrafił mi się wyjazd, w czasie którego złapałam najgorszą migrenę w życiu. Taką z mdłościami, drętwieniem dłoni i samopoczuciem na krawędzi omdlenia. Najgorszy natomiast fakt rozmazywania mi się wszystkich drobnych przedmiotów, które znalazły się przed mymi oczyma – domyślacie się więc, że w tym stanie nie dało się pisać. Trzymało mnie z mniejszym lub większym natężeniem tak koło trzech dni – to znaczy niby przeszło, ale wolałam trzymać się na dystans od ekranów. Oczywiście nie byłabym sobą gdybym tak po prostu się poddała, wiec pisałam trochę w wersji tradycyjnej bez litości rąbiąc lasy, bo to ile poszło wyrwanych kartek i skreśleń to już tylko ja wiem i mój coraz cieńszy zeszyt do literackich notatek – chyba już wiem czemu jednak piszę zawsze w wersji elektronicznej. Co najciekawsze w zasadzie rzadko zdarza mi się aż tak cyzelować, ale tutaj niektóre zdania naprawdę dojrzewały nieraz po kilka dni. Myślę, że zrozumiecie ten pietyzm kiedy przeczytacie ten rozdział… najkrócej mówiąc pozostajemy w tematyce poprzedniej części więc nie brakuje szermierek słownych, ale tym razem poza ogromem tekstu widocznego na wierzchu jest jeszcze masa otoczki zdradzającej pewne przemilczenia i takie inne "drobiazgi". Rejestr języka też często poza moją strefą komfortu, a pomiędzy coś co "lubię" najbardziej to znaczy sceny dynamiczne. Zapewniam jednak że walczę dziennie kraję, mierzę, tnę i zszywam jak szewc rasowy i cóż… zobaczymy jak daleko w tych butach zajdę. Z ciekawszych rzeczy: znowu na pierwszym planie wyląduje postać epizodyczna, więc zachęcam do uważnego czytania rozdziału #23, jeśli ktoś jeszcze tego nie zrobił.
@TW przepraszam, ze Viitorowi znowu się odwlecze, ale kto jak kto, ty mnie zrozumiesz prawda KARP chwycił i nie odpuszcza. Obiecuję, że jeszcze się pojawi i odegra niebagatelną rolę w finale całej historii i będzie miał nie mniej emocjonalne sceny jak Asterii i no nie wiem, jak jeszcze Ci to mogę wynagrodzić… jak masz pomysł to pisz.

A jeśli chodzi o bieżący rozdział to mam na ten moment równo połowę napisane, resztę zaplanowane i dzielnie piszę, a raczej próbuję jak widać bo teraz to komponowałam dla was ten wpis.

Tańcząca z Nietoperzami
Pyladea