(Co u was btw?)
Ahh, wchodzę tu i szukam jakiegoś quizu (dla beki oczywiście) "Czy twój crush Cię lubi?" Itp. I jak mnie wkurzają te quizy. Dlaczego oni z góry zakładają, że ja z nim kurde piszę, bo normalna rozmowa na żywo już nie istnieje. Serio, tak strasznie mi szkoda związków, które opierają się głównie na pisaniu ze sobą i ewentualnie zaczepieniu gdzieś na żywo. Ahh, czasami serio chciałabym żyć w czasach, kiedy się listy pisało. To musiało być romantyczne i w ogóle pewnie…
Co chodzi o update mnie i mojego "księcia", no to…widziałam go dziś w szkole (codziennie go praktycznie widuję) i udało nam się przywitać i kurde, ale mam wrażenie, że zrobić coś w stylu: 😏. Jakby serio. Tylko wątpię że zrobił to specjalnie czy co, bo zrobił to jakoś pół sekundy po tym, jak się obrócił w moją stronę (no chyba że o czymś nie wiem i hormony są takie szybkie), ale widziałam go i to najważniejsze. I wchodzę z koleżankami do toalety i już się zaczyna, ja z moją bestie gotujemy się od środka, bo się że mną po raz setny przywitał (generalnie jest mega kulturalny, nawet mi drzwi na klatce otwiera), a druga tylko oczami przewraca. Wsm co się jej dziwić. I tak se teraz myślę że no…nasze energię się dziś połączyły, bo myślę, że i ja (ja napewno) miałam dobry humor i on też (a przynajmniej tak mi się wydaje). Jak obserwowałam go z okna (jak był na boisku) to wydawał się mega wesoły i w ogóle. Wow, mega jakby.
I przed chwilą przechodziłam obok drzwi wyjściowych i go usłyszałam i ja wiecie, już skacze, że go słyszę i w ogóle, zaczynam szukać jakiegoś czegoś żeby wyjsc, to biorę śmieci, wychodzę, ale… poszedł se. No nic, trochę smutno, ale wczoraj wieczorem byłam pełna inspiracji i pasji, dlatego…udało mi się napisać piosenkę! Nie zgadnięcie o czym (a raczej o kim). Kiedyś już pisałam jakieś małe pioseneczki (chociaż ta też nie jest długa), ale ta…ona mi się serio podoba. Wg mnie jest urocza i przyjemna, kto wie, może nawet romantyczna. Aha, i nie wiem czy się chwaliłam, ale jutro jadę do Opery ze szkoły muzycznej i on pewnie też jedzie i może to będzie jakaś szansa czy coś noo. Ale jak o tym myślę, to się trochę boję nie wiem czemu…bo…niby widzę, że mnie lubi, ale coś…no nie wiem. Szkoła muzyczna przede wszystkim kojarzy mi się z moim starym i pierwszym poważnym crushem, który no…raczej nigdy nie odwzajemnial moich uczuć, a moja koleżanka starała mi się go zdobyć trochę za bardzo i to było dla mnie mega stresujące. A teraz? Teraz jak go widzę to se myślę co ja w głowie miałam, jakby, nie znam go dalej, ale nie wydaje się być dla mnie. (Boję się, że z M będzie to samo…).
Zmieniając temat – jak już wcześniej wspominałam mam dziś o dziwo dobry humor. Zagrałam na tych dwóch koncertach i szczerze, to myślę, że było dobrze. (Oczywiście mogło być lepiej, bo zawsze mogło być lepiej). Dynamika…no…na pewno mogła być lepsza, ale nie była najgorsza, technika też zła nie była, jedyne co to muszę się lepiej zgrać z moim akompaniatorem i będzie super. Miałam świetne samopoczucie i praktycznie w ogóle się nie stresowałam. (Wiadomo że jakieś emocje we mnie były, ale nie bałam się po prostu). I szczerze? Po tym występie uświadomiłam sobie, że ja chyba nie boję się samego występu, a ryzyka wystąpienia stresu i tego stresu nie było, owe jakby wow. Aha, plus to, że wszyscy inni muszą się nastroić i rozkładać, kiedy ja sobie siedzę i chilluje z pewnym atrybutem w ręku, którego w sumie szukałam dziś po całej szkole, ale pominmy to.
To kto zgadnie, na czym gram w muzycznej?

Hejka! (Jak coś to znów będę się żalic na życie, więc można pominąć).
Generalnie, to ostatnimi czasy nic mi się nie chce i chyba znalazłam tego przyczynę, którą tak w sumie powinnam znać już dawno.
