Drogie Nietoperki,
z niejakim rozczarowaniem samą sobą muszę stwierdzić, że niestety tempo jeden rozdział na dwa tygodnie na ten moment jest dl mnie całkowicie nie do utrzymania, więc i kolejna odsłona Akademii Artium wpada z pewnym poślizgiem. Zdaje mnie się, że opcja jeden odcinek na miesiąc bardziej będzie realistyczna, choć zapewniam, że nie bardzo mnie to satysfakcjonuje i wcale nie jest moim zamiarem torturować was tymi przedłużającymi się przerwami wypadającymi niestety w momencie, gdy akcja najbardziej się zagęszcza. No więc tym krótkim wstępem pragnę uprzedzić, że znowu nie zmieściłam się (gdyż ponieważ KARP) w rozdziale z całą retrospekcją, więc dalej od wyjścia na powierzchnię dzieli nas, a raczej naszą uroczą ekipę ładnych kilka zakrętów. Nauczona doświadczeniem nie obiecuję, też że to się wkrótce zmieni, bo mam w następnym rozdziale do wciśnięcia retrospekcję w retrospekcji także ręki sobie uciąć nie dam, że się z tym wszystkim wyrobię w ramach jednego bloku tekstu w formule wyczerpującej temat a nie czytelnika, a w każdym razie jak pisał Miłosz nienarażającej jego i mnie "na męki wyższego rzędu". A propos tego pragnę zauważyć, że w najnowszym opowiadaniu chyba po raz pierwszy pojawi się fragment liryczny mojego autorstwa, więc jakkolwiek porzuciłam poezję, tak tym razem na coś mi się ona przydała – mam cichą nadzieję, że nie wyszłam z wprawy na tyle by się wam miał ten eksperyment nie spodobać. Stąd już chyba uprawnionym będzie przeskoczenie do treści kolejnego odcinka, a więc tradycyjnej zachętki.
O czym jest rozdział 32 "Echo z dna serca"? Przede wszystkim o emocjach i relacjach, czyli tym, co jak wielokrotnie wspominaliście, cenicie w tej serii. Nie zabraknie też magii, która od pewnego już czasu zaczyna coraz mocniej przejmować stery naszej opowieści. Pojawią się niespodziewane przeszkody, pułapki i zjawy nie z tego świata, które zadziwią nawet samego syna Aojde. Świeżo zadzierzgnięte przyjaźnie zostaną wystawione na ciężką próbę niedopowiedzeń i nieporozumień, a w życie młodych bohaterów pełne nastoletnich marzeń i problemów brutalnie wkroczy dorosłość a wraz z nią wielka historia, żądająca ciągle nowych ofiar. Zapowiada się niezwykle dynamiczny rozdział, który mam nadzieję nie jeden raz was zaskoczy nagłymi zwrotami akcji, czego i wam i sobie życzę. Zapraszam do czytania!
PS. Autorka wymawia się od odpowiedzialności za ewentualne momenty wbijające nóż w serce czytelnika.
Na koniec tego wpisu pragnę serdecznie i z całego serca podziękować autorce dzisiejszej grafiki. @Emisia jesteś niesamowita. Ilustracja wykonana po mistrzowsku przez wierną czytelniczkę serii przedstawia… a może sami zgadniecie (jak nie to wam powiem).
Tańcząca z nietoperzami
Pyladea
Pyladea
AUTOR•Drogie Nietoperki,
dzisiejszy wpis jest dla mnie szczególny z kilku powodów.
Po pierwsze udało mi się dopiąć założonego celu i opublikować rozdział 30 przed swoją trzydziestką. [DO PRZECZYTANIA TEJ CZĘŚCI ZAPRASZAM ZAINTERESOWANYCH PROCESEM TWÓRCZYM, POZOSTALI MOGĄ OD RAZU PRZESKOCZYĆ DO PUNKTU DRUGIEGO ;)] Nie będzie chyba żadną nowością, jeśli powiem, że pisanie, które jak zawsze miało być "czystą przyjemnością" od początku nie do końca szło z planem. Po kilku dniach wewnętrznych deliberacji nad doborem postaci, z której perspektywy poprowadzona zostanie narracja napisałam kilka pierwszych zdań i było super i nawet całkiem gładko szło, aż… zorientowałam się że KARP trzyma i nie puszcza więc znowu nie wszystko co zaplanowałam zmieści się w tym odcinku i nadal pozostanie parę niedopowiedzeń. Czymże bez nich byłaby literatura. Więc mniej więcej przy końcówce 3/4 opowieści zaczęło się pisanie systemem: jedna linijka tekstu, – jeden wątek przeskakuje do następnego rozdziału. Mam nadzieję, że mimo to nadal będzie ciekawie, choć zakończyło się nie tak dramatycznie jak to pierwotnie planowałam. Była też oczywiście końcówka. Wybaczycie mi mam nadzieję to jak poszatkowana ona wyszła, niejednolita w tempie i… rozciągnięta (kiedy boisz się, że na ostatnią 1/4 braknie ci materiału i nagle wychodzi ci tyle, że zastanawiasz się czy nie przekroczysz tej cienkiej linii, gdzie wyczerpanie tematu przechodzi w wyczerpanie czytelnika). Także jak mawiał Calderon: [NIECH] BŁĘDY PRZEBACZĄ TEJ SZTUCE – chciałam zacytować całość, ale z pamięci już nie umiem. Sami rozumiecie – starość.
Po drugie po raz pierwszy mogę pochwalić wam się przepięknym czytelniczym odzewem, na który nawet nie wiecie jak bardzo przez ten cały czas czekałam. Mianowicie dostałam pierwszego w życiu fanarta, za którego z całego serca dziękuję niezwykle uzdolnionej, przesympatycznej i w ogóle niezastąpionej @TW . Także tym razem nie będzie nietoperzy. Będzie Nikolina.
Po trzecie… Czego spodziewać się po nowym rozdziale "Imiona wykute w kamieniu"? Będzie dużo magii, czasami nieoczywistej, będzie zagadka rodem z filmów o poszukiwaczach skarbów, kilkoro bohaterów pokaże nam się od zupełnie innej strony, także jeśli chodzi o ich relacje z innymi, będzie przyjaźń nie z tego świata, kilka osób straci reputację, a co najgorsze niektórym nie będzie dane się porządnie wyspać… Chcecie więcej? Zapraszam do lektury!
Tańcząca z Nietoperzami
Pyladea
TW
Niestety zżera mnie zazdrość co do szybkości z jaką piszesz ostatnio rozdziały. Oczywiście z drugiej strony cieszę się z szybkości z jaką pojawiają się owe rozdziały :) muszę iść przeczytać. I @.Emisia. @Pyladea dziękuję :) mam nadzieję że Nikolina będzie tylko pierwszą z serii.
WeraHatake
@Pyladea Woah, gratuluję takiego osiągnięcia ♥ Ha, ha, o tak – nie ma to jak planować, co będzie w rozdziale, a potem i tak wychodzi o za dużo tekstu i trzeba przenosić do kolejnego – klasyk XD
A fanart rzeczywiście piękny :o ♥
Pyladea
AUTOR•Kochane Nietoperki,
znowu z lekkim poślizgiem i nie bez kilku załamań literackich, za wsparcie przy których dziękuję bardzo osobom, które myślę, że wiedzą, że o nich piszę ❤️, kolejnej części dane było wreszcie dołączyć do dynamicznie rozwijającej się (jedynej takiej obecnie na moim profilu 😅) serii Akademia Artium. Muszę przyznać, że tym razem nasi bohaterowie dali mi do wiwatu, tak, że chwilami już naprawdę popadałam w zwątpienie, czy zdołam dobrnąć do końca. Także to tyle jeśli chodzi o zapewnienia: "teraz będzie z górki", "na następny rozdział nie będziecie czekać długo". Na swoją obronę powiedzieć mogę, że naprawdę bardzo chciałam dokończyć to i wrzucić wam jeszcze w zeszłym tygodniu, ale nie umiem nawet powiedzieć co tak właściwie mi przeszkodziło. W każdym razie tym razem nie będę nic obiecywać (choć osobiście powzięłam plan dokończenia 30 rozdziału do swoich trzydziestych urodzin więc mam niecały miesiąc) i po prostu postaram się wreszcie solidnie zabrać za pisanie. Ach, właśnie odcinek 29 miał być takim krótszym nieco dokończeniem poprzedniej części i trochę nie wyszło – to znaczy jest dokończeniem (choć zostaje sporo niedomówień) tylko… tak tego…. ten… z długością trochę nie wyszło. Może jednak nie powinnam dzielić rozdziałów, bo jak już robię dwa to mi zawsze puszczają hamulce i jest właśnie taki KARP. Ale spokojnie tym razem to tylko 14 stron… A4… w Wordzie… A dla zainteresowanych cała opowieść liczy sobie obecnie około 338 stron i coś mi mówi, że plan zamknięcia się w 400 także wkrótce weźmie w łeb. Z rzeczy optymistycznych natomiast…
ZAPOWIEDŹ ROZDZIAŁU!
Kolejny rozdział "Blask latarni ponad progiem" może was zaskoczyć pod względem tonacji uczuciowej – zdarzają się oczywiście momenty filozoficznej refleksji, ale też sceny jak żywcem wyjęte z farsy. Bohaterowie dalej cierpią na niemożność realizacji planu zgodnie z planem. Nawiązują się niespodziewane sojusze, a pewne osoby dotąd pozbawione głosu zdecydowanie przejmują inicjatywę. No i wreszcie mamy całą prawie ekipę (oprócz oczywiście Asteriego) w jednym miejscu. Szkoda byłoby to przegapić, prawda?
Zapraszam do czytania i czekam na wasze opinie.
Tańcząca z Nietoperzami
Pyladea
PS. Nietoperek specjalnie dla was, szczególnie dla tych zagrzewających mnie do walki
PS. @Libera dzięki za pomoc w ogarnięciu rozmowy… dobra nie będę spoilerować. Ty wiesz o co chodzi.
.Emisia.
Tak jest, a ja nareszcie jestem na bieżąco i moje zapewnienia, że w końcu muszę przeczytać nie są takie czcze jak wcześniej 😅
TW
Oszty, okrągłe urodziny… trzeba ci będzie zorganizować wirtualny tort. A najpierw dowiedzieć się kiedy dokładnie masz urodziny.
Ja i tak podziwiam tempo rozdziałów. Masz ich już prawie tyle co ja w Liceum, a ja moje piszę od 7 lat. Życzę powodzenia w dalszych rzeczach :)
Bardzo dobry nietoperz.
Pyladea
AUTOR•Kochane Nietoperki,
przepraszam was za tą długą dwumiesięczną przerwę. Wreszcie jednak mogę was zaprosić do przeczytania kolejnej części Akademii Artium. Nie wszystko wyszło tak jak pierwotnie zakładałam. Przede wszystkim ze względu na objętość materiału, część tekstu musiałam przenieść do kolejnego odcinka, ale w zasadzie można się było tego spodziewać. Im bliżej do końca tym trudniej mi zapanować nad materią literacką. Jak to wpływa na odbiór całości sami będziecie mogli ocenić. Ze swojej strony pragnę jednak bardzo serdecznie podziękować @TW i oficjalnie dedykować jej najnowszy rozdział ze względu na nieoceniony wkład w jego powstanie i uatrakcyjnienie jego fabuły. Naprawdę bez pewnej dłuższej rozmowy byłoby zdecydowanie nudniej i bardziej płasko. @TW mam nadzieję, że ostateczny efekt przypadnie ci do gustu. Przechodząc do tradycyjnej zapowiedzi…
W najnowszej odsłonie pojawią się kolejne postacie drugoplanowe, które wysuną się na drugi plan, powrócą postacie, z którymi dawno się nie widzieliśmy, padną kolejne strzały, nasi bohaterowie pozbawieni możliwości korzystania z magii będą musieli zawierzyć swemu sprytowi i dobroci innych ludzi. Czy wszyscy przetrwają tą noc w pierścieniu obławy?
Zapraszam do czytania i zachęcam by się pospieszyć… kolejna część już w drodze ;)
Tańcząca z Nietoperzami
Pyladea
irritator
@Pyladea oj tam, trochę w tym autokarze posiedzę, może się uda XD.
co do błędów to nie jestem zbytnio wybredna, tylko w stosunku do samej siebie będę jechać po wszystkim co się rusza (i nie), reszta ma luz XD
Pyladea
• AUTOR@Pyladea powiedziałabym że masz za to mój szacunek gdybyś go już wcześniej nie miała 🙂 Miłej lektury w takim razie.
Pyladea
AUTOR•Kochane Nietoperki,
chwilę to trwało (więcej niż zwykle, więcej niżbym sobie życzyła), ale wreszcie po długiej nierównej walce z materią literacką mogę was zaprosić do przeczytania kolejnej części AA.
Z takich zakulisowych informacji wyjaśniających może trochę to opóźnienie mogę powiedzieć, że marny ze mnie architekt i przez tydzień chyba z kawałkiem próbowałam zbudować w wyobraźni wizualizację takiego jednego budynku, od którego opisu postanowiłam rozpocząć – miał być klasycyzm, a wyszedł eklektyzm (mam nadzieję, że rzeczywiście tylko tyle, a nie jakiś stary zagracony strych, ale to już ocenicie sami). Także jeśli chodzi o końcówkę to tak to wygląda, ale wcześniej też nie było łatwo, bo zdałam sobie z kolei sprawę, że brakuje mi wiedzy, którą powinien posiadać mój bohater, więc pisałam na wyczucie i zdrowy rozsądek z pomocą męża, który zna się trochę bardziej. O co dokładnie chodzi nie mogę wam powiedzieć, bo dowiecie się za dużo i nie będzie tych emocji, na których mi tak bardzo zależało.
Jednym słowem przynajmniej po części dalej pracuję nad wychodzeniem poza strefę komfortu, więc tym bardziej ucieszą mnie wasze komentarze, bo nie ukrywam, że przyda mi się potwierdzenie wartości tego wysiłku.
Na koniec jeszcze dla tych bardziej matematycznych obecnie całość ma około 314 stron w Wordzie i prawdopodobnie macham na pożegnanie swojemu ambitnemu założeniu, że zmieszczę sięw ładnej okrągłej liczbie 36 rozdziałów, bo w naszym 27 znowu się akcja rozlała i dokończenie pojawi się dopiero w kolejnym. Więc po raz kolejny stanęło na przepisywaniu tytułów i dopisywaniu kolejnych których wedle założeń miało w ogóle niebyć.
@TW bardzo liczyłam na to, że będę mogła pod tą częścią napisać, że wraca Viitor, ale niestety KARP 🫣 wygląda na to, że moja legitymacja członkowska nadal aktualna 🤭
@Emisia w końcówce jest sporo Kaisy, ale trochę jej charakter wyewoluował i zastanawiam się czy Ci się to spodoba. W razie czego z góry przepraszam. (I domyślam się, że nie od razu powiesz mi co o tym myślisz, bo ta modyfikacja wynika z poprzednich rozdziałów do których jeszcze chyba niedobrnęłaś, ale wolę od razu się usprawiedliwić)
Na koniec jeszcze parę słów zachęty. W rozdziale #27 "Na chwilę przed świtem" nasi bohaterowie znowu stają w obliczu sytuacji z pozoru beznadziejnych, w których każda decyzja obarczona jest ogromnym ryzykiem dla nich samych oraz ich bliskich. Walcząc z własnymi słabościami odkrywają czym są prawdziwa przyjaźn i zaufanie. Co jednak myślę najciekawsze w powieści fantasy, większość swoich problemów muszą rozwiązywać bez użycia magii. Jak sobie radzą? Przeczytajcie sami! Niecierpliwie czekam aż podzielicie się ze mną wrażeniami z lektury.
Tańcząca z Nietoperzami
Pyladea
Pyladea
• AUTOR@irritator w takim razie trzymam kciuki i czeksm cierpliwie na twój pierwszy komentarz
.Emisia.
@Pyladea podoba mi się jak to brzmi <3
Pyladea
AUTOR•Kochane Nietoperki,
z dumą informuję, że wreszcie, mimo tych drobnych komplikacji, o których wspominałam w poprzednim wpisie, udało mi się domknąć kolejny rozdział AA pod zagadkowym tytułem „Człowiek jeden z wielu”. W tym miejscu powinnam zdaje się wedle tej mojej nowej świeckiej tradycji rzec parę słów o jego treści, ale tym razem będzie to wyjątkowo trudne jakoże mamy doczynienia z prawdziwą intelektualno-psychologiczną partią szachów z tą jednak różnicą, że ilość graczy sugerowałaby raczej w najlepszym razie brydża, a ich motywacje nie mają nic wspólnego ze szlachetną rozrywką. Pozostaje mi więc tylko zostawić was z tą zagadkową zapowiedzią i może tylko jeszcze uprzedzić by przygotować zapas chusteczek – jeśli nie dla siebie to przynajmniej dla występujących w tym odcinku, bo krew, pot i łzy będą lały się obficie. Mam nadzieję, że to was nie odstraszy i sięgniecie po kolejną odsłonę naszej historii, by opowiedzieć mi, co o niej sądzicie. Resztę niech mówią ode mnie nasi bohaterowie. Miłego czytania!
P.S. wyszło mi trochę więcej tekstu niż zwykle, ale myślę, że śledząc losy naszego więźnia zrozumiecie, dlaczego po prostu musiałam dociagnąć ten wątek do końca
P.S. do P.S oczywiście i tak znowu część treści wyląduje w kolejnym rozdziale… poprostu KARP…
Tańcząca z Nietoperzami
Pyladea