Mam ostatnio nawał nauki. I gdy zakuwam sobie nocami, puszczam sobie losowe playlisty. Zwykle daję radę się do nich dostroić i skupić na nauce, ale czasem pomiędzy jedną, a drugą generyczną, rytmiczną piosenką podrasowaną autotunem znajdzie się jakiś diamencik.

Naprawdę je lubię, szczególnie takie diamenciki, które smakują jak pory roku. Słoneczne, energetyczne, ale zarazem melancholijne piosenki, które przypominają mi o lecie. O chodzeniu po wypalonych kamieniach, po ciągnących się surrealnych muzeach, o wstawaniu spoconym, chodzeniu zmęczonym w ciągu dnia, by zasnąć o drugiej, ponieważ dopiero chłód pozwala myśleć.

Z jesienią jakimś cudem kojarzy mi się rock. Może dlatego, że potrzebuję czegoś co obudzi mnie w te deszczowe dni. Może dlatego, że perkusja przypomina krople deszczu walące w parapet. Może dlatego, że desperacja młodych artystów z garażowych band o 55 wyświetleniach, przypomina moją, gdy zdaję testy, jeden po drugim…

Macie jakieś takie wyjątkowe piosenki?

Byłam wczoraj w muzeum i chciałam sie podzielić doprawdy śmieszną myślą.

Mianowicie na wystawie poza pracami pewnego artysty były również szkice. Niektóre lepsze, inne gorsze, jeszcze inne tak proste i niedokończone, że wyglądały jak bazgroły w szkolnym zeszycie – krzywe, ledwo widoczne, nawet podpisu nie miały. Nie były nawet stricte artystyczne, bo widać było w tych szkicach rozgrzewki, martwą naturę i eksperymenty.

Więc naszła mnie myśl, co ten artysta o nich myślał, o swoich własnych szkiacach. Czy wyłącznie przejechał ołówkiem po papierze i nie poświęcił refleksji sekundy? Czy może myślał, że są brzydkie, że są niewystarczające, a gdy porównywał swoje szkice ze skończonymi pracami, śmiał się, nie dowierzając, że obydwa twory wyszły spod jego rąk. Może lubił swoje szkice? Dlatego je zachował? A może zachował, bo chciał oglądać swój postęp. Może nigdy nie chciał, by coś tak niedokończonego jak jego szkice wylądowało w muzeum? Ale dał się przekonać, ponieważ jeden z prawie bladych, malutkich szkiców zyskał podpis "Jak widać artysta osiągnął mistrzostwo w upraszczaniu form". Było to dla niego pochwałą? Że surowe szkice stoją obok wypieszczonych obrazów? Czy wymierzonym policzkiem, ponieważ na co się starać, skoro opus magnum wisi obok porysowanej kartki z zeszytu?

Gdyby jeszcze żył, zapytałabym się.