Jest taki chłopak. Chodzimy do szkoły muzycznej obaj, do tej samej szkoły i co najważniejsze – jest moim sąsiadem, więc teoretycznie mam ułatwioną sprawę. Rok temu jak chodziliśmy na orkiestrę w muzycznej, to był w sumie jedna z dwóch osób z sekcji z którą gadałam, no bo po prostu był taki…no towarzyski i miły. Coś tam se gadaliśmy, w sumie to siedzieliśmy blisko siebie, tak jakoś wychodziło i jeszcze wtedy miałam go za zwykłego kolegę, też jakoś o nim nie myślałam. Czasami był trochę irytujący (dalej zastanawiam się, czy odczuł to). Generalnie był no…inny. Kojarzył mi się z dziecięcą naiwnością i w ogóle. I w sumie to możliwe że tyle z nim gadałam, bo mam taki odruch, by dawać najwięcej atencji i rozmowy osobom, które nie są traktowane zbyt poważnie, jako…no zwykli koledzy. Nie wiem teraz czy ktokolwiek coś z tego zrozumie. Chodzi o to, że kiedyś jak i teraz był takim…no powiem to zbyt brutalnie, ale był głównym tematem żartów w towarzystwie. Chodzi o to, że chcieli podkreślić to, że jest trochę "głupiutki". I wiecie, żarty żartami, jakby…no nie wycofywali go z towarzystwa, tylko się zastanawiam jak on się z tym czuję i często mnie to oblałam jak ktoś żartował na jego temat.
No ja osobiście nie lubię, jeśli ktoś sie że mnie naśmiewa, nawet że ironicznie. Generalnie wszystko biorę zbyt do siebie i może nie każdy tak ma, no ale…no nie wiem. Nie lubię też jak ktoś się z kogoś naśmiewa jak ten ktoś jest w towarzystwie, no chyba że nie lubię tego kogoś, to co mnie tam, chyba wiadomo.
No ale wróćmy do niego. No i rok temu, było to co było, ale kurde wróciłam po wakacjach do szkoły i totalnie mi się zmieniła perspektywa na ludzi, też konkretnych, że jednych nagle zaczęłam lubić, a drogich nie i…w tym perspektywa na niego. Jakoś go zobaczyłam jak grał se w piłkę czy coś i mam takie "kurde no, klasa chłopak". I tak go też w kościele obserwowałam i podświadomie zaczęłam go crushowac nie wiem czemu i od kilku miesięcy jest moim oficjalnie crushem, co oznacza, że teraz będę o nim gadać bez przerwy każdemu i szukać go na każdym kroku. I ludzie….to jest serio porąbane, bo jak przywitamy się na korytarzu i się do mnie uśmiechnie, to później cały polski myślę tylko o tym i jestem taka rozpromieniona, zaś kiedy mnie nie zobaczy, to jest zupełnie na odwrót, czasami mnie na płacz niesie. No i wiecie jak to jest. Już se wyobrażam jak bierzemy ślub xD i w ogóle, ale co najważniejsze – czy to miłość platoniczna, czy może coś iskrzy. I… naprawdę nie wiem. Bo mamy taki kontakt, że witamy się w szkole i na klatce i wszędzie gdzie się spotkamy, czasami nawet ktoś zagada "co tam" i w ogóle (wtedy to mam dopiero ataki szczęścia). Ale…czasami mam wrażenie, że on też coś czuję. Chociaż trochę. Minimalnie. Jakby, czuję ta energię. I nie wiem czy to .ona intuicja czy wyobraźnia, ale ostatnio noszę ametyst, a jest to kamień który otwiera czakrę trzeciego oka (po ludzku wzmacnia intuicje) i zaczynsm o tym myśleć coraz konkretniej. Jakby…czasami serio mam wrażenie, że coś iskrzy. W jego oczach i uśmiechu. Mam czasami wrażenie, że on tak jakby się uśmiecha do siebie. No ale ja się zawsze do niego uśmiecham jak się witam, a uśmiech przynajmniej jest zaraźliwy i może to dlatego jakby (uwielbiam, jak ktoś się do mnie usmiecha, to serio czasami więcej niż tysiąc słów, nawet uśmiech od obcej osoby może mi poprawić nastrój). Aha i jest jeszcze jedna opcja, moja mama jest tego zwolenniczką, że on się po prostu że mnie śmieje, bo niby zawsze coś odwale jak go widzę. I nie wiem, może tak jest, dziś z siebie idiotę zrobiłam i mi strasznie głupio, nie wiem czy se pomyslal że śmieszna jestem haha czy że go olewam to już mnie haha bo tego się obawiam najbardziej jeszcze się do mnie zniecheci i mnie znielubi a tego na pewno nie chcemy.
No więc podsumowując: nic mi się nie chce bo jakiś chłopak, jeszcze rok młodszy btw utknął mi w sercu i nie chcę z niego wyjść. Trochę mnie uwiera i trudno mi robić z chęcią cokolwiek przez tą cholerę no.
Muszę se kupić różowy kwarc, a wszystko się ułoży. Tak strasznie bym chciała z nim być, tylko mam nadzieję, że zakochałam się w prawdziwym człowieku, a nie wyobrażeniu, tego się chyba boję najbardziej.
Dobra, kończę, sory za te kazania…

Hejka!
Jak mija tydzień?

Trochę głupio mi się żalic na pierwszych wpisach, ale chyba muszę to tu napisać.
Tak się cholernie czuję. I sama nie wiem czy od wczoraj, czy od tygodnia. Nic mi się nie chce. I to tak totalnie. Straciłam chęci do pasji, jedynie co, to leci mi co chwila jakaś random piosenka z playlisty, już nawet mam gdzieś czy jestem głodna czy nie. Wszyscy mnie dookoła wkurzają i irytują, nawet najlepsza koleżanka, nie wiem czy im wszystkim ufać, czy nie.
Mam totalnie gdzieś naukę, a przynajmniej samo uczenie się, czego są już widoczne skutki. Z tego akurat jestem trochę dumna, bo oceny to tylko cyferki, więc to jest jakby okej.
Ale wieczory są najgorsze, kiedy nadchodzi największa fala melancholii. I to nawet nie musi być ciemno, wystarczy że mam świadomość, że jest już ok. 19⁰⁰.
Już dwa wieczory z rzędu płacze i źle mi z tym trochę, bo mogłabym porobić coś lepszego i w ogóle.
Ale generalnie to zawsze się martwię pół roku z wyprzedzeniem. Dajmy na przykład wesele, na które jadę za pół roku. Totalnie nie wiem co na siebie ubiorę. Nie lubię sukienek. W sensie, nie że nie lubię bo tak, tylko nie podobają mi się na mnie. Na innych jakoś normalnie wyglądają, ale ze ja mam sylwetkę jakiegoś babochlopa to nie siedzi mi i mam wrażenie, że żadna nie pasuje. Mimo wszystko, źle się czuje w sukience, bo tak. No i jeśli ewentualnie ostatecznie poszłabym w tej sukience, to czułabym się źle ze sobą, ale jeśli zaś bym poszła w jakimś damskim garniturze, to pewnie spłoszył by mnie wzrok innych i było by i tak, i tak źle. I niby chciałabym dobrze wyglądać, ale nie umiem sobie tego wyobrazić. Chyba będę chodzić w workach do końca życia i tyle…
Zaczęłam nosić ametyst i jak na razie to chyba tylko pogarsza sprawę.
I to wszystko jest takie durne, bo mam taką koleżankę, która naprawdę by chciała wyrażać siebie wyglądem i w ogóle jest mega buntownicza, ale jej mama jest krytyczna wobec tego i w ogóle, kiedy ja mogę się ubierać jak chce (oczywiście w granicach rozsądku) i w ogóle, ale sama siebie zatrzymuje i jestem czymś pomiędzy basiciem a czymś, co próbuje być trochę inny. No i niby bardziej komfortowo i bezpiecznie czuję się w basicach, ale nie czuje się spełniona, wiem, że mogę wyglądać bardziej jak ja. Raz udało mi się naruszyć ta strefę zakładając jakaś jasnobrązowa kurtkę skórzaną i jeden chłopak się tak na mnie spojrzał, że po prostu było czuć, że coś, coś malutkiego go we mnie zaintrygowało i to dało mi do myśli.
Nie wiem czemu tak się tego boję. Chyba strasznie się boję oceny innych i to co będą o mnie myślec. Najgorsze jest to, kiedy ktoś "na pocieszenie" powie, że nie warto się tym przejmować, albo że inni mają gorzej. Jakby, dzięki za takie coś no.
Ja chyba po prostu nie mam z kim szczerze pogadać i tyle. A z resztą nie wiem, może to ja nie daje się rozszyfrować.
Nie wiem co teraz zrobię, pogram w Brawl Starsa czy jakieś inne gówno, sory za te kazanie. Pierwsze i raczej nie ostatnie
Dobranoc