Byłam wczoraj w muzeum i chciałam sie podzielić doprawdy śmieszną myślą.

Mianowicie na wystawie poza pracami pewnego artysty były również szkice. Niektóre lepsze, inne gorsze, jeszcze inne tak proste i niedokończone, że wyglądały jak bazgroły w szkolnym zeszycie – krzywe, ledwo widoczne, nawet podpisu nie miały. Nie były nawet stricte artystyczne, bo widać było w tych szkicach rozgrzewki, martwą naturę i eksperymenty.

Więc naszła mnie myśl, co ten artysta o nich myślał, o swoich własnych szkiacach. Czy wyłącznie przejechał ołówkiem po papierze i nie poświęcił refleksji sekundy? Czy może myślał, że są brzydkie, że są niewystarczające, a gdy porównywał swoje szkice ze skończonymi pracami, śmiał się, nie dowierzając, że obydwa twory wyszły spod jego rąk. Może lubił swoje szkice? Dlatego je zachował? A może zachował, bo chciał oglądać swój postęp. Może nigdy nie chciał, by coś tak niedokończonego jak jego szkice wylądowało w muzeum? Ale dał się przekonać, ponieważ jeden z prawie bladych, malutkich szkiców zyskał podpis "Jak widać artysta osiągnął mistrzostwo w upraszczaniu form". Było to dla niego pochwałą? Że surowe szkice stoją obok wypieszczonych obrazów? Czy wymierzonym policzkiem, ponieważ na co się starać, skoro opus magnum wisi obok porysowanej kartki z zeszytu?

Gdyby jeszcze żył, zapytałabym się.

O, mam stronę główną z opowiadankiem! Ale milo :3

Zobaczyłam dziś rysunek kobiety. I w sumie nie był to najbardziej udany rysunek, śmignął mi ledwie na pintereście, ale musiałam się wrócić do niego aż 4 razy. Czemu? Bo kobieta na nim wyglądała prawdziwie. Panuje teraz trend na idealnie owalne twarze, perfekcyjne proporcje i tak dalej. Nie będę na to narzekać, w końcu takie rzeczy narysować najłatwiej, osiągają największe zasięgi i się fajnie na to patrzy, ale przyznam, że widok narysowanej pani, która wyglądała jak sąsiadka, nauczycielka albo pani ze sklepu zamiast "Tej głównej bohaterki książki" był zaskakujący. Wyglądała pięknie.