Za dużo tych editów wciągam, naprawdę za dużo xd

A niby notatki ogarniam, c'nie?

No, ale odbiłam na chwilę w bok, i zaczęłam kminić, jakim Elijah byłby nie ojcem (to jest wsm, jak dla mnie, oczywiste), a ojczymem (nie pytajcie 🙄) i chyba nie wypadłam z wprawy, skoro powstało to:

"Luc już od dłuższego czasu nie odrywał oczu od Elijaha. Przyglądał mu się tak, jakby mężczyzna był bytem z innej planety.

Kamski zaś starał się to ignorować.

"To tylko dziecko" – powtarzał sobie w myślach, jak mantrę, kiedy za bardzo, bardziej niż powinno, to w niego uderzało.

Koniec końców jednak się złamał.

Westchnął cicho. Zamknął dokument, nad którym pracował. Aż wreszcie wyłączył tablet i położył go sobie na kolanach.

Po dłuższej chwili ruszył nareszcie głową i skierował wzrok na chłopca, na którego zaczął patrzeć z pytającym wyrazem twarzy.

Jak można się było domyślić… dzieciak się speszył i momentalnie odwrócił wzrok. Zaczął się czerwienić, że ten w końcu zareagował — ze stoickim spokojem, jak na niego przystało, ale jednak zareagował.

Po krótkiej chwili odwaga jednak wróciła, i to na tyle, że zainicjował kontakt wzrokowy.

— Ja po prostu próbuję cię zrozumieć… — bąknął cicho. — Ale… jestem chyba na to za głupi.

Sekundę później Elijah niespodziewanie się zaśmiał. Krótko, ale jednak śmiech rozbrzmiał między nimi.

— Głupi ludzie nie wiedzą, że są głupi. Mądrzy ludzie zawsze wątpią w swoją mądrość. — Uśmiechnął się lekko w jego stronę.

Zapanowała krótka cisza między nimi. Nie ciężka, ale jakby wręcz filozoficzna w swej rozciągłości…

— A ty… wątpisz czasami? — zapytał w końcu niepewnie Luc.

Oczy Kamskiego na chwilę przesunęły się w bok, wzrok stał się nieobecny, a on sam się zamyślił.

Odpowiedź była prosta. I wymagała jedynie nieznacznego skinienia głową w niemej szczerości